Downes Braide Association - Halcyon Hymns (2021)

Skyscraper Souls was voor mij in 2017 echt een bijzondere ontdekking: heerlijke "progressieve popplaat", zoals door Marco van Lochem treffend gerecenseerd. En dat geldt opnieuw voor deze opvolger; opnieuw een mooie verzameling melodieuze en zeer aanstekelijke songs in een goeie heldere productie => Aanrader

Geoffrey Downes zou je kunnen kennen als toetsenist bij onder andere The Buggles, Yes en Asia en zanger/gitarist Chris Braide als songwriter voor Britney Spears en Beyoncé. Samen hebben ze als Downes Braide Association (D.B.A.) vorige week hun vierde album uitgebracht, getiteld “HALCYON HYMNS”, opnieuw met een prachtige hoes die getekend is door Roger Dean, bekend van hoezen van onder andere Yes, Asia, Uriah Heep en Focus.
Op de eerste drie albums hebben ze een eigen stijl gecreëerd, die het midden houdt tussen progressieve rock en electropop. Dat is op “HALCYON HYMNS” niet anders. In ruim een uur komen 12 tracks aan je voorbij, waarbij de geest van de bands waar Downes deel van heeft uitgemaakt (of nog steeds doet) in rond waart. Zo hoor je typische Yes koortjes in “BEACHCOMBERS”, in meerdere songs de toegankelijke melodieën die bij Asia ook te vinden zijn, maar vooral zijn het zeer luisterbare songs. De stem van Braide vind ik geweldig. Ik leerde hem kennen op het album van The Producers uit 2012, waarna hij opdook met Downes in dit project en hij in 2014 een prachtig solo album uitgebracht heeft. Hij heeft een stem die flink de hoogte in kan, waarmee ik de vergelijking met The Buggles verklaar. De muziek is meer pop, met soms lange songs, waaronder het bijna 12 minuten durende “REMEMBRANCE”, 5 songs die boven de 5 minuten klokken en één ultra korte, het 35 seconden durende “EPILOGUE”.
“LOVE AMONG THE RUINS” opent met een statement van Barney Ashton Bullock waarna het nummer pas echt begint. Een mooi popliedje, prachtig gezongen door Braide en dat geldt voor alle songs op dit album. Wat ook in meer liedjes voorkomt, zijn de koortjes, die allemaal passend zijn en goed klinken. De gitaarsolo is kort, maar smaakvol, waarna hij even later in volle hevigheid terugkeert voor een langere periode, mooi! “KING OF THE SUNSET” is rustiger van tempo en Braide krijgt vocale ondersteuning van Big Big Train zanger Dave Longdon, die ook al op het vorige album van D.B.A. te horen was, “SKYSCRAPER SOULS”. De mandoline tegen het einde van het nummer is goed gevonden en geeft een folkachtige sfeer aan dat deel. ”YOUR HEART WILL FIND A WAY” is een prima voorbeeld hoe je een goed liedje maakt, zang en instrumentarium is in perfecte balans en de toetsentapijtjes van Downes zijn voor de Asia kenners zeer herkenbaar. “HOLDING THE HEAVENS” is met bijna 8 minuten het één na langste nummer en heeft een lang, rustig intro waarna Braide met een geweldige zanglijn komt, waarbij hij op de toppen van kunnen zingt. “BEACHCOMBERS” is een poppy liedje met mooi gitaarwerk en dus een Yes link door de koortjes, in het rustige “WARM SUMMER SUN” horen we Marc Almond in een mooie vocale bijdrage, het 7 minuten durende “TODAY” heeft weer een aanstekelijke melodie, wat het tot een progressief popliedje maakt. Het prachtige Beatleske gitaarwerk stuwen het liedje tot grotere hoogte, waarna een prachtige, lange gitaarsolo volgt.
“HYMN TO DARKNESS” is kort, maar wel mooi, “SHE’LL BE RIDING HORSES” is een pop/rock liedje met een lekker ritme en prachtige melodie en gelaagde zangpartijen, “LATE SUMMER” is met 2 en een halve minuut kort en heeft een serene sfeer en daarna is het tijd voor de langste track op “HALCYON HYMNS”, “REMEMBRANCE” begint met een gesproken deel, waarna de song zich tot een topper op het album ontwikkelt, geweldig gezongen, veel gesproken stukken, mooie melodie, kleine tempowisselingen en interessante instrumentale delen. “EPILOGUE” is ultrakort, 2 gezongen regels en dat was het dan.
Het album groeit met elke luistersessie, maar bereikt net niet het niveau van album #3, “SKYSCRAPER SOULS”, maar het kan de concurrentie met “PICTURES OF YOU” (2012) en “SURBURBAN GHOSTS” (2015) goed aan en is weer een topper in het steeds groter wordende oeuvre  van D.B.A.!

Is de muziek net zo vernieuwend als het artwork van Roger Dean?

Laat je niet van de wijs brengen door de hoes, het is geen Yes (of Asia) kloon . Bij het recente Arc of Life - Arc of Life is dat wel meer het geval...

Mooi artikel op DPRP.net: Issue 2021-017: Downes Braide Association (DBA) Duo-Inter-Review

Dat moet toch helpen meer serieuze (prog) muziek liefhebbers hier enthousiast te krijgen...