Bryan Ferry - Royal Albert Hall 2020 (2021)

Verleden jaar trakteerde hij ons met de release van zijn live-optreden 1974 in diezelfde tempel. Nu horen we hoe stevig Bryan ook 46 jaar later nog steeds klinkt. Met een songbook, met Roxy Music en solo, dat intussen nog indrukwekkender is geworden. Klassebak!

Toch een punt naar beneden want ik stoor mij toch teveel aan de matige geluidskwaliteit (op vinyl) van deze dubbelaar. Dat zou anno 2021 toch niet meer nodig moeten zijn. Afgelopen week weer even geprobeerd maar deze verdwijnt weer voor een hele tijd in de kast.

Waarschijnlijk een van de laatste concerten van de grote Maestro.

De tracklist is gevarieerd met een aantal stevig ingekorte tracks om zoveel mogelijk nummers te kunnen spelen.

In deze nadagen klinkt Ferry's stem nog enigszins acceptabel, maar het is toch ook goed dat hij een klasse band om zich heen heeft verzameld.

Out of the Blue met de geweldige vioolsolo blijft mooi, alhoewel deze versie het wel aflegt tegen de onvolprezen openingsuitvoering van live album Viva Roxy Music, daar betreft het de allerbeste opening van een concert ooit en giert de viool van Eddie Jobson aan het eind als een overvliegende straaljager.

Maar op dit live album van een concert dat 45 jaar later plaatsvindt is er ook genoeg moois te horen.
De spanning in The Bogus Man blijft goed overeind en het koorwerk is goed toegepast. En ook hier vind ik Ferry echt goed zingen.

In Limbo is goed te horen dat de band goed op elkaar is ingespeeld, het klinkt wel iets tammer dan de vlammende uitvoering op Bête Noire.

Just Like You, een oude Roxy klassieker uit de Stranded periode wordt ook fraai gezongen.
Evenals Your Painted Smile, met een mooie rol voor de gitaar.

Don't Think Twice … Blijft voor mij Ferry's mooiste Dylan cover, waar in deze uitvoering de mondharmonica een belangrijkere rol krijgt dan de vleugel.

Bij Dance Away klinkt het geheel wel ineens wat dynamischer en lichter, de castagnetten klepperen helder door de boxen. Ook het opvolgende Avalon krijgt hier een prima uitvoering.

Enerzijds vind ik het ook dapper dat hij een nummer als Streetlife hier live speelt, het stamt uit een periode waarin hij fier, flashy en fel voor het voetlicht trad (1973) en die fase ligt wel achter hem, maar toch blijft er een aangename song over anno 2020.

De laatste drie songs zijn alle drie een trip down memory lane, lang vervlogen tijden die hier herleven.
Virginia Plain, waar het voor Roxy Music ooit allemaal mee begon krijgt hier een eigentijdse jas disgoed past.
Instrumentaal klinkt het ook nog steeds lekker. Maar het toont tevens aan dat de originelen tot het beste behoort uit de moderne muziekgeschiedenis.

Editions of You (die songtitel blijft meesterlijk) is een van mijn favorieten van For Your Pleasure, het krijgt hier de rol van uitsmijter en ik hoor dat de band hier heel gedreven speelt, de sax en toetsen brengen een heel smaakvol en het koortje geeft aan: partytime !

Er worden nergens geluidsbarrières doorbroken maar het werk wordt smaakvol en sophisticated gebracht, zoals we van deze heer van stand gewend zijn. Maar hier en daar wordt de felheid van vroegere dagen wel enigszins gemist, zoals bij Same Old Scene. Daarbij klinkt de productie soms wat dof, daarin sluit ik mij wel aan bij Rainmachine. Maar de diversiteit in de tracklist, een doorsnede van het hele oeuvre van Ferry solo en zijn band Roxy Music maakt dit toch tot een hele genietbaar live album. Daarbij klinkt het publiek dermate enthousiast dat het ter plekke in The Royal Albert Hall vast een feestje met hoofdletters was.

Het slotapplaus zegt genoeg….Ik had er graag bijgeweest….