The Brave Little Abacus - Just Got Back from the Discomfort—We're Alright (2010)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
Pile! No Pile! Pile! (6:22)
-
Please Don't Cry, They Stopped Hours Ago. (4:22)
-
Boy's Theme (2:48)
-
A Highway Got Paved Over for My Future, I Drive It Getting to School. (2:34)
-
The Blah Blah Blahs (4:14)
-
Can't Run Away (6:30)
-
Untitled (Cont.) (3:40)
-
Aubade (Morning Love Song) (2:13)
-
It's Not What You Think It Is (3:39)
-
Allston, Massachusetts December 2009—January 2010 (1:20)
-
Bug-Infested Floorboards—Can We Please Just Leave This Place, Now. (4:38)
-
Orange, Blue with Stripes (2:13)
Links
Spotify
2
geplaatst: 23 april 2021, 20:13 uur
Dit album werd mij een aantal maanden geleden getipt door Cervantes, en groot was mijn verbazing dat het nog niet op MusicMeter stond (evenals het debuut), terwijl de band op RYM toch een bescheiden cultstatus lijkt te hebben bereikt. The Brave Little Abacus bracht tussen 2007 en 2012 twee langspeelplaten uit, in eigen beheer, die zich vooral ophouden in de emo-hoek. Toch doet men daarmee de plaat tekort, want dit is veel meer dan dat. We gaan dus op exploratie!
De albumhoes wist me meteen te intrigeren. Een grofkorrelige, amateuristisch genomen foto van een man wiens gezicht in een pijnlijke plooi wordt gehouden (is dit bezieler Adam Demirjian?), met op de achtergrond een verlaten tankstation, zo lijkt het wel. Het beeld ziet er wat desolaat en knullig uit, en wekt eerlijk gezegd mijn interesse én sympathie.
Opener Pile! No Pile! Pile (meteen de eerste intrigerende titel in een hele reeks) is zonder meer schitterend, met erg intense, wat snerpende vocalen die me enigszins aan Billy Corgan van Smashing Pumpkins doen denken. De trompetjes zijn ook een erg sfeervolle toevoeging. Please Don't Cry, They Stopped Hours Ago. heeft dan weer een elektronische vibe, en klinkt wat rommelig. Ietwat ontnuchterend na die opener, eerlijk gezegd. Het tweede deel van de song is een pak rustiger; dat gemoedelijke sfeertje en de schelle, emotionele zang klinken verrassend compatibel. In de laatste minuut worden we getrakteerd op een ultieme uitbarsting.
De overgang naar het volgende nummer, Boy's Theme, is naadloos. Dit lijkt me vooral een sfeerschets te zijn, maar dan wel een erg fraaie. Rust primeert, en dat mag al 'ns. A Highway Got Paved Over My Future, I Drive It Getting to School. is, ondanks zijn dramatische titel en opvallend hyperactief intro, een wat onopvallender nummer, en haalt niet de intensiteit van de beste songs op dit album. Slecht klinkt het echter allerminst; een wat grijze track, maar prima op z'n plek hier!
The Blah Blah Blahs begint met wat bliepjes, maar mondt uit in een stevige song met een knappe tekst over palaveren om het palaveren, lijkt het wel. "It's these ideas that waste all my time!", luidt de wat nihilistische boodschap, en daar zit zeker iets in. Het outro gaat verrassend genoeg meer in de richting van ambient. Sfeer is absoluut nog steeds één van de sleutelwoorden.
Can't Run Away is het langste nummer van de plaat en begint rustig, maar de onderhuidse spanning is werkelijk te snijden. De snerpende stemmen vertellen een verhaal dat eerder lijkt te bestaan uit een reeks losse impressies, maar toch ook coherent overkomt. De lotgevallen van een onzekere tiener/jongvolwassene, met alles wat er bij komt kijken, inclusief verlatingsangst ("Unlike running water, can't run away"; mooie uitdrukking!). De laatste twee minuten vormen een (wat te) lange ambient-outro.
Hoewel er niet meteen inspiratie leek te zijn voor een titel (dit nummer zou voortbouwen op het titelloze nummer dat op hun eerdere split met ene Matt Aspinwall stond; ik weet het, klinkt allemaal nogal obscuur), was die er duidelijk wel voor de tekst, die zelfs wat filosofische trekjes vertoont: erg boeiend om te bestuderen. instrumentaal is het ook erg in orde, de trompetjes komen ook weer aan bod en vormen, ik val in herhaling, écht een geslaagde additie. Aubade (Morning Love Song) duurt amper 2 minuten, maar is wellicht m'n persoonlijke favoriet. De bridge ("In the morning I'll be fine") is wondermooi, en maakt me vrolijk en droevig tegelijk. Het outro klinkt ook wat escapistisch ("Let me bathe amidst my ignorance..."), en verwijst ook naar een eerder nummer op de plaat. Everything's connected...
It's Not What You Think It Is is niet wat je denkt dat het is (grapje), maar wel weer een wat onopvallender tussennummer. Solide blijft het zeker wel, deze band wist gewoon een hoog niveau te halen en vast te houden. De song die hierop volgt, is een fraai, kleinschalig instrumentaaltje, vooral in functie van de sfeerzetting, denk ik. Het klinkt wat rommelig, maar daardoor net charmant. Wat opgaat voor het hele album, trouwens.
Bug-Infested Floorboards—Can We Please Just Leave This Place, Now. (weer zo'n geweldige titel!) is naar verluidt geïnspireerd door een verhuis van een vriend van Demirjian, waar hij zelf een handje toestak. Lekker overstuurd nummer, zowel qua zang als instrumentatie, met ook wel wat rustpunten en en fraaie rol voor de accordeon, als ik me niet vergis. En dan zijn we reeds bij de afsluiter gearriveerd, met een toffe Pink Floyd-referentie in de tekst. Het nummer begint wat onderkoeld, maar de spanning wordt op knappe wijze stelselmatig opgebouwd.
Wat is nu mijn conclusie betreffende deze plaat? Wel, ik vind het een plaat met heel wat troeven. Het cultgehalte van de band, de intensiteit van de zanger, het vernuftige web van teksten die constant naar elkaar lijken te verwijzen, de rijke en creatieve, dynamische instrumentatie: ja, ik kan wel begrijpen dat dit een RYM-underground-classic is!
4 sterren
De albumhoes wist me meteen te intrigeren. Een grofkorrelige, amateuristisch genomen foto van een man wiens gezicht in een pijnlijke plooi wordt gehouden (is dit bezieler Adam Demirjian?), met op de achtergrond een verlaten tankstation, zo lijkt het wel. Het beeld ziet er wat desolaat en knullig uit, en wekt eerlijk gezegd mijn interesse én sympathie.
Opener Pile! No Pile! Pile (meteen de eerste intrigerende titel in een hele reeks) is zonder meer schitterend, met erg intense, wat snerpende vocalen die me enigszins aan Billy Corgan van Smashing Pumpkins doen denken. De trompetjes zijn ook een erg sfeervolle toevoeging. Please Don't Cry, They Stopped Hours Ago. heeft dan weer een elektronische vibe, en klinkt wat rommelig. Ietwat ontnuchterend na die opener, eerlijk gezegd. Het tweede deel van de song is een pak rustiger; dat gemoedelijke sfeertje en de schelle, emotionele zang klinken verrassend compatibel. In de laatste minuut worden we getrakteerd op een ultieme uitbarsting.
De overgang naar het volgende nummer, Boy's Theme, is naadloos. Dit lijkt me vooral een sfeerschets te zijn, maar dan wel een erg fraaie. Rust primeert, en dat mag al 'ns. A Highway Got Paved Over My Future, I Drive It Getting to School. is, ondanks zijn dramatische titel en opvallend hyperactief intro, een wat onopvallender nummer, en haalt niet de intensiteit van de beste songs op dit album. Slecht klinkt het echter allerminst; een wat grijze track, maar prima op z'n plek hier!
The Blah Blah Blahs begint met wat bliepjes, maar mondt uit in een stevige song met een knappe tekst over palaveren om het palaveren, lijkt het wel. "It's these ideas that waste all my time!", luidt de wat nihilistische boodschap, en daar zit zeker iets in. Het outro gaat verrassend genoeg meer in de richting van ambient. Sfeer is absoluut nog steeds één van de sleutelwoorden.
Can't Run Away is het langste nummer van de plaat en begint rustig, maar de onderhuidse spanning is werkelijk te snijden. De snerpende stemmen vertellen een verhaal dat eerder lijkt te bestaan uit een reeks losse impressies, maar toch ook coherent overkomt. De lotgevallen van een onzekere tiener/jongvolwassene, met alles wat er bij komt kijken, inclusief verlatingsangst ("Unlike running water, can't run away"; mooie uitdrukking!). De laatste twee minuten vormen een (wat te) lange ambient-outro.
Hoewel er niet meteen inspiratie leek te zijn voor een titel (dit nummer zou voortbouwen op het titelloze nummer dat op hun eerdere split met ene Matt Aspinwall stond; ik weet het, klinkt allemaal nogal obscuur), was die er duidelijk wel voor de tekst, die zelfs wat filosofische trekjes vertoont: erg boeiend om te bestuderen. instrumentaal is het ook erg in orde, de trompetjes komen ook weer aan bod en vormen, ik val in herhaling, écht een geslaagde additie. Aubade (Morning Love Song) duurt amper 2 minuten, maar is wellicht m'n persoonlijke favoriet. De bridge ("In the morning I'll be fine") is wondermooi, en maakt me vrolijk en droevig tegelijk. Het outro klinkt ook wat escapistisch ("Let me bathe amidst my ignorance..."), en verwijst ook naar een eerder nummer op de plaat. Everything's connected...
It's Not What You Think It Is is niet wat je denkt dat het is (grapje), maar wel weer een wat onopvallender tussennummer. Solide blijft het zeker wel, deze band wist gewoon een hoog niveau te halen en vast te houden. De song die hierop volgt, is een fraai, kleinschalig instrumentaaltje, vooral in functie van de sfeerzetting, denk ik. Het klinkt wat rommelig, maar daardoor net charmant. Wat opgaat voor het hele album, trouwens.
Bug-Infested Floorboards—Can We Please Just Leave This Place, Now. (weer zo'n geweldige titel!) is naar verluidt geïnspireerd door een verhuis van een vriend van Demirjian, waar hij zelf een handje toestak. Lekker overstuurd nummer, zowel qua zang als instrumentatie, met ook wel wat rustpunten en en fraaie rol voor de accordeon, als ik me niet vergis. En dan zijn we reeds bij de afsluiter gearriveerd, met een toffe Pink Floyd-referentie in de tekst. Het nummer begint wat onderkoeld, maar de spanning wordt op knappe wijze stelselmatig opgebouwd.
Wat is nu mijn conclusie betreffende deze plaat? Wel, ik vind het een plaat met heel wat troeven. Het cultgehalte van de band, de intensiteit van de zanger, het vernuftige web van teksten die constant naar elkaar lijken te verwijzen, de rijke en creatieve, dynamische instrumentatie: ja, ik kan wel begrijpen dat dit een RYM-underground-classic is!
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.