Chabuca Granda - Tarimba Negra (1978)

Recensie voor de Super Tip-Topper

Op basis van de albumhoes vreesde ik even dat ik moest gaan luisteren naar de Zuid-Amerikaanse versie van Corry Konings, maar het is dat ik Koenr inmiddels een beetje ken en daardoor ook wel blind op zijn smaak durf te vertrouwen, dat ik tóch met goede moed dit album betrad.

Met María Isabel Granda Larco, die de fabuleuze artiesten naam CHABUCA GRANDA draagt (had ook een worstelaar kunnen zijn), is mij weer een kleurrijke bladzijde uit het Peruviaanse cultuurboek te gehore gekomen. Geboren in 1920 en inmiddels al bijna 40 jaar niet meer onder ons, maar Granda heeft wat ik lees een behoorlijke stempel gedrukt op het muzieklandschap in Peru. Immer een vrijgevochten en onafhankelijke artieste geweest, die gewapend met de gitaar de karakteristieke 'working class'-waltz combineerde met Spaanse invloeden en Afrikaanse ritmes. De Muziek van Grande mag tevens als afspiegeling gelden voor de Peruviaans geschiedenis; de Spaanse kolonisatie en de influx van Afrikaanse slaven die dat met zich meebracht.

Haar muziek was feestelijk en de teksten poëtisch en haar nummers werden al snel een boegbeeld voor de stad Lima. In een tijd dat Afro-Peruviaanse muziek als lage klassen vermaak werd beschouwd, introduceerde Grande deze elementen in haar eigen muziek en was daarmee pionier van de herwaardering voor de stroming. Daarnaast maakte ze, ondanks haar eigen struggles als vrouw in de muziekbusiness, slim gebruik van haar hoog sociaal-economische status om andere artiesten van Afro-Peruviaanse komaf een podium te geven.

Een imposante vrouw dus en dit album is een mooie kroon op haar werk. Elegant maar speels, vredig maar meeslepend. Voor de opnames van dit album reisde Grande af naar Catalonië en werkte daar met Catalaanse producer Julio Seijas en composer en pianist Ricard Miralles. Voor dit project betrok ze ook Caitro Soto, een muzikant van ware Afro-Peruviaanse komaf. Met zijn "ah-ah's" is hij regelmatig te horen door het album, maar op Al Arrullo en Curruñau krijgt hij helemaal de artistieke vrijheid, iets wat heerlijk bijdraagt aan de oprechtheid van dit album en ook de o zo belangrijke rol van Grande als verbinder weer tentoonstelt.

Toegegeven, mijn beheersing van de Spaanse taal is was roestig of zeg maar gerust: er is weinig om te roesten. Gelukkig is daar het internet om de nodige inzichten te verwerven. De thema's zijn aan viering van Peruviaanse Roots, bezinningen van het leven, odes aan steden en schetsingen van romantische taferelen. Om een voorbeeld te geven: "El sereno y la Almudena" is een eerbetoon aan Madrid, “Cardo o ceniza” is opgedragen aan haar Chileense collega en vriendin Violeta Parra, die zichzelf van het leven beroof na een flinke dosis liefdesverdriet.

Een vrouw met een inspirerend verhaal en maker van fijnzinnige, verbindende muziek. Een eer om met haar kennis te mogen maken!