Iron Maiden - Eddie's Archive (2002)

Ondanks dat toch niet stemmen?

Aangepast.
Eerder stemde ik nooit op liveplaten en verzamelaars. Nu wel. Omdat het kan.

Wanneer Bruce in Killers "Another tomorrow, remember to walk in the light" zingt: magistraal!

Overigens een van de weinige keren dat ik een Maiden-plaat van opera-sletje Bruce kan waarderen.
Di'Anno geniet duidelijk mijn voorkeur.

Een uitstekend live album, wat mij betreft zelfs nog een tikje beter als Live after Death.

Waar Live after Death kan worden gezien als een Live-Best of, is dit toch meer een album van zeldzame pareltjes. Want op geen enkel Live album wat volgde staat Another life, Children of the damned, drifter en Prowler.

Bruce klinkt op geen enkele andere live album zo goed als hier, en de band speelt zo strak dat als je het publiek niet zou horen, je haast denkt dat het gewoon een studio album is.

Ik vind Rainbows Gold werelds....had naadloos op Powerslave zelf gepast ipv als b-kant.

Liever niet. Het is een cover.

Ja dat zou een rare keuze geweest zijn.

Ondanks dat ik het ook een geweldig nummer vind in de uitvoering van Maiden had het wat mij betreft ook nooit op Powerslave mogen staan!

Ik kan het wel waarderen dat Maiden al hun b-kantjes op een cd heeft gebundeld. De meeste zijn niet sterk, maar er staan wel een aantal aardige nummers op. De cover van Led Zeppelin en het nummer waarop Adrian Smith zingt (Reach Out of Juanita, ben vergeten welke) zijn wel leuk om eens te horen. Alleen een groot nadeel dat deze alleen in die dure doos te verkrijgen was. De bibliotheek had hem destijds aangeschaft en ik heb gelukkig nog de andere extraatjes uit die doos weten te krijgen .

Wellicht de beste uit die doos. Sterk livealbum, maar mist toch de hele 'status' van Live After Death. Of was deze opname ook eerder te verkrijgen?

wat bedoel je eigenlijk met status Spock? de setlist?, de speelwijze? de sfeer?

Nou, Live After Death was in mijn ogen altijd een van de beste liveplaten in de metalgeschiedenis. Maar die "status" heeft deze niet echt (ik hoorde er pas in 2005 van). Het sfeertje is daardoor wat minder. Ik bedoel niet per se dat het minder goed klinkt, maar het mist die ambiance.

Afgezien van enkele clips op de 12 Wasted Years vhs uit 86 is er nooit officieel iets uitgebracht van Beast Over Hammersmith.
45 minuten beeld krijg je bij The Early Days dvd en de complete show krijg je op cd bij de Eddie's Archivebox.
Een belachelijk goede liveregistratie van een jonge band die niet lang erna als een komeet de hoogte inschoot.

Ook ik ben groot geworden met Live After Death en ook ik vind die package een geweldige sfeer bevatten, maar de uitvoering en de energie van deze show acht ik superieur aan de shows die ten grondslag liggen aan de illustere dubbelaar uit '85. Deze had die status ruimschoots overvleugeld als dit gewoon in 82 of 83 was uitgebracht denk ik.

Deze had inderdaad LaD wel overvleugeld denk ik ja.Maar destijds vonden de heren de opnames niet goed genoeg van kwaliteit. Hier staan wel wat meer persoonlijk favorieten op zoals Prowler Children of the damned en Phantom of the opera.

ik snap wat je bedoelt. in plaats van een All time klassieker als LAD is dit eigenlijk lange tijd een verborgen parel geweest.

Ja precies. Jammer eigenlijk dat we er pas in 2002 van hoorden (ik althans, en ongetwijfeld meer). Ik hoor hem zelf liever dan LAD, ondanks dat die wat meer van mijn favorieten bevat. Ik bedoel in mijn vorige post overigens ook 2002, zat verkeerd met de releasedatum.

Geweldig, al die nummers van de eerste 2 albums live te horen. De band is erg goed in vorm, en het album is opgenomen net voordat Number of the beast uitkwam.

Dit is een zeer aanstekelijke live dubbelaar uit de oude doos. Het bestaat uit nummers van de eerste drie albums, aangevuld met enkele b-kanten. Dat alles wordt gedreven gezongen door Bruce, die er ook nog eens een aantal smeuïge aankondigingen tegen aan gooit. Het kan niet op. Enkele songs vallen wel door de mand, maar er staan genoeg klassiekers op deze registratie. De CD's moeten het vooral hebben van de nostalgie, maar dat is op zijn tijd erg lekker.

Enkele songs vallen door de mand? Welke dan volgens jou, want ik zie ze niet.

Nee ik ook niet. Ben ook erg benieuwd derhalve!

Ik kocht ooit een Japanse verzamelaar van Maiden, getiteld "B-Sides Of The Beast. Daar staan al die stand-alone singles wel op.

BBC Archives is onderdeel van de fantastische Eddie's Archive box. Een box die elke Iron Maidenverzameling opwaardeert tot museale proportie. Toch vind ik het zonde dat de cd's die erin zitten niet afzonderlijk voor normale prijzen verkrijgbaar zijn. Want hoe leuk ook. die honderden euro's die je er op Ebay voor moet uitgeven, is best wat gortig.

Wat treffen we aan op de BBC archives dubbelcd? De eerste vier nummers zijn opgenomen voor de Friday Rock Show in 1979. Met Doug Sampson nog op de drums en ene Tony Parsons als tweede gitarist. Het betreft een aantal sterke premature versies van oude Maidenkrakers waar een magische cirkel omheen hangt. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. De opnamen zijn niet perfect, maar de gretigheid en energie is tastbaar.

De rest van de eerste cd wordt opgevuld met een registratie van een optreden op het Reading festival in 1982. Tijdens de Beast On The Road tour. Ook hier klinkt de band buitengewoon hongerig. Toch zijn de opnamen niet zo memorabel als die van Beast Over Hammersmith. Het is wel puur en het barst van de fouten. Wat me opvalt is dat Bruce Dickinson nog heel anders articuleert dan nu. Veel onrustiger. Links en rechts is het zo vals als een kraai en vergeet hij ook goed te timen. In Number Of The Beast gaat het helemaal verkeerd. Wel is men al professioneel genoeg om te herpakken en gewoon door te gaan. Toch zijn de opnamen buitengewoon amusant en charmant. De band vlamt en dat compenseert de rommeliigheid. De zinderende versie van Transylvania is illustratief daarvoor.

De tweede cd opent met een registratie van een optreden op opnieuw het Readingfestival maar dan in 1980. Opnieuw een toffe show van een band on the rise.

Hoe dat vroege hongerige spul contrasteert met een opname van een gearriveerde Maiden tijdens het destijds prestigieuze Doningtonfestival in 1988, is ook een boeiende waarneming. Iron Maiden is niet in haar beste doen, maar zet hoorbaar een show neer waarbij iedereen uit de hand van vooral de slecht bij stem zijnde frontman eet. De setlist is met nummers als Moonchild, Infinite Dreams en Seventh Son om van te watertanden.

Voor de fan is het een onmisbaar document. Het bevat niet de meest waardevolle opnamen van Iron Maiden, maar ze hebben wel stuk voor stuk die vibe waar het mij als Maidenfan allemaal om te doen is. Zowel de vroege jonge hondenopnamen als de opnamen in hoedanigheid de wereldleider op de heavy metalmarkt.

Niks aan toe te voegen Edwynn! Werkelijk schitterende cd's uit de Archive box. Ik heb ze destijds los op Marktplaats gekocht voor ik meen €25,- per stuk. Ook niet goedkoop maar ja, ik wilde ze toch wel héél erg graag hebben!

Helaas.... ik heb deze originele cd box nooit in mijn bezit gehad! Dus moet ik het doen met goede mp3 files. En ja, op de DVD Early Years part 1 staat ook nog een deel van dat concert. Ze zouden dat eens als DVD moeten uitbrengen. Ok, de reden om deze show niet uit te brengen was de matige belichting. Vind het zelf wel meevallen. En zou dat met de huidige technieken aangepast kunnen worden? Wat een verdomd heerlijk live album is dit. Beter nog dan de ook al niet misselijke Live After Death).
Wat is het verschil dan (wat ik er persoonlijk van vind): de band klinkt hier veel energieker en ook het drumwerk "klopt" meer dan op LAD. Ik vind dat de band klinkt zoals het ook enigszins op Piece of Mind te horen is, maar wellicht krijg ik met deze uitspraak kritische reacties. Het geluid klinkt ook net zo als op dat grote optreden op het rockpalast festival in Dortmund 1983 waar vele bands optraden zoals Priest, MSG, Ozzy, Leppard e.v.a.
Hoogtepuntjes: Murders, Number of the Beast, Total Eclipse, Phantom of the Opera en Prowler.
Deze cd heeft wat mij betreft dezelfde status als Deep Purple's Made in Japan, MSG's One Night at Budokan of Rainbow's On Stage. Maximale score deshalve!

Wat betreft het drumwerk kan ik je alleen maar gelijk geven. Tegenwoordig wordt ik er helemaal dood en dood moe van, maar ook in 1985 had Nicko er al een handje van om alle mogelijke gaatjes met drum fills te vullen. Clive was een meer sollide drummer die gewoon drumde zoals de de nummers gedrumd horen te worden.

Persoonlijk vindt ik LAD wel van een grotere meerwaarde omdat dat een afsluiting van een tijdperk is. Hun naam was definitief gevestigd en hun fan base was dermate sollide geworden dat ze het experiment aan zouden gaan durven, wat ze op de eerstvolgende studioplaat na LAD ook deden. LAD is de perfecte plaat op het perfecte moment, maar deze is inderdaad qua spel en qua sfeer wel beter, allen was de timing voor een grote live release nog niet goed (vind ik)

V.w.b. de meerwaarde van LAD: ben ik met je eens, maar qua sound en sfeer vind ik deze live opname veel gaver! En dat is voor mij toch wel van doorslaggevend belang.

Precies!



Mooi verwoord en ik ben het er ook nu weer helemaal mee eens!

Tja, Beast Over Hammersmith is feitelijk in retrospectief op de markt gekomen. Het had in een ander tijdsgewricht de opgang van Maiden nog meer kunnen versterken. De status die de band als live-act hsf en nog steeds heeft, is m.i. nooit beter vastgelegd dan met die release.
Live After Death is een document uit een andere periode. Eigen sfeer en een eigen waarde. Maar ik denk wel eens dat die plaat overschaduwd had kunnen zijn als Beast Over Hammersmith gewoon in 82 op de markt geslingerd werd.
Tja, en dat gevit op Nicko. Daar begrijp ik niet veel van. Burr was ook een geweldenaar, maar dat is McBrain ook. Een octopus. Ik heb wel eens een clinic bijgewoond en je weet niet wat je ziet. Er gaat wel eens wat fout, maar dat overkwam Burr ook.

Ik bedoel het ook niet echt als vitten hoor. Ik heb Nicko best hoog zitten. Ik vind alleen dat hij, zeker ten opzichte van Burr, te slordig/druk speelt waardoor het soms rommelig overkomt. Anders gezegd; ik vind Burr de betere drummer voor Maiden. En om eerlijk te zijn; bij zo'n drumclinic lijkt het al snel indrukwekkend vind ik. Degene die ik heb gezien althans (Jorg Michael, Fitz Randow en Jeff Plate). Het is min of meer een veredelde drumsolo. Ik bedoel te zeggen; ze spelen niet met een band op dat moment. Zijn dus niet afhankelijk van samenspel en interactie met andere muzikanten. Dat is wel een behoorlijk verschil.