Primal Scream - Give Out But Don't Give Up (1994)
mijn stem
77 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Creation
-
Jailbird (3:46)
-
Rocks (3:37)
-
(I'm Gonna) Cry Myself Blind (4:30)
-
Funky Jam (5:24)
-
Big Jet Plane (4:15)
-
Free (5:30)
-
Call on Me (3:50)
-
Struttin' (8:29)
-
Sad and Blue (3:27)
-
Give Out But Don't Give Up (6:16)
-
I'll Be There for You (6:34)
-
Everybody Needs Somebody (5:22)
0
geplaatst: 4 mei 2012, 18:33 uur
Het lijkt wel alsof Keith Richard aan Bobbie Gillespie de sleutel van Villa Nellcôte heeft gegeven.
Daar in de kelder namen The Rolling Stones hun Exile On Main St. op.
Dit zie ik als het Primal Scream album dat daarbij het dichtste in de buurt komt.
Dat Gillespie een voorliefde heeft voor de jaren 60 en 70 was al hoorbaar op Screamadelica.
Hier betreft het een overtreffende stap.
Je proeft de drugs door het album heen, net als bij het Stones album geeft het een relaxt effect.
Alsof ze zich voor een langere periode voor de buitenwereld hebben afgesloten en hun eigen Utopia creëren.
De lijst van meewerkende artiesten is lang, maar toch ademt het album een gemoedelijke sfeer uit.
De deuren zijn voor ieder geopend; schroom je niet om binnen te komen en een aandeel te leveren.
Geniet van de gastvrijheid, en maak het u comfortabel.
Een hippie commune in de jaren 90.
Natuurlijk was het in deze periode hip om terug te grijpen naar de jaren 70.
Lenny Kravitz en The Black Crowes waren ook behoorlijk retro.
Het verschil zit zich in de nuances.
Deze bands kleurden hun muzikale palet vooral in met de paarse gitaarrock; Primal Scream met diepblauwe soul.
Daar in de kelder namen The Rolling Stones hun Exile On Main St. op.
Dit zie ik als het Primal Scream album dat daarbij het dichtste in de buurt komt.
Dat Gillespie een voorliefde heeft voor de jaren 60 en 70 was al hoorbaar op Screamadelica.
Hier betreft het een overtreffende stap.
Je proeft de drugs door het album heen, net als bij het Stones album geeft het een relaxt effect.
Alsof ze zich voor een langere periode voor de buitenwereld hebben afgesloten en hun eigen Utopia creëren.
De lijst van meewerkende artiesten is lang, maar toch ademt het album een gemoedelijke sfeer uit.
De deuren zijn voor ieder geopend; schroom je niet om binnen te komen en een aandeel te leveren.
Geniet van de gastvrijheid, en maak het u comfortabel.
Een hippie commune in de jaren 90.
Natuurlijk was het in deze periode hip om terug te grijpen naar de jaren 70.
Lenny Kravitz en The Black Crowes waren ook behoorlijk retro.
Het verschil zit zich in de nuances.
Deze bands kleurden hun muzikale palet vooral in met de paarse gitaarrock; Primal Scream met diepblauwe soul.
0
geplaatst: 8 november 2012, 21:11 uur
De eerste keer dat ik dit album hoorde werd ik direct gegrepen door de catchy en aanstekelijke hit "Rocks", maar de rest van de plaat vond ik eigenlijk maar middelmatig. Achteraf bleek dat een ongegronde conclusie. Ik kon niet geloven dat Primal Scream een middelmatige plaat zou afleveren dus heb ik "Give Out but Don't Give Up" meerdere malen geluisterd. En bij elke luisterbeurt werd ik enthousiaster en enthousiaster. Toegegeven, het is allemaal niet hoogstaand, maar muzikaal zit het prima in elkaar. Met name de baslijnen zijn fantastisch. Deze plaat is een diverse verzameling liedjes geworden en is een aanstekelijke combinatie van rock, fuck en soul. Ook het gebruik van een leadzangeres hier en daar doet de plaat goed. De diversiteit is aan de andere kant ook een klein nadeel; de rode draad is ver te zoeken. Maar desondanks vind ik "Give Out but Don't Give up" verre van een middelmatige plaat. Gewoon een prima rockplaat, waarbij de experimenteerdrift weliswaar beperkt blijft, maar toch is het eindresultaat spannend en onderhoudend genoeg.
* denotes required fields.
* denotes required fields.