The Silencers - Seconds of Pleasure (1993)

Na het wat grillige Dance to the Holy Man kwamen The Silencers in 1993 met Seconds of Pleasure, en voor mij is dit een fantastische terugkeer naar het allerhoogste niveau. Vanaf I Can Feel It klinkt de band werkelijk in optima forma. De toevoeging van accordeon en viool is een gouden greep en geeft de muziek extra warmte en kleur zonder dat The Silencers hun eigen identiteit verliezen. Daardoor zijn er soms raakvlakken met bands als The Waterboys, Hothouse Flowers en Del Amitri, maar het blijft onmiskenbaar The Silencers. De stem en melodieën van Jimme O’Neill en het karakteristieke gitaarwerk van Cha Burns blijven bepalend. Sylvie en Cellar of Dreams zijn prachtig, terwijl Small Mercy alle ruimte krijgt om het rijkere groepsgeluid te laten horen. Ook It's Only Love en Misunderstood behoren voor mij tot de sterke momenten.

Met Life Can Be Fatal, The Unhappiest Man en Walkmans and Magnums blijft het niveau hoog. Opvallend is vooral hoe natuurlijk alle verschillende instrumenten samengaan. Nergens klinkt de viool of accordeon als een toevoeging die er per se bij moest; ze zijn volledig onderdeel van het Silencers-geluid geworden. My Prayer en Unconscious sluiten een album af waarop voor mij vrijwel alles klopt. Seconds of Pleasure is warm, melodieus, afwisselend en veel samenhangender dan zijn voorganger. Een fantastisch album waarop The Silencers hun geluid verbreden en tegelijkertijd volledig zichzelf blijven.