Primal Scream - Give Out But Don't Give Up (1994)

Voor Primal scream-begrippen een wel erg veilige en risicoloze plaat. Geen spannende collaboraties met vage en hippe dance, maar oerdegelijk Stonesrock. 3*

Inderdaad. Dat was destijds behoorlijk slikken na Screamadelica.

Eigenlijk is dit een beetje "Screamadelica" deel II, maar zoals dat vaak gaat met "sequels".. deel I was beter.... veel minder origineel en verfrissend als zijn voorganger, maar toch nog wel verdienstelijk, en zeker een 3 waard...

Minder experiment, en meer conventioneel, maar an sich dus nog zeker niet slecht... "jailbird" het toch wel lekker rockende 'Rocks', maar ook de titeltrack....

Maar het is wel een PS album dat ik niet erg vaak draai - en "Rocks" heb ik ook op diverse verzamelaars.... eigenlijk is dit album dus in het zelfde bedje 'ziek' als later 'Extrmntr' en meer nog 'Evil Heat' die niet konden opboksen tegen hun sterke voorganger 'Vanishing Point'.... dat verhaaltje kan je hier ook toepassen, alleen: vervang 'Extrmntr' en 'Evil Heat' door 'Give out..' en 'Vanishing Point' door 'Screamdelica'....

Een slecht album is het niet natuurlijk en de rock & soul die hier boven komen drijven zorgen ook voor mooie momenten, alleen het is niet zo'n 'in your face' en/of 'wauw' plaat als bvb. 'Screamadelica' en 'Vanishing Point'....

Toch vind ik dat ze het overtuigend weten te brengen.

... maar wel spannende collaboraties met George Clinton en de zijnen...

Wat gaat Struttin' toch heerlijk far out. Big Jet Plane en Call On Me zijn heerlijke rockers. Mijn bezwaar tegen deze plaat is dat de ballads dodelijk saai zijn.

Wat begint deze schijf toch lekker.
Onder het motto...raad de plaat, hoor ik een carousel aan invloeden en lickjes in de zin van; waar ken ik die toch van. Maar dat is geen kritiek. In tegendeel, ik vind dit een brok vitamines voor de dag.
Zo nu en dan ga ik in gedachtes terug naar Exile on Mainstreet van the Stones. Vond ik dat ze bij Screamadelica af en toe een knipoog aan die fossielen gaven, nu is dat een dikke langdurige omhelzing.
De sound is goed, goede afwisseling in tempo, sausje soul erover en bon apetit mon ami. Nee niks mis mee, beter goed gerecycled dan slecht gefrabriceerd. De cooperatie met Denise Johson en George Clinton, maken het niet saai. Nee, Primal Scream draait zijn hand niet om voor verschillende genres. Wel is bij dit album de innovatie en expansiedrift op een wat lager pitje komen te staan.

Maar goed dat is mij een worst, ik vind het leuk; Play it again Sam!

Een lekker swingend album, die makkelijk in het oor ligt. Msh niet het beste album van deze band maar toch zeker een album dat tof is om te beluisteren bij een zorgeloze rit in de auto.

Dat vind ik ook.

Rocks is bijna Rocks off van de Exile plaat, Stones anno 1972. De soul, funk en rock klinken fris maar dan wel uit het kratje van de jaren 70. De latere Primal Scream met meer dance en punkinvloeden vind ik zelfs nog beter zoals Evil Heat en Xtrmntr.

Ben ik de enige die maar 11 tracks op zijn schijfje heeft staan? Zowel op de CD als in het boekje houdt de tracklist op na I'll Be There for You.

Fijn album trouwens. Niet zo baanbrekend als Screamadelica en Vanishing Point, maar wel erg lekkere nummers als Jailbird en Struttin'.

Op mijn 2lp staan 12 nummers.
Op de hoes staan er maar 10 genoemd, maar op de labels staan alle 12 tracks.

Oei, zeker na pas de liner notes bij Screamadelica te hebben gelezen snap ik wel dat ze hier absoluut niet blij mee zijn...

Dit is toch al een oud bericht? Of heeft er pas geleden een vergelijkbaar voorval plaat gevonden?

Het bericht komt me zo bekend voor.

Het is gisteren gebeurd, dus zo oud kan het bericht niet zijn. Maar op zich gebeuren dit soort dingen wel vaker, het is ook wel eens met Blur's Song 2 gebeurd als ik me niet vergis.

Hmmm het was in ieder geval ook met een politieke partij die een bepaald nummer draaide en daar nogal over werd gezeurd door de auteur.

Het gebeurt wel vaker. Zeuren vind ik dit trouwens absoluut niet, ze hebben er maar vanaf te blijven.

Ja natuurlijk maar om zo iets dan op de voorpagina van een krant(lees: online krant) te zetten..

Hoelang geleden is Primal Scream gestopt met relevant te zijn?(Dat wil niet zeggen dat ze niet goed meer zijn!!)
Zo'n politiek figuur kan ook een fan zijn, dat hij of zij nou het verkeerde standpunt heeft in de ogen van zo'n band.
Ik vond de reactie tegen over de persoon/partij trouwens ook best heftig, die heb je ongetwijfeld zelf ook gelezen.

Dat staat het dan ook niet.


Hoe relevant ze nog zijn staat compleet los van deze discussie. En politiek raakt de essentie van de mens, niet zo raar dat sommige mensen dan zo kwaad reageren, zeker als ze zich altijd hebben afgezet tegen de desbetreffende partij. De aversie tegen Tories is erg groot in Engeland, vooral gevoed door de grauwe jaren '70 en '80, denk ik. Zoiets kennen wij in Nederland niet echt.

Op Ad stond het eventjes als hoofd bericht.. vandaar!

Ik zat gisteren wat singles uit de 60's te luisteren en kwam zo opeens het intro van Rocks tegen. Staat niet aangegeven als sample in het boekje, maar dit kan niet missen. En het is niet de eerste keer dat ze wat lenen van Sly and the Family Stone. Hier vandaan dus.

Het lijkt wel alsof Keith Richard aan Bobbie Gillespie de sleutel van Villa Nellcôte heeft gegeven.
Daar in de kelder namen The Rolling Stones hun Exile On Main St. op.
Dit zie ik als het Primal Scream album dat daarbij het dichtste in de buurt komt.
Dat Gillespie een voorliefde heeft voor de jaren 60 en 70 was al hoorbaar op Screamadelica.
Hier betreft het een overtreffende stap.
Je proeft de drugs door het album heen, net als bij het Stones album geeft het een relaxt effect.
Alsof ze zich voor een langere periode voor de buitenwereld hebben afgesloten en hun eigen Utopia creëren.
De lijst van meewerkende artiesten is lang, maar toch ademt het album een gemoedelijke sfeer uit.
De deuren zijn voor ieder geopend; schroom je niet om binnen te komen en een aandeel te leveren.
Geniet van de gastvrijheid, en maak het u comfortabel.
Een hippie commune in de jaren 90.
Natuurlijk was het in deze periode hip om terug te grijpen naar de jaren 70.
Lenny Kravitz en The Black Crowes waren ook behoorlijk retro.
Het verschil zit zich in de nuances.
Deze bands kleurden hun muzikale palet vooral in met de paarse gitaarrock; Primal Scream met diepblauwe soul.

De eerste keer dat ik dit album hoorde werd ik direct gegrepen door de catchy en aanstekelijke hit "Rocks", maar de rest van de plaat vond ik eigenlijk maar middelmatig. Achteraf bleek dat een ongegronde conclusie. Ik kon niet geloven dat Primal Scream een middelmatige plaat zou afleveren dus heb ik "Give Out but Don't Give Up" meerdere malen geluisterd. En bij elke luisterbeurt werd ik enthousiaster en enthousiaster. Toegegeven, het is allemaal niet hoogstaand, maar muzikaal zit het prima in elkaar. Met name de baslijnen zijn fantastisch. Deze plaat is een diverse verzameling liedjes geworden en is een aanstekelijke combinatie van rock, fuck en soul. Ook het gebruik van een leadzangeres hier en daar doet de plaat goed. De diversiteit is aan de andere kant ook een klein nadeel; de rode draad is ver te zoeken. Maar desondanks vind ik "Give Out but Don't Give up" verre van een middelmatige plaat. Gewoon een prima rockplaat, waarbij de experimenteerdrift weliswaar beperkt blijft, maar toch is het eindresultaat spannend en onderhoudend genoeg.

Dan blijkt dit tien jaar later toch een lastige hoes ... Wellicht had Bobbie evenmin research gepleegd.