The Church - Hologram of Baal (1998)

Als album nogal teleurstellend, maar door het prachtig hallucinerende nummer The Great Machine, toch een 3,5 waard.

Ik zou eerder Anaesthesia als prijsnummer noemen.

Ik zou eerder beide nummers als prijsnummers willen noemen

Akkoord!
Maar wat is The Great Machine een ongelofelijke psychedelische trip. Flonkerende gitaren, afgewisseld met knisperende beats en plotseling opvlammende gitaarecho's.
Prachtig.... Eén van mijn favoriete nummers aller tijden.

ik ga toch voor The Great Machine (als hoogtepunt van een verder zeer degelijk en goed album zonder zwakke nummers).

Ik heb deze als dubbel album.
2e album heet Bastard Universe, en bestaat uit stage 1, stage 2, stage 3, en stage 4.

Bastard Universe werd destijds als extraatje in beperkte oplage bijgeleverd. Die versie heb ik niet maar die een a twee keer dat ik het beluisterd heb vond ik er niet veel aan. Toch voor de zekerheid maar weer eens luisteren!

@deric raven: zou je hem willen toevoegen aan de bestaande info?

Gedaan.

Thanks. Ik zie trouwens dat er nergens nog staat hoe lang de tracks duren. Even kijken of ik daar wat aan doen.

Na de mooie momenten bevattende, maar wisselvallige albums Sometime anywhere en Magician amongst the spirits die een band in verval, respectievelijk heropbouw lieten horen, volgde in 1998 Hologram of Baal. Voor diegenen die moeite hadden om The Church ten tijde van Starfish los te laten (waaronder ikzelf) was dit album wel even wennen. In de loop der jaren is dit album echter steeds meer een favoriet geworden. Het album voelt aan als een weldadige warme douche en is bijzonder coherent, m.a.w. het voelt echt als een geheel en niet als een losse verzameling nummers.

Het album opent met Anaesthesia alsof je ontwaakt uit een comatueuze slaap en het duurt welliefst een volle minuut voor het nummer er dan echt staat. Daarna volgen het enigszins dreigende Ricochet met prachtig 'ringende' gitaren en het wat traditionele Louisiana. The Great Machine mag gerust een hoogtepunt in het werk van The Church genoemd worden met dank aan drummer/producer Tim Powles. Een van de meest psychedelische nummers die ze gemaakt hebben. Daarna raast No Certainty Attached aan je voorbij met het grillige, vliegensvlugge gitaarwerk van MWP.

Het rustige Tranquility (over de 'rat race' van het bestaan en ontsnappingsroutes daaruit) eindigt als een meditatie op een akkoord met veel sustain/feedback, prachtig!

Boys, I've had enough
There's no more smooth, just rough
Don't go looking for me
Leave me in Tranquility

Het weemoedige Buffalo ligt dan weer in het verlengde van Louisiana. In This is it onderstreept de muziek vervolgens prachtig de onnavolgbare logica en vervreemding in de tekst.

I knew a wise man who did'n't know a thing
I knew a happy man that made me feel sad
You never know what the other guy is thinking
Too bad!

Sometimes you come upon a fork in the road
And what was waiting there, you never could have known
Split second difference, one tiny procent
Yeah, he came and he went

Een tekst zoals alleen Kilbey hem kan bedenken.

Het rustig rockende Another Earth met zijn prachtige leadgitaren (die verhoging met een octaaf de tweede keer werkt echt geweldig) leidt dan naar het ontroerende Glow Worm, een zeer persoonlijk overkomende liefdesverklaring met krachtig, maar ingehouden gitaarwerk, en het einde van een prachtig, warm, soms zeer persoonlijk aandoend album.

Gisteren gaan slapen met After Everything Now This en vanmorgen wakker geworden met Hologram Of Baal, dat voelt goed. Van alle albums die ik tot nog toe van 'De Kerk' beluisterd heb sluit deze qua sound ook het beste aan bij AENT.

Anaesthesia leek bij de eerste luisterbeurten wat te 'wringen', maar begint nu stilaan in zijn plooi te vallen.

Ricochet is de song met het hoogste single potentieel. Qua gitaarsound lijkt The Church onovertroffen.

The Great Machine heeft hier al terecht zijn lofbetuigingen gekregen. Een typisch voorbeeld van een band die het beste van psychedelica en dreampop combineert.

Dankzij bovenstaande recensie ben ik ook even blijven stilstaan bij Tranquility. Albums/songs van The Church hebben meestal een rijp-periode nodig, het zijn geen hapklare brokken die je na tweemaal kan meefluiten. Starfish heb ik lang aanzien als gewoon een goed rockalbum, pas later ben ik de diversiteit van de songs gaan ontdekken.

Ook de twee laatste songs doen het steeds beter. Another Earth is The Church op z'n meest sixties, doet me tevens denken aan The Jesus And Mary Chain (logisch want ook dit is een band die aanleunt bij de 60's sound, aangevuld met ee flinke portie noise en feedback).

Glow-Worm moet één van de meest directe songs van Kilbey zijn. Waar andere teksten vaak cryptisch zijn is dit een een ode aan de liefde.


Samen met The Chameleons zie ik The Church als de absolute meesters van een haast eigen muziekgenre. Deze bands hebben dankzij delays & experimenteren met galm en echo een aparte sound weten te creëren. Tekst en muziek scheppen haast een eigen wereld waarin idylische landschappen en escapisme centraal staan. Dit wordt niet beklemtoond door agressie maar wel door muziek te maken als in een droom gecomponeerd en los van elke verbondenheid met de echte wereld. Waar het doek voor The Chameleons te snel is gevallen, weet The Church ons vandaag nog steeds te verblijden met dergelijke muziek. Wat dat betreft tonen ze verwantschap met Sonic Youth, bands die als meer dan 25 jaar een eigen koers varen zonder zich iets aan te trekken van eender welke hype.

Bands die me qua sound aan The Church doen denken zijn The House Of Love, maar ook Slowdive. Echter waar Slowdive me iets te zoet in de oren klinkt beantwoordt The Church meer aan mijn smaak.

Het ontdekken van deze unieke band is voor mij muzikaal een grote verrijking, financieel zal ik er niet beter van worden want ik heb niet de indruk dat het uitgebreide repertoire veel miskleunen bevat.

Die indruk is zeker juist, maar bedenk:die muzikale verrijking is veel belangrijker dan het geld!

Sonic Youth kan voor mij trouwens ook wel eens een prijzige affaire worden want ik heb ook niet de indruk gekregen dat die veel slechte albums hebben gemaakt.

De zang lijkt op dit album erg op die van The Jesus And Mary Chain.
Gelukkig klinkt de muziek gewoon zoals we van The Church gewend zijn.

er zijn bands die een carriere bouwen op buffalo alleen.......

Als album niet zo sterk als wat ik van ze gewend ben.
Er hangt een zweem van geheimzinnigheid over de plaat en met alle geluidseffecten die de muziek met zich meebrengt duurde het even voor ik de plaat echt kon waarderen.
Vooral Louisiana, The Great Machine en voor mij het absolute hoogtepunt Tranquility houden de plaat fier overeind.
Ook Buffallo & Ricochet zijn absoluut de moeite van het vermelden waard, de overige nummers vind ik wat onevenwichtiger al blijft die stem van Steve Kilbey gewoon geweldig.
Overigens doet The Great Machine mij altijd denken aan Pink Floyd , ik weet niet of dit nummer bij meerdere mensen deze associatie oproept?

Mocht PF willen dat ze zo'n nummer gemaakt hadden

Laatste bericht bij dit album (van mijzelf notabene) meer dan tien jaar geleden.
Nav The Church topic, weer eens beluisterd. Ik blijf het een onevenwichtig album vinden, Kilbey zat in deze tijd in zijn heroïne verslaving vast en dat kan blijkbaar twee kanten opwerken.
The Great Machine blijft een all time favourite van mij, net weer afgespeeld, een hallucinerende trip (zonder drugs, maar wel met een alcoholische versnapering)