Paul McCartney - McCartney III (2020)

Ah, deze plaat is echt alles wat ik stiekem hoopte en dat is toch meer dan ik zou durven hopen. Het klinkt allemaal zo heerlijk losjes, Paul die gewoon het grootste plezier in z'n uppie heeft en dat maakt dit toch wel een meer dan waardig vervolg op de vorige twee delen, het is echt helemaal in de geest daarmee. Je vraagt je af waarom Paul niet veel vaker zo te werk is gegaan, maar liever de voorkeur gaf met gelikte producers de studio in te gaan (met af en toe een alternatief afslagje in de vorm van een Youth of een Godrich). Niet dat ik van die geliktere werkjes niet ook kan genieten, om McCartney's muzikaliteit kan je nu eenmaal moeilijk heen. Maar in die popperfectionist gaat sinds dat ene bandje van hem toch ook een eigenwijze experimentalist verborgen, die nu eindelijk weer eens helemaal naar voren komt. Niet op een manier die geforceerd cutting-edge of hip wil doen, daar was ik een beetje bang voor. Nee, juist op een manier die waardig bij een bejaarde Beatle past. Het is afwisselend bluesy, funky, soulvol, psychedelisch en met zowel veel gevoel als humor gebracht. Op bijna elk nummer zingt hij met een andere stem en bijna geen van hen is 'typisch Macca' te noemen. Je krijgt daar haast een White Album-gevoel bij. Enig kritiekpuntje is dat dit allemaal niet al teveel gedenkwaardige songs oplevert. Maar dat hoeft ook niet, met iemand die zo onbevattelijk veel klassiekers op zijn naam heeft staan vind ik een poging om daar nog een paar klassiekertjes aan toe te voegen, toch vele malen minder toevoegen dan een een album als dit.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - McCartney III - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul McCartney - McCartney III
Na McCartney (1970) en McCartney II (1980) is er nu McCartney III en ook op dit lockdown album durft Paul McCartney te variëren en te experimenteren met nogal uiteenlopende stijlen

Paul McCartney had een wereldtournee gepland staan voor 2020, maar het liep anders. Thuis knutselde hij McCartney III in elkaar en het is net als de twee andere met huisvlijt gevulde Paul McCartney albums een buitengewoon fascinerend album. Op McCartney III draait het niet om de productie, maar om de songs en als het aankomt op het schrijven van songs behoort Paul McCartney nog altijd tot de allergrootsten. Het zijn stuk voor stuk songs die vermaken, maar het zijn ook songs die de fantasie prikkelen, zeker wanneer de inmiddels 78 jaar oude muzikant het experiment zoekt. Paul McCartney maakt nooit een slecht album, maar McCartney III is weer eens een hele goede.

Een week voor kerst is normaal gesproken niet het moment om een nieuw album uit te brengen en al helemaal niet als je een muzikant van naam en faam bent. Paul McCartney, een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de popmuziek, heeft lak aan deze regel, want een week voor kerst verschijnt McCartney III.

Het album heeft deze titel niets voor niets meegekregen. Net als McCartney uit 1970 en McCartney II uit 1980 heeft Paul McCartney het nieuwe album helemaal alleen gemaakt. McCartney uit 1970 volgde op het uit elkaar vallen van The Beatles, terwijl McCartney II in 1980 volgde op het einde van Wings. Veertig jaar na McCartney II hoeft Paul McCartney niet te treuren over het uit elkaar vallen van zijn band, maar dit keer was het de corona pandemie die er voor zorgde dat de Britse muzikant er tijdelijk alleen voor stond en zijn tour werd geannuleerd.

Het dit jaar precies 50 jaar oude McCartney wordt nog altijd gezien als een van de beste soloalbums van de Britse muzikant, terwijl het 40 jaar oude McCartney II werd geroemd vanwege de experimenteerdrift van de voormalige Beatle. De eerste twee zelf in elkaar geknutselde albums werden gemaakt in een periode waarin Paul McCartney op de toppen van zijn kunnen presteerde. Dat gaat wat mij betreft ook op voor McCartney III.

Een geweldig songwriter als Paul McCartney kan geen echt slechte albums maken, maar de Britse muzikant heeft absoluut mindere perioden gekend. De afgelopen jaren steekt de inmiddels 78 jaar oude Paul McCartney echter in een uitstekende vorm. New uit 2013 en Egypt Station uit 2018 waren verrassend sterke albums en ook McCartney III bevalt me uitstekend.

McCartney III is echter een totaal ander album dan zijn twee voorgangers. Zowel New als Egypt Station waren voorzien van een blinkende productie waarin geen plek was voor schoonheidsfoutjes. McCartney III is daarentegen een door McCartney in elkaar geknutseld album dat rauw en eerlijk klinkt. De ene keer domineert de piano, de volgende keer de gitaren, maar in alle gevallen is de instrumentatie op McCartney III relatief sober en ontbreekt de vakkundige productie van de vorige albums van de Britse muzikant.

Schoonheidsfoutjes doen er niet toe op McCartney III en ook het gruis op en de slijtage van de stembanden van Paul McCartney mogen gehoord worden. Alles komt daarom aan op de songwriting skills van de Brit en die zijn nog altijd dik in orde. McCartney III laat zich beïnvloeden door de muziek waarmee Paul McCartney opgroeide, maar staat ook met minstens één been in het heden.

McCartney III laat zich natuurlijk niet vergelijken met zijn allerbeste werk, maar het album laat een geïnspireerde muzikant horen die op zijn 78e nog lang niet klaar is voor een plekje achter de geraniums. Ik liet me ook dit keer vrij makkelijk overtuigen door de grote klasse van de songwriter Paul McCartney, maar McCartney III is ook een album dat nog wel even kan doorgroeien. Het is een album dat ingrediënten van 50 jaar soloalbums samenvoegt en er nog een vleugje uit het heden en wat experiment aan toevoegt ook.

Of wat jongere muziekliefhebbers ook onder de indruk zullen zijn van de huisvlijt van Paul McCartney vraag ik me af, maar persoonlijk beleef ik al een aantal dagen heel veel plezier aan McCartney III en daar gaan als het aan mij ligt nog flink wat dagen, maanden en jaren bij komen. Erwin Zijleman

Mee eens Bikkel2. Ik zou er aan toe willen voegen dat dit een typische McCartneyplaat in de zin dat de melodieën al snel in je kop blijven kleven. Da's toch knap. Ik hang een beetje meer naar de 3,5 omdat ik dat openingsnummer juist weer niks vind. Maar overall een prima plaat.

Des te vaker ik deze pure soloplaat, gemaakt zoals hij zegt in rockdown, van de 78 jarige Paul McCartney luister, des te beter hij wordt. De liedjes en de details gaan steeds meer in mijn hoofd zitten. De nummers blijken een stuk knapper in elkaar te zitten, dan je in eerste instantie denkt. Zoals wel vaker met McCartney.

Ook prettig is dat McCartney dit keer geen zoete popliedjes op de plaat heeft gezet. Sterker nog, af en toe rockt het behoorlijk. Het is geen Helter Skelter, maar gitaren hoor je in sommige nummers toch aardig terug. McCartney III is zo een mooie versmelting van pop en rock geworden.

Dat er wat sleet zit op zijn stem, geeft het album juist ook weer zijn charme. Daarbij zijn vrijwel alle songs minimaal goed te noemen. Mijn favorieten zijn openingsnummer Long Tailed Winter Bird, het sterke Find My Way, rocksongs Lavatory Lil & Slidin', het heel fraaie Deep Deep Feeling en Deep Down met een heerlijk ritme van de drums, een mooi orgel en blazers. McCartney III is een indrukwekkend album geworden van deze levende legende, zeker op deze leeftijd.

Niet direct gemakkelijk in het oor liggend, het is niet ‘catchy’, maar luister je vaker, dan is het vooral een ‘dapper’ album. Paul probeert hier niet op zich zelf te lijken, hij is zich zelf. Deep deep feeling is fantastisch, bijna hypnotiserend. Slidin’ vind ik een heerlijk nummer. Het plezier in muziek maken blijkt uit de nummers. Echt de moeite waard.

Prima plaat van Paul McCartney, sterker, de eerste die ik heb gekocht sinds 'Flaming Pie'. Alles daarna heb ik rustig aan me voorbij laten gaan. Daarvoor ook al een aantal. Zijn stem is inderdaad aan vervanging toe. Het is duidelijk dat dat eigenlijk niet meer kan. Binnen die beperking levert hij echter een prima album op dat gevarieerd, levendig en goed klinkt. Alle nummers zijn lekker om naar te luisteren en laten een aantal, bekende kanten van Macca zien. McCartney III vind ik, in tegenstelling tot I en II, bijzonder goed te pruimen.

Wat doe je als 78 jarige veteraan en muzieklegende als je je verveelt, je gaat werken aan een nieuw album. En wat doe je als je je verveelt in coronatijd en dat contact met anderen afgeraden wordt? Dan ga je alleen aan de slag. Zo zou het gegaan kunnen zijn in huize McCartney in 2020.
Na het fantastische “EGYPT STATION” uit 2018 is de ex Beatle erg vlot met het uitbrengen van een nieuw album, dat in navolging van “MCCARTNEY” uit 1970 en “MCCARTNEY II” uit 1980 geheel door hem zelf is ingespeeld en gezongen.
Kleine nuance: op die eerste 2 zong zijn toenmalige vrouw Linda McCartney mee in het achtergrondkoortje en op deze “MCCARTNEY III” spelen Rusty Anderson (gitaar) en drummer Abe Laborial Jr. mee op “SLIDIN’”, de rest doet de levende legende zelf.
Gedurende het jaar dat we met z’n allen waarschijnlijk nooit meer zullen vergeten, nam McCartney 11 nieuwe liedjes op in zijn studio in de Hogg Hill Mill in Sussex Engeland.
Opener en slotakkoord “LONG TAILED WINTER BIRD” en “WINTER BIRD/WHEN WINTER COMES” hebben hetzelfde akoestische gitaarriffje, waarop de eerste track verder borduurt en er een ruim 5 minuten, bijna instrumentaal nummer overblijft. “FIND MY WAY” heeft een sixties feel, McCartney zijn stem is voor het eerst goed te horen en je hoort de lichte slijtage in zijn stem, maar wat wil je als dikke zeventiger. Het is een vrolijk uptempo liedje. “PRETTY BOYS” is het eerste klein gehouden popliedje en dat geldt ook voor “WOMEN AND WIVES”. Prachtige liedjes, allebei! “LAVATORY LIL” is een rocky uptempo track en met ruim 8 minuten is “DEEP DEEP FEELING” het langste nummer van “MCCARTNEY III” en wat mij betreft ook het hoogtepunt. Verschillende sferen en gebruik van instrumentarium wisselen elkaar op ingenieuze manier af en hiermee bewijst hij dat hij nog steeds in staat is tot het schrijven van een klassieker.
Het reeds genoemde “SLIDIN’” is een rocker met zware riffs en een dreigend ritme. “THE KISS OF VENUS” is weer zo’n, typisch Paul McCartney klein gehouden popliedje, briljant. “SEIZE THE DAY” is een midtempo popsong, “DOWN DOWN” is met bijna 6 minuten een zichzelf repeterend nummer, niet echt hoogstaand wat mij betreft. Het reeds genoemde “WINTER BIRD/WHEN WINTER COMES” sluit “MCCARTNEY III” is stijl af, in iets meer dan 3 minuten een mooi liedje en prachtig gezongen door de maestro.
Al met al ben ik niet zo enthousiast als toen ik “EGYPT STATION” in mijn cd-speler schoof, maar dit 18e solo album van Paul McCartney scoort absoluut een ruime voldoende, omdat er meer dan genoeg te genieten is.
De vraag die bij wel meteen boven komt, is of we ooit nog zullen genieten van het 19e album. Zo niet, dan heeft hij met deze een prachtig slotakkoord van zijn carrière afgeleverd.

19 december ontving ik McCartney 111. Inmiddels meer dan 100 keer beluisterd. Heeft me geen seconde verveeld. Maar het is nu wel tijd om mijn andere 2020 cd's te gaan beluisteren. Zojuist Taylor Swift voor de zesde keer gehoord. Flaming Lips mogen er ook zijn. Eveneals Chuck Prophet en Bill Fay. Maar mijn definitieve lijstje over 2020 zal nog wel een tijdje op zich laten wachten. Ik wil iedere schijf toch minimaal 5 keer gehoord hebben, Weet inmiddels wel hoeveel sterren ik Paul toeken. Het maximale aantal: 5 dus. Hoop dat Mac het nog een tijdje volhoudt. Kijk uit naar McCartney 1111