The Church - Hologram of Baal (1998)

Na de mooie momenten bevattende, maar wisselvallige albums Sometime anywhere en Magician amongst the spirits die een band in verval, respectievelijk heropbouw lieten horen, volgde in 1998 Hologram of Baal. Voor diegenen die moeite hadden om The Church ten tijde van Starfish los te laten (waaronder ikzelf) was dit album wel even wennen. In de loop der jaren is dit album echter steeds meer een favoriet geworden. Het album voelt aan als een weldadige warme douche en is bijzonder coherent, m.a.w. het voelt echt als een geheel en niet als een losse verzameling nummers.

Het album opent met Anaesthesia alsof je ontwaakt uit een comatueuze slaap en het duurt welliefst een volle minuut voor het nummer er dan echt staat. Daarna volgen het enigszins dreigende Ricochet met prachtig 'ringende' gitaren en het wat traditionele Louisiana. The Great Machine mag gerust een hoogtepunt in het werk van The Church genoemd worden met dank aan drummer/producer Tim Powles. Een van de meest psychedelische nummers die ze gemaakt hebben. Daarna raast No Certainty Attached aan je voorbij met het grillige, vliegensvlugge gitaarwerk van MWP.

Het rustige Tranquility (over de 'rat race' van het bestaan en ontsnappingsroutes daaruit) eindigt als een meditatie op een akkoord met veel sustain/feedback, prachtig!

Boys, I've had enough
There's no more smooth, just rough
Don't go looking for me
Leave me in Tranquility

Het weemoedige Buffalo ligt dan weer in het verlengde van Louisiana. In This is it onderstreept de muziek vervolgens prachtig de onnavolgbare logica en vervreemding in de tekst.

I knew a wise man who did'n't know a thing
I knew a happy man that made me feel sad
You never know what the other guy is thinking
Too bad!

Sometimes you come upon a fork in the road
And what was waiting there, you never could have known
Split second difference, one tiny procent
Yeah, he came and he went

Een tekst zoals alleen Kilbey hem kan bedenken.

Het rustig rockende Another Earth met zijn prachtige leadgitaren (die verhoging met een octaaf de tweede keer werkt echt geweldig) leidt dan naar het ontroerende Glow Worm, een zeer persoonlijk overkomende liefdesverklaring met krachtig, maar ingehouden gitaarwerk, en het einde van een prachtig, warm, soms zeer persoonlijk aandoend album.