The Danse Society - Looking Through (1986)

een van de meest onderschatte bands uit de jaren tachtig, dit album is dit jaar opnieuw uitgebracht en stamt alweer uit 1986. naar mijn mening helemaal geen slecht album, oorspronkelijk was het niet de bedoeling om dit album uit te brengen en de nummers bestaan dan ook allemaal uit ietwat opgepimpte tracks, desalniettemin toch een aardig resultaat en al helemaal als je bedenkt hoe 'modern' deze plaat klinkt zeker in het licht van de hele new wave revival van deze tijd.een aanrader voor iedereen die Editors, Cut City, The Cinematics goed vindt, en een schoon voorbeeld uit de jaren prachtig!!

Dit is een van mijn enige muziekstukken die ik nog op vinyl heb. Voor de rest heb ik 90% van mijn 300 new wave / post-punk collectie op vinyl van de hand gedaan voor een appel en een ei toen ik begin de twintig was en geld nodig had om op café te gaan.
Je zou achteraf voor minder je hersens inslaan ... en nog een keer

Toch heb ik nog pareltjes van Joy Division, New Order, The Cure en The Sisters of Mercy en deze dus bewaard omdat ik toen al dacht dat dit later nog wel wat waard zou kunnen zijn, alhoewel ik voor deze toch niet veel meer dan 15€ zal kunnen krijgen, vermoed ik. Alhoewel ze dus zeer zeldzaam is, zoek er maar eens naar in de handel!
Ik ben ze alvast nooit meer tegengekomen..

Nu, naar inhoud van de plaat zelf dan.. Ze is duidelijk het mindere broertje/(of zusje) van door mij veel later ontdekte 'Heaven is Waiting' (plaat die bol staat van de schitterende nummers), maar toch staan er toch nog allemaal zeer degelijke nummers op.

De totaalscore wordt net geen 4* omdat ik het titelnummer en 'Don't Stop Now' toch een beetje DS-onwaardig vind. Mijn favorieten zijn de meezinger (there's a crack in the) 'House of Love' maar ook 'Runaway' en vooral het drukke maar met schitterende gitaarpartijen doorspekte 'Institution'.

Dit album toch op de kop kunnen tikken voor drie euro, geen geld. Op discogs zijn ze inderdaad wel prijziger.
The Danse Society brengt me direct terug bij het optreden van Pandora'a Box in Rotterdam in 1983. 'Seduction' en 'Heaven is waiting' kende ik en ik verheugde me op het optreden bij dit fantastische festival. Het nadeel van een festival (binnen in de Doelen) was wel dat het publiek voor meer dan enkel deze groep kwam. Nu probeerde the Danse Society nu niet bepaald aan klantenbinding te doen en dat kwam vooral door het volume van het optreden. Arbo regels bestonden toen nog waarschijnlijk niet, maar het volume stond bizar hard. Velen verlieten de zaal en een aantal die hards trotseerden de muur van geluid. Ik was samen met een vriend, die al aan één kant doof was en die bleef trots voor het podium staan. Voor mijn gevoel stonden de wijde pijpen van zijn broek strak naar achteren door het volume. Ik bleef ergens achterin hangen en zag de rest van het publiek langzaam wegvluchten. Een memorabel optreden voor een bijna lege zaal (zeker aan het eind), waar vanzelfsprekend weinig finesse was.

Deze plaat was toen nog niet uitgebracht en dit album ademt een andere sfeer. Nu waren de vorige platen ook al niet geheel vergelijkbaar met het optreden, hoewel de nummers daarvan wel klonken. Maar zeker dit album laat een wat melodieuze Danse Society horen. De gewelde zang is nog steeds aanwezig, maar de drums zijn veel minder op de voorgrond en er is meer ruimte voor de synths. Ik kende dit gehele album niet, dus voor mij een verrassing. In 1986 was de wave/postpunk al wat op zijn retour, sommige groepen gingen richting gothic. Danse Society gaat hier zijn eigen gang, ook wel wat gothic, maar toch anders. Het succes nam af en waarschijnlijk heeft dit album weinig gedaan. Is nog wel uitgekomen op cd blijkt.
Toch leuk om het in mijn bezit te hebben op vinyl.