Prince - LOtUSFLOW3R (2009)

Door de nieuwe regels op de site is deze toevoeging nu mogelijk (n.a.v. de Simple Minds discussie). Ja, ze zijn ook in andere vorm verkrijgbaar naast de oorspronkelijke drie-dubbelaar met Elixer. Maar niet sinds kort of voor het eerst.

Zelf heb ik de drie-dubbelaar op cd en de dubbelaar met MPLsOUND op vinyl.

Het is als dubbelaar te koop, maar apart ook. Elixer is alleen maar verkrijgbaar als onderdeel van de drie-dubbelaar.

Info: Album: Lotusflow3r - Prince Vault - princevault.com

Nu kan er dus apart beoordeeld worden

Ik ben zo lui om mijn mening hierheen te kopiëren:

Dit album begint met een instrumentaal nummer genaamd From the Lotus... waar de gitaar de hoofdrol krijgt en wat qua jazzy sfeertje sterk doet denken aan het werk op The Rainbow Children. Ik kan dus rustig stellen dat dit alvast een fijn begin is.
Bij de eerste akkoorden van Boom moest ik gelijk aan het nummer Purple Rain denken. Het lijkt er verder niet op maar er zitten toch wat akkoorden tussen die er wel naar neigen en daarbij heeft dit laidbacknummer met gitaaruitspattingen wederom een rock gevoel en dan kom je toch al snel terecht bij Purple Rain.
De Tommy James and the Shondells-cover Crimson and Clover noemde ik eerder 'nikserig' en daar moet ik toch wel wat op terugkomen. Ook hier is de hoofdrol voor de gitaar weggelegd en moet ik zeggen dat dit nummer zo slecht niet wordt gecovered. Het past wel een beetje tussen de gitaarnummers die soms te vinden waren op de laatste albums. Geen klassieker maar 'nikserig' doet het nummer geen eer aan en dat is het dan ook niet. Ik ben wel blij met de gitarist Prince die volop terug te horen is (ik heb daar altijd al een zwak voor gehad en het was een reden dat ik in 1984 fan werd van de man).
Dan volgt nog een nummer dat ik de term 'nikserig' meegaf: 4Ever. Het opent majestueus op piano maar al snel verzandt dit in zo'n standaard Prince-nummertje zoals we het al zo vaak hebben gehoord en dat bij mij een soort allergische reactie begint op te roepen. Het is echt niet zo slecht als ik het nu afschilder maar ik begin gewoon genoeg te krijgen van dit soort trutliedjes. Ze zijn zo zielloos, zo veel te veel automatische piloot.
Colonized Mind kende ik ook al en wederom krijgen we laidback gitaar voor onze kiezen. Rock met een ietsiepietsie gospel: het is Prince zoals we hem kennen. Wederom geen klassieker maar wel een stuk beter dan veel werk van zijn laatste albums.
Feel Good, Feel Better, Feel Wonderful is het eerste nummer waar het eens niet rock is maar funk en wel van het soort waar je mij wakker voor kunt maken. Het swingt lekker en de blazers zijn weer volop aanwezig. Lekker droog en vooral lekker Prince. Dit mag hij weer veel vaker zo doen!
Prince is er niet vies van om van die los uit de pols klinkende popliedjes te schrijven. Love Like Jazz is daar wel een voorbeeld van. Het heeft de luchtigheid van een Money Don't Matter 2Night maar haalt het helaas niet bij die klassieker daarvoor vind ik het soms iets te frivool klinken met al die riedeltjes die door het nummer heen zweven. Toch steekt het nummer goed in elkaar en verveelt het niet.
Wat voorheen Paisley Park heette is nu blijkbaar 77 Beverly Park en ja dit gaat nu eens veelbelovend van start! Wat een heerlijk duister intro.... maar dan...........wat doe je nu man? Een lieflijk, luchtig picknickmoment breekt aan. Ik dacht dat het zou gaan onweren, dat de wolken een enorme hoosbui op ons los zouden laten. Op deze zonnestralen zit ik helemaal niet te wachten. Wat een domper is dat dan opeens. Nu is het slechts een instrumentaal vullertje. Bah.
Dat moet Wall of Berlin dan maar goedmaken en ja ook dat kende ik al en het deed me niet veel en helaas doet het dat op moment van schrijven nog steeds niet. Het is een wat stuurloos nummer in mijn oren. Het heeft wat weg van een jam. Leuk voor tijdens de aftershows maar niet voor op een cd als je het mij vraagt.
Gelukkig wel een hoop gitaarsolo's en dat is nooit echt verkeerd.
Op $ horen we het vervormde Prince-stemmetje. Of het onder de naam Camille gezet moet worden weet ik niet maar ik weet wel dat het een aanstekelijk nummer is. Het is een vlot uptempo nummertje met een hoog feelgood gehalte en daar zijn de blazers zeker medeverantwoordelijk voor. Ook dit is heel wat leuker dan menig ander nummer van zijn laatste albums. Ja, dit mag ik wel: ik heb er in elk geval al swingend van door het huis gelopen.
Prince is met name tijdens de Purple Rain periode nog al eens met Jimi Hendrix vergeleken. Zelf begreep hij dat nooit zo goed omdat hij vond dat Carlos Santana een veel grotere inspiratiebron was.
Dreamer gaat van start alsof Jimi nog leeft maar dat kan uiteraard ook komen doordat dit wel heel erg veel lijkt op het werk van Hendrix (ik ontwaar wat Spanish Castle Magic en wat Voodoo Chile). Hoe dan ook rockt het er weer flink op los en van mij mag het.
Het album sluit af met ...Back 2 the Lotus en daarmee keert het Rainbow Children-geluid van de opener uiteraard ook weer terug in dit wederom instrumentale nummer.

4* voor dit album ondanks de kleine missertjes.

Dit zeik ik eerder bij de gecombineerde set.

Prince was helaas gestopt met de NPG Music Club en een nieuwe website werd gepresenteerd: Lotusflow3r.com. Na het succes van de NPGMC waren de verwachtingen hooggespannen, maar die werden nooit waargemaakt. Sterker: velen wachten nog op hun t-shirt. Prince kwam met een 3-dubbel CD. Eén wegwerp CD van de laatste protégé Bria Valente en 2 albums van eigen hand: Lotusflow3r en MPLSound. In het begin vond ik LF een beetje een standaard oefening van Prince, maar dat is in de loop van de jaren veranderd. Inmiddels vind ik zelf dat het album zich kan meten met enkele albums uit de jaren ’80.
Het overall geluid is gitaar gedreven. Niet alleen het scheurende Hendrix geluid, maar ook vaak heel subtiel en zuiver spel. Gekoppeld aan enkele goede composities levert dit na The Rainbow Children eindelijk weer een consistent goed album op. Waar Musicology, 3121 en Planet Earth nog wel zwakke momenten bevatten, is dit album over de hele linie goed.

From The Lotus...
Jazzy geluid dat we kennen van The Rainboow Children. Heerlijke subtiele gitaargeluiden maken deze instrumentale opening een prettig nummer om naar te luisteren.

Boom
Geeft in ieder geval aan dat dit een andere plaat gaat worden dan TRC. Dit is een rustige rocker waar Prince zijn gitaar op een prettige manier laat overheersen.

Crimson And Clover
Een cover. Het origineel is behoorlijk zoet, maar Prince geeft het een klassiek jaren ’70 rocksausje en dat geeft het nummer flink schwung. Op een leuke manier wordt ook Wild Thing van The Troggs er nog tussendoor gefietst. Verrassend goed geslaagde cover en heel fijn dat dit nummer uiteindelijk de persing haalde en niet The Morning After dat op de download stond en een slap popnummer is.

4Ever
Heeft in mijn oren ongeveer een gelijk geluid als Gold en Dolphin van The Gold Experience. Iets minder spannend, maar luistert wel heel fijn weg.

Colonized Mind
Michael B. en Sonny T. vormen weer de begeleiding en dat is zoals altijd heel fijn. Dit nummer is een hoogtepunt op het album. Prince gitaarspel is ook weer fenomenaal. Tekstueel is het ook erg goed.

Feel Better, Feel Good, Feel Wonderful
Op de achtergrond meen ik de riff van Musicology te herkennen wat het lekker funky maakt. De groove is verslavend en had van mij best wat langer mogen duren.

Love Like Jazz
We komen in een mindere fase. Dit is een jazzy nummer, maar iets te lief gezongen. Het had een scherper randje mogen krijgen om echt spannend te worden.

77 Beverly Park
Het absolute dieptepunt. Het intro is veelbelovend, maar dan wordt het liftmuziek. De Spaanse gitaar die erin zit (of mandoline) is overigens wel knap gedaan.

Wall Of Berlin
Het niveau gaat weer omhoog. Michael B. en Sonny leggen weer een fenomenale basis waar Prince met zijn gitaar op excelleert. Het heeft een soortgelijke feel als The War, maar dan wat minder vaag.

$
Dit nummer heeft een heerlijke vibe waar je ontzettend blij van wordt. Funky, uptempo nummer. Goed voor een fijn zomers gevoel.

Dreamer
Na Bambi is Prince nooit meer zo dichtbij Jimi Hendrix gekomen als met dit nummer. Scheurende gitaarrock, ik hou ervan. Er is slechts 1 ding dat dit nummer van de perfectie houdt. De ritmesectie bestaat uit de Dunhams en alhoewel ze het goed doen, hadden dat Michael en Sonny moeten zijn.

...Back 2 The Lotus
Dit is eigenlijk gewoon 1 nummer samen met de opener. Zelfde TRC gevoel. Enkele gebruikte geluidjes e.d. laten zelfs wat Crystal Ball doorschemeren dus ik ben overtuigd.

Omdat ik dit album in de eerste luisterbeurten altijd wat plichtmatig vond, heb ik het lang links laten liggen. Na herbeluistering denk ik dat het plichtmatige juist ontspanning is. Daardoor is dit nu echt een favoriet album van me geworden. Helemaal objectief misschien eigenlijk 4*, zeker met de draak die 77 Beverly Park is erop, maar vanwege het heerlijke gevoel en om het onderscheid te maken met andere albums, maak ik er 4.5 van.