Grateful Dead - Red Rocks 7/8/78 (2016)

Tot mijn schaamte niet eerder geluisterd, op de een of andere manier stond de hoes me wat tegen en dat koppelde ik dan ook mijn verwachting naar hoe de show klonk. Inmiddels wel gedaan (de CD staat in bestelling) en stelde niet teleur. De Drums > Space is nog steeds even doorbijten (al schijnt dit één van de betere te zijn), maar Other One > Eyes of the World is echt super goed. Het zou echter Grateful Dead niet zijn of Jerry Garcia verprutst te eerste zin van Bertha. Ook leuk, de toegift van Werewolves of London.

Er zijn zo van die albums die ervoor zorgen dat je van “occasionele fan” opeens een “de(a)dicated fan” wordt en bij mij was dat deze Red Rocks 7/8/78. Het was sowieso één van mijn eerste live-albums die ik van de Grateful Dead kocht, ik denk dat enkel Wake Up to Find Out eerder was, maar dit concert heeft ervoor gezorgd dat de Keith & Donna periode mijn favoriete periode was. Ondertussen is dat wat gewisseld, want ik kan soms zin hebben in Pigpen en een dag later die heerlijke stem van Brent Mydland willen horen, maar Red Rocks 7/8/78… Ik blijf er een zwak voor hebben.

Je voelt al aan dat er een “maar” zit aan te komen en die gaat als volgt: maar ik speel het album niet meer zo frequent in zijn volledigheid omdat ik gewoon ondertussen zoveel andere live-albums heb die ik minder goed ken. Naar aanleiding van mijn Metalfist goes truckin’ wou ik deze echter al is lang terug wat draaibeurten geven en ooooooh, wat is het toch weer genieten! Een aantal uitvoeringen van nummers uit dit concert zijn voor mij de ultieme versie en dan heb ik het eindelijk over die volledige eerste set. Deal met die geweldige schreeuw van Donna (ik ben en zal altijd fan blijven van haar stemgeluid, shoot me), het fenomenale Good Lovin’, de doorleefde versie van It Must Have Been the Roses, … Het is gewoon één heerlijke trip die vanaf de eerste noten van Bertha geweldig goed start. Sowieso ook echt gewoon een geweldige mix van songs, staat geen enkel nummer tussen dat ik minder graag hoor en dat is toch niet altijd het geval. Al mag je bij een Grateful Dead concert nooit afgaan op de setlist natuurlijk. Ze kunnen één van je favoriete songs compleet verneuken en langs de andere kant kunnen ze een nummer dat je nooit graag hebt gehoord opeens transformeren tot het beste uit de volledige show.

Geweldige eerste set dus, maar ook de tweede set (+ 3 encores!) is uitstekend te noemen. Samson & Delilah is altijd wel een favoriet momentje geweest, maar Ship of Fools moet daar niet voor onderdoen. Halverwege de set uiteraard ook de Space/Drums waar meteen het enige minpuntje zit. Zo tijdens Space verlies ik hier altijd wat mijn aandacht, maar dan is er Wharf Rat om dat terug in de juiste richting te sleuren. Hoor vooral die beukende gitaar bij de “I'll get up and fly away” strofe en geniet dan in één rechte lijn van Franklin’s Tower (een verrassing qua plaats in de setlist en gewoon een fantastische uitvoering met een fenomenale climax), het bijna als een verplichting aanvoelende maar daardoor niet minder dansbare Sugar Magnolia en de drie encores. De heren (en dame) hadden er overduidelijk zin in en Red Rocks 7/8/78 is dan ook één van de weinige keren dat ze Werewolves of London hebben gespeeld. Een cover van een nummer van Warren Zevon en superieur aan het origineel in elk aspect. Al is het toch ook wel omdat de band hier gewoon zo enorm goed op dreef is, met recht en reden na al die jaren nog altijd mijn favoriete show.

Red Rocks 7/8/78 was ook het eerste concert waarvan ik de datum vlekkeloos kon opzeggen. Vroeg er iemand op Reddit naar bijvoorbeeld ieders favoriete versie van Deal, dan kon ik gewoon zonder verpinken “Red Rocks 7/8/78” zeggen. Naar het schijnt, is dat zo’n kantelpunt waarbij je een echte Deadhead wordt en ik kan het op zich wel beamen. Vergeet Europe '72, vergeet Veneta '72 en vergeet Cornell '77: Red Rocks 7/8/78 is de place to be.