Danny L Harle - Harlecore (2021)

Mijn bedoeling was dan ook niet om Hardwell af te kraken. Ik ken zijn muziek nauwelijks. Mijn punt was meer dat muziek in de "foute" genres - eurodance, gabber, hardstyle - niet per definitie minderwaardig hoeft te zijn. Als het boeiend in elkaar steekt en een plezier is om naar te luisteren, is het gewoon goed. Net zoals dat het geval is in "serieuze" genres. Wessel van Diepen heeft met Better Off Alone en ook James Brown Is Dead twee nummers gemaakt waarvan ik vind dat ze heel boeiend in elkaar steken en een plezier zijn om naar te luisteren. Vengaboys steekt dan weer wat minder boeiend in elkaar, hij heeft daar iets veiligere en daarmee saaiere keuzes gemaakt. Om weer langzaamaan terug on-topic te komen: ook de vrienden van Danny L Harle, namelijk SOPHIE en A.G. Cook, hebben met Charli XCX soms iets te veel voor de veilige weg gekozen om een hit proberen te scoren (zie After the Afterparty). Bij Danny L Harle kan ik geen voorbeeld geven, ondanks dat hij veel meer flirt met de mainstream. Of misschien is dat juist de reden; hij heeft zich altijd al in de hoek van de meer commerciële genres begeven en weet daar altijd iets boeiends van te maken. Zoals wel meer artiesten in de commerciële genres dat lukt. Hardwell misschien ook wel. Als jij een goede tip hebt, is die van harte welkom.

Denk dat ie best een hit kan scoren met On a Mountain.

Ik heb deze nog eens geluisterd en snap nu ook wel waarom mensen happy hardcore en rave als invloeden noemen. Toch denk ik ook wel dat bijvoorbeeld Where are you Know in een edm set past, het ontloopt elkaar niet veel. Daarom was ik ook wel verbaasd dat dit best populair is bij users die je niet vaak bij zulke albums ziet. Maakt verder ook niet, als mensen hier plezier aan beleven dan is dat mooi.

Ik heb toentertijd ook op menig happy hardcore nummer en aanverwanten staan dansen, dus ik begrijp het wel, het heeft iets energieks en vrolijks. Voor mij is het ook jeugdsentiment, daarom vind ik dit ook wel geinig maar ik luister dan toch liever de oude meuk uit die tijd zoals een verzamelaar als Rave Parade ofzo.

Wat tips betreft, het is wel iets anders maar op het Chinese label SVBKVLT komt veel gabber uit met internationale invloeden, dat vind ik wel gaaf gedaan, maar het is iets minder vrolijk dan dit.

Gabber Modus Operandi - HOXXXYA (2019)
Nahash - Flowers of the Revolution (2020)

Gabber Modus Operandi staat hier ook gewoon op 4* hoor, en ook met Nahash ben ik bekend

Maar los daarvan heb ik het gevoel dat ik en ook de meeste users hierboven net iets te jong zijn om bewust de negatieve connotatie met hardcore en happy hardcore meegemaakt te hebben en daar dus ook niet aan hebben meegedaan. Ik denk dat er juist nu wel wordt ingezien dat het negatieve stigma dat het een simpel genre is zoals dat vroeger bestond, aan de ongeremdheid en energie voorbijgaat die je uit het genre kan halen. Los van dat er interessante en minder interessante varianten, nummers en albums bestaan, natuurlijk, terwijl die scheidslijn best dun mag zijn.

Je ziet sowieso wel een hardcorerevivaltje met ook bv Ewa Justka en Gabber Eleganza, bijvoorbeeld, of dichter bij PC Music een Rui Ho die de raakvlakken tussen die genres opzoekt.

On a Mountain en Take My Heart Away roepen een soort van nostalgisch gevoel bij me op, omdat het lijkt alsof ik een vergeten 90's eurodance-nummer aan het luisteren ben

Binnenkort maar eens het hele album luisteren.

MC Boing is wat mij betreft toch wel echt verreweg het meest geslaagde alter ego van Danny - onmogelijk om niet te glimlachen als je dat opgefokte stemmetje over die hypereuforische beats hoort. De nummers van DJ Danny roepen weliswaar nogal wat nostalgie op naar tijden waar ik nét te jong voor ben, maar maken zodanig gebruik van alle clichés uit die tijden dat het allemaal wat te gimmickachtig voelt om te overtuigen; die van DJ Ocean zijn gewoon saai. Misschien dat de plaat wat meer overtuigt als ik me weer eens begeef rond die vervlogen traditie die men vroeger feestjes noemde.

En die beat van Ti Amo doet echt ongelooflijk denken aan Golden Brown.

Roeland somt mijn sentiment eigenlijk zeer aardig op, hierboven. Soms precies aan de goede kant van het foute randje, en dan is dit echt goed genietbaar, maar af en toe gaat het er ook wel gewoon overheen. Dan wordt het ook wat vermoeiend. Al wil er zelfs dan nog weleens een glimlach op mijn gezicht verschijnen, vermakelijk blijft het.

Dit album geeft inderdaad het gevoel dat ik op een schoolfeest rond aan het lopen ben, verschillende deuntjes in verschillende zalen

Deze gaat gewoon naar 4,5* hoor. Ik beleef hier nog steeds buitensporig veel plezier aan. Bij Piano Song ga ik toch elke keer weer flink stuk.