The Gerogerigegege - Yellow Trash Bazooka (1993)

vet cool

Een dikke vette 0,5!! Ik heb dit gisteren mogen horen. Ik wist niet wat ik hoorde! Met een band als Immortal had ik al eens het gevoel dat ik mijn hoofd in een blender plaatste. Het kan blijkbaar dus nog erger. Wat een enorme bagger. Vervuiling voor het gehoor.

Als het hele alfabet op deze manier gedaan wordt, zou het te veel zijn.

Maar zo is het wel een leuke:

Grap - one, two , three, four

dus...
echt een domme opmerking.

Hoezo een domme opmerking? Het is eerder een verstandige opmerking. Blijkbaar is het stoer en heel erg cool om de graftakkenherrie van deze Japanse prutsers te plaatsen onder het kopje "alternatieve muziek". Het jammere is alleen dat de mensen die naar alternatieven zoeken zich in dit geval op een doodlopende weg begeven, dit kun je namelijk echt geen muziek noemen.

Dat jij het geen goede muziek vind, okee, Daarom is het nog wel muziek. Het is muziek zolang het met de intentie bedoelt is om muziek te zijn.

Het is natuurlijk wel een ep'tje van iets meer dan 13 minuten en zodanig moet je het ook zien, met een knipoog dus.

Ja, dat snappe mensen niet helaas Sowieso moet je alles van Gero... met een knipoog benaderen eh mensen.

Ik zal voortaan mooie [sarcasme] tags om mijn ironisch c.q. sarcastisch bedoelde opmerking plaatsen aangezien dat blijkbaar nodig is. Ik vind het namelijk alleen maar erg, erg bedroevend om dit soort taferelen aan te treffen bij platen die mij na aan het hart liggen. Verder stel ik niet dat je oogkleppen op hebt omdat je dit waardeloos vindt (sterker nog, iedereen zijn mening, en als je dit kut vindt zo zij het), maar opmerkingen als dat dit noch muziek noch kunst is schieten bij mij in ieder geval in het verkeerde keelgat. Dat staat verder compleet los van je waardering van het product; het is gewoon een volstrekt onzinnige typering van een plaatje met muziek (vloeken in de Strangewayse kerk?) waar je gewoon geen zak aan vindt. Je mening kan en moet je gewoon ventileren, maar dergelijke categorisaties die op niets trekken zijn volstrekt onnodig.


Heb je er weer eentje. Kwestie van muzikale tunnelvisie van jouw kant, niet meer, niet minder.

Kan ik me compleet vinden. De chaos, gekte en humor van een 964 Pinocchio op een 7".

amen

Haha. Of zoals Lukas het formuleerde op SLSK:

Dan benader ik de mensen die dit met 4* of meer belonen in het vervolg óók maar met 'n .

Ze (de band) hebben trouwens een foutje gemaakt in de tracklist:
Vergelijk
33. Give a Shit
34. Give Ahead
&
41. Goalkeepr
42. Go All the Ways

Een foutje in het alfabet me dunkt: volgens 41-42 wordt er geen rekening gehouden met 'spaties' bij de rangschikking, maar waarom staat 33 dan voor 34?

(Goalkeeper staat trouwens verkeerd gespeld, zal het even corrigeren)

Sorry hoor, maar het feit dat jij dit niet kan waarderen betekent niet dat je je zo laatdunkend uit hoeft laten over andere luisteraars en diens smaak. Het mag wel een tikkeltje respectvoller. Lees er anders eens The Wire op na: er is zat experimentele muziek die zich ergens tussen noise, kunst en muziek bevindt en er zijn ook genoeg mensen die ervan houden.

Ik vind dat ik mijn mening mag verkondigen. Ieder zijn eigen smaak, daar ben ik het volledig mee eens, maar ik kan dit album niet onder de noemer muziek plaatsen.

En als iemand zegt dat iemand een "domme opmerking" plaatst... dat is dan zeker niet laatdunkend? Spreek die mensen dan ook aan.

Dat vind ik ook. Kennelijk is een (op basis van onbevangen luisteren) negatief oordeel geven zonder uitvoerige onderbouwing kwetsend en onnodig. Dat ik het persoonlijk als muziek noch kunst "ervaar" zou voor een onafhankelijke geest toch geen probleem moeten zijn? Ik luister ook graag naar The Big Bubble van The Residents, juist vanwege de absurde gekkigheid, maar als anderen het rotzooi vinden is dat voor mij geen belediging. Bovendien uiten wij alleen kritiek op het album. Dat mensen ons daarna gaan aanspreken met "zootje", "haters", "weer eentje" en "tsjappiesz", overdreven sarcastisch reageren en ons oogkleppen en een muzikale tunnelvisie toedichten, dat vind ik dan weer onnodig. Maar goed, no hard feelings, en ik zal me weer op andere groepen gaan oriënteren.

Het gaat meer om de zin



Want die slaat natuurlijk nergens op, hiermee doe je net alsof mensen die dit luisteren alleen maar stoer en cool willen zijn.

Ik heb laatst ook een lage stem uitgedeeld bij een Gero-album en ik vind de mensen waar jullie hier over klagen eigenlijk nog steeds heel gezellig. Misschien helpt het om iets meer toelichting te geven waarom je het nu eigenlijk kut vindt en daar dan heel misschien ook bij in te zien dat je absoluut niets weet van het genre noise (als dat zo is natuurlijk)...

Nou, vooruit dan. Als iemand mij volkomen serieus uit de doeken zou kunnen doen wat er muzikaal is - laat staan geniaal - aan 't roepen van 1 of 2 woorden, gevolgd door 5 à 10 seconden compleet overstuurde, van enige structuur of wat dan ook gespeende herrie, en dat 79 keer in 12 minuten zonder enige noemenswaardige variatie, zónder de buitenmuzikale slag om de arm te nemen dat je 't met 'n knipoog dient te zien, dan zou ik dat gaarne vernemen. Wie biedt zich aan?

Precies wat the scientist zegt.

Het gaat mij er niet omdat je dit per se goed moet vinden, maar een opmerking als



vind ik gewoon dom. Dit is een opmerking die echt totaal nergens opslaat. Over het algemeen vinden mensen muziek leuk omdat het iets met zo moet, niet om cool te zijn.

Dat mensen dit geen muziek noemen...tsja, dat is hun beperkte visie. Dat moeten ze zelf maar uitzoeken, niet mijn probleem en zal er ook niet om wakker liggen ook niet.

Sorry Sietse, maar dit punt waren we al voorbij.

Ik kan jullie allemaal vertellen dat er aardig wat mensen zijn die muziek zogenaamd waarderen om stoer/cool te zijn.

Heel wat jaartjes geleden had ik nogal wat vriendin in mijn vriendenkring die hielden van rap en rnb. Alles wat alternatief was , of geen merk op stond vonden ze niet cool.

Dit vond ik maar niks en ik besloot in een 'alternatief café' te gaan werken. Ik verwachtte hier mensen tegen te komen die meer openminded waren, maar wat bleek ze waren precies hetzelfde, zij het op een andere manier.

Al was een artiest nog zo goed, als die één keer in de top 40 terecht was gekomen werd hij afgeserveerd. Ook probeerden ze elkaar af te troeven in zo onbekende en vage muziek mogelijk goed te vinden.

Als ik dan zie hoe sxesven eerder in de discussie zegt dat we allemaal lekker naar gangbare muziek moeten gaan luisteren krijg ik echt een flashback.

Ik zei toen voor de gein weleens als ik een cd vol met kots, boer, neuk en scheetgeluiden zou maken dat ze hem allemaal zouden kopen. Nooit gedacht dat die dag echt zou komen.

Voor de rest moet iedereen gewoon luisteren wat hij of zij wil, maar als iemand dit geen muziek vindt, mag dat.

Dat is het hele punt niet. Ik en nog enkele andere gebruikers luisteren dit al een tijdje met alle plezier van de wereld zonder dat het ons daarbij ook maar ene kut kan schelen of het nou alternatief is of niet. Daar ga ik of elke andere luisteraar me lekker druk om maken zeg. De typering als 'alternatief' komt toch vooral van de gebruikers die dit met een 0,5* bestempelen. Zoals ik al eens zei, volgende keer hang ik wel sarcasmetags om mijn ironische opmerkingen heen hoor. Kijk eens een stemmenlijstje door voor je er meent teveel in te moeten lezen.

Zelf geef je blijk van een nogal jammerlijke aversie voor al wat dan weer naar alternatief riekt (trauma's?), want zo'n opmerking als die van axel33 bovenaan de pagina kun je blijkens je beamende smiley goed waarderen. Let wel waar die opmerking dan vandaan komt hè.

Dit vat het gewoon jammerlijk perfect samen:


Tot vorige week heeft het geen flikker met stoer en cool te maken gehad om dit te luisteren, tot mensen die hier geen muziek in konden en kunnen zien opeens maar vonden dat dit allemaal maar gedraaid wordt omdat we dan cool zijn. Ja natuurlijk, ik draai de godganse dag pleurisherrie zodat ik vet obscure last.fm lijstjes heb joh.

En ik wacht nog altijd op 'n bevredigend antwoord op bovenstaande vraag.

Afgaande op je vragen mis je (zonder dit vervelend te bedoelen) enkele van de meest fundamentale, elementaire kennis op het gebied van releases als Yellow Trash Bazooka. In de jaren '80 beleefde de microsong zijn opkomst, en vond zijn voorlopige hoogtepunt in Napalm Death's You Suffer van hun Scum ("You suffer, but why?", welgeteld één seconde). Zoals je wellicht weet is/was Napalm Death een grindcoreband, een band die dus uit de traditie van punk kwam (aangezien grind het bastaardskind van punk is) en punk speelde op zo'n bizarre en razendsnelle manier dat het in het geval van microsongs niet meer leek dan een korte knal aan herrie. Het microsong formaat lijkt misschien weinig boeiend indien je niks hebt met grindcore of experimentele muziek in die branche, maar het werd zowaar vrij populair, wat bands in staat stelde tot het uitbrengen van platen met een hondertal (of meer) songs door middel van het combineren van multitracking en microsongs. Ook in de noisecore, de benadering van punk en grind uit avant-gardistische en noisehoek, kreeg het formaat enige populariteit. Yellow Trash Bazooka is er een schoolvoorbeeld van.

Daarnaast is The Gerogerigegege een band die altijd meer op het vlak van noise (en, algemeen, avant-garde) dan noisecore geopereerd heeft. Hoewel ze wel veelal met traditionele punkinstrumentatie werkten (drums, gitaar, bas, schreeuwerige vocalen), is het geluid in veel gevallen vele malen abstracter dan dat van doorsnee noisecorebands, die soms opmerkelijk punky klonken (Vaseline bijvoorbeeld). Op vroege opnames is de conventionele structuur nog redelijk goed te horen (Senzuri Power Up bijvoorbeeld, dan wel uit '91, maar met voornamelijk oud, mid-80's materiaal - songs als Anal Beethoven en I Wanna Be Your Pantie, feitelijk punk met veel distortie en sans refreintjes), maar gaandeweg trok dat de abstractie in. Onvermijdelijk vanwege Juntaro's interesse in noise (ook al hoorbaar op vroeg materiaal; Boogie-Woogie Lonesome Onanie Style van datzelfde Senzuri Power Up) en banden met bijvoorbeeld Masami Akita (Merzbow) en diens ZDF Produkt, dat Juntaro's debuuttape nog uitbracht.

Die experimentele inslag mag evident zijn, want getuige releases als Showa, Veel Plezier!, Endless Humiliation, None Friendly en ga zo maar door is The Gerogerigegege allesbehalve een doorsnee noisecorebandje. Hun take op de microsong is er dan ook één die van ultieme humor getuigt (maar goed, dát is dan wellicht een kwestie van smaak). Een rij van een song of 80, die elk gortdroog van willekeurige titels worden voorzien, en welke na de uitgesproken titel een stroom herrie (jawel: noise!) onder de reet krijgen waarin nauwelijks onderscheid in te maken is. Zou je de titels eruit knippen en de songs aan elkaar plakken dan krijg je een release als Instruments Disorder, volgens het etiket een plaat met 170 songs, maar die klinkt als een brute harshnoiseplaat die William Bennett om zijn moeder doet roepen. Yellow Trash Bazooka moet je dan ook als zodanig kunnen zien; een benadering van noisecore die alle eerder nog herkenbare momenten van de punk eruit knipt en noise op een punkmanier definieert.

Daarbij ligt deels van de aantrekkingskracht gewoon in de noise zelf. Ik begrijp dat de kennis van avant-garde van sommigen niet tot in de power electronics en harsh noise reikt, want de esthetiek die op deze 7" tentoongespreid wordt is nochtans echt niet uniek. De abstracte muren aan overrompelend geluid, voorzien van lagen distortion, misselijkmakend gerommel en oorverdovende screeches vormen namelijk al sinds jaar en dag het geluidspalet van het overgrote merendeel van de artiesten die in dit genre van zich doen spreken. Ik snap wel dat het als herrie ervaren wordt, en daarmee lijkt me ook weinig mis, maar nochtans kan ik en kunnen velen met mij oprecht genieten van platen vol met ruis, ruis en nog eens ruis. Hoe die esthetiek dan voor ons werkt en zo meer, daar wil ik nu even niet meer op ingaan (zie Senzuri Power Up voor een korte toelichting), maar je kunt gerust van mij aannemen dat wij net zo van een nieuwe Prurient kunnen houden als van een nieuwe Interpol.

Waar het dan deze plaat betreft: de noisemuur die hier wordt neergelegd klinkt echt fan-tas-tisch, en dat meen ik serieus. Hierom krijgt The Gerogerigegege volgens mij ook waardering alom van noiseliefhebbers (met een enkele uitzondering, hè, Sietse ): het geluid dat Juntaro en co neer wisten te zetten was bruut, krachtig, bezield, en noem maar op. Als het dan wordt gegoten in het formaat van een microsong combineert het de lompheid van noise en de opgefoktheid van punk en grind en is het resultaat een plaatje dat mij elke keer weer adrenalinekicks geeft waar geen bungeejump tegenop kan. De uitwerking op iets als Mother Fellatio is dan wat mij betreft zowaar nog fantastischer, waar elke song wordt geïntroduceerd door een kort maar krachtig 1-2-3-4: de ultieme samensmelting van punk en noise.

Het is dan wellicht nog interessant om Juntaro's visie op punk (en noise) erbij te betrekken: is dit een (goede) grap? Een parodie op noise? Op punk? Of juist omgekeerd, een tribute? Zo wordt Mother Fellatio doorgaans gezien als Gero's tribute aan The Ramones (1-2-3-4!). Aangezien Juntaro zich echter naar verluid heeft laten opsluiten zullen we dat nooit te weten komen, en dat is eigenlijk wel mooi. De één vindt het een mooie grap, de ander een heerlijke noiseplaatje. Maar dat het geen muziek is, dat is voor mij gewoon een stap te ver voor een product met zulke duidelijke roots in zowel de punk als de avant-garde.

Als jij een recensie over een echt muziekalbum zou schrijven wordt het zo dik als een bijbel denk ik.

Nee zonder dolle, ik wens jullie nog veel luisterplezier.

Pas op dat je gehoor niet beschadigt.

Mooi stuk sxesven, en de 'microsong' You Suffer van Napalm Death duurt volgens mij zelfs 1 seconde i.p.v 1 minuut.

Zei ik 1 minuut? Ai, ik bedoelde inderdaad 1 seconde. Dat zou meer doomy sludge worden anders. Yoooouuuuuu suuuuufferrrrrrrrr en zo verder.

/edit/

Heb 'm even verbetered voor het nageslacht, bedankt jeko.

Tjongejonge, in ieder geval hulde voor de inzet wat betreft je antwoord.

Het enige probleem is echter dat goeie muziek voor zichzelf spreekt en niet pas genietbaar wordt na 'n uitgebreide uitleg van de geschiedenis ervan. Ik zou 'n soortgelijk verhaal kunnen houden over de avant-garde stroming in de klassieke muziek van de jaren 50 en 60, maar uiteindelijk komt 't er daar ook op neer dat op enkele uitzonderingen na die stroming op 'n muzikaal doodlopend spoor zat, namelijk het pad van de geforceerde vervreemding. Inmiddels worden er in de klassieke hoek weer dingen gemaakt die weer op muziek aan 't lijken zijn, maar oh oh.... 't heeft lang geduurd en wat wérden componisten die zich bezighielden met banale zaken zoals melodie, of 'n structuur - hoe vrij dan ook - die 'n doel had en enigszins van A naar B ging, verketterd als zijnde "crowdpleasers" en verder alles wat maar oubollig en ouderwets was. De muzikale wereld van toen was dusdanig obsessief bezig met onthechting en 't idee van originaliteit als allerheiligste en allerhoogste doel dat 't haast sekte-achtig werd... en men had 't zelf niet in de gaten! Oei, nou heb ik de uitleg tóch gegeven. Sorry!

Ik hoor in deze japanse band iets soortgelijks terug, al is 't misschien vanuit 'n andere achtergrond en met 'n andere intentie. Voor mij is 't iets wat in 'n extreme richting is doorgeschoten en alle contact met de echte wereld is kwijtgeraakt. De tussenstapjes erheen kunnen keurig worden uitgelegd - zoals jij zo nauwgezet hebt gedaan - maar 't eindresultaat is iets wat eigenlijk geen zinnige muzikale waarde meer heeft. Iedere musicoloog die je dit 'at face value' voorschotelt zal tot diezelfde conclusie komen. Ik kan (nog) niks zeggen over de andere albums van de band, maar ik blijf dus zitten met de vraag wat dit album te zoeken heeft op 'n site die over muziek gaat.