Israel Nash - Topaz (2021)

Dat doet het zeker, al twijfel ik over replay value. Op kant B bevinden zich een aantal songs die als een (mindere) herhaling van zetten aandoen. Positief vind ik de toevoeging van blazers waardoor het een soort country-soul wordt. Ook het yacht-rock nummer Stay mag er zijn, aan de goede kant van kaazigheid.
3,75*

Gaat door als echte Neil Young-lookalike, incl. met het hoge stemmetje en (soms) mondharmonica. Maar soms ook een vleug soul of wat The War On Drugs. Maar het blijft vooral steengoede eigengemaakte americana.

Gewoon een mooi album met een mix aan een paar sterke nummers en paar mindere nummers. Wellicht dat de twee sfeerige albums Rain Plains en Silver' Season het wat moeilijker maken. De verwachting kan zijn dat Nash weer zulk soort albums behoort te maken, terwijl hij zich probeert door te ontwikkelen.

De eerste helft van het album is sterk tot zeer sterk. Dividing Lines opent het album rustig, het laat zich volgen door het redelijke intieme Closer. Het derde nummer is de persoonlijke topper: de soul is toegevoegd aan de rootsrock, in Down in the Country laat Nash zijn rootsrock muziek ondersteunen door een blazerssectie met soul-insteek. Werkelijk heerlijk, een van zijn fijnste en beste nummers uit zijn oeuvre. Met Southern Coast komt er een nummer met meer electronica invloeden, gevolgd door het zeer prettige en goede Stay. Gezongen met de nodige emotie, zachtheid en ruigere indringendheid. Een prettige lekkere gitaarsolo in het midden en op het eind doet het goed.

Tweede deel van het album is minder. Canyonheart is een rustig country-singersongwriter nummer met de invloeden van Neil Young's mondharmonica op de achtergrond. Twee tot drie nummers blijven minder hangen waardoor ik er naar neig naar het laatste nummer door te gaan. Pressure weet het album nog goed af te sluiten.