Sinds de doorstart in 2014 is deze zweedse rockband steeds anoniemer gaan klinken, maar op dit (korte) vijfde album heeft men tevens voor een iets ander geluid gekozen, iets dat tussen Whitesnake en Bon Jovi in hangt. Het songmateriaal is daarmee, hoewel niet slecht en degelijk genoeg uitgevoerd, wat mij betreft nog anoniemer en vooral gezapig geworden. Weg is de energie en de felheid van de beginjaren. De midlife crisis is duidelijk begonnen voor Skintrade.