Iron and Wine - The Shepherd's Dog (2007)

Eindelijk!

Beetje karige hoes overig (niet de kwaliteit bedoel ik, maar het niet echt typische design), maar misschien ziet 'ie er beter uit op groot formaat. In ieder geval, kan echt niet wachten op deze plaat (maar doe het toch); ben erg benieuwd of de lijn van vollere arrangementen zoals die waar te nemen was tussen The Creek Drank the Cradle en Our Endless Numbered Days en daarna Woman King (en In the Reins, maar daar met hulp van Calexico natuurlijk) doorgezet wordt. Niet dat me dat uitmaakt, want ik heb er sowieso wel vertrouwen in (hoewel ik moet zeggen dat ik het pre-Woman King geluid het fijnst vind). Veel onbekends in de tracklist nog, hoewel ik Resurrection Fern live al gehoord heb, en dat is alweer een prachtsong. Nu ja, wachten maar!

leuk, een nieuwe Iron & Wine, is idd zeer goed nieuws, ben nog altijd verzot op The Creek.. , ook de opvolger had gezellige nummers, ik ben toch wel fan ja, hopelijk is dit een evensterke plaat als de vorige juweeltjes

Hoe kan er nu al een stem zijn uitgebracht?

Omdat 'ie al gelekt is.

Yepz, is inmiddels gelekt. Ik heb 'm al binnen, maar met stemmen zou ik wachten tot het album officieel is verschenen. Maar goed, iedereen denkt daar anders over.

Misschien binnenkort een recensie over dit album. Het is even afwachten hoe het album uitpakt. 'Our Endless Numbered Days' is nog steeds een geweldig plaat, vind ik. Beter dan zijn voorganger. Dit komt, omdat ik gewoon van meer instrumenten houd, dan alleen de gitaar. Het zorgt voor meer afwisseling en de drums vind ik altijd een mooi instrument.

Nou, ik heb 'm ook, al een aantal keer geluisterd eveneens.

Sam flikt het em weer. Prachtig plaatje, anders dan de voorgangers en toch weer prachtig. Vooral de middenste paar tracks zijn overdonderend in hun pracht. Resurrection Fern is tot nu toe favoriet hier, maar dat kan nog veranderen. Ik gok dat dit album erg hoog gaat eindigen in mijn eindlijstje van dit jaar

4,5*

Hm, moest best even wennen aan de nieuwe I&W. Het is wel een logisch vervolg op Our Endless Numbered Days en Woman King, maar ik weet nog niet of ik er helemaal blij mee ben. I&W klinkt op deze plaat voller en drukker dan ooit, af en toe zou ik het zelfs bijna rommelig willen noemen.

Uiteraard is het wel weer een mooie plaat geworden, maar bij het niveau van de vorige platen komt hij voorlopig nog niet in de buurt. Hoogtepunt ligt inderdaad ergens in het midden, met House by the Sea als voorlopig favoriet. Wat een nummer.

4* kan ik er makkelijk aan kwijt, en misschien zit er ook nog wel een kleine 4,5* in.

Na de vorige twee albums, die allebei direct op 5* terecht kwamen, is dit het eerste album van Iron & Wine wat op eerste gehoor gewoon goed is, maar het heeft niet de magische kwaliteit van de twee voorgangers. Sterker nog: het geneuzel aan het eind van Wolves mag voor mij het eerste I&W-skipmoment heten. Ook de soms te drukke percussie met bongo's en alles vind ik niet overal fijn klinken. Het leidt misschien teveel af, klinkt een beetje overbodig.

Maar god, voor de nummers die Sam Beam schrijf kun je uiteindelijk toch niet veel minder dan grote bewondering hebben. Boy With A Coin is mijn absolute favoriet van dit album, zo'n prachtig gitaarmelodietje maar toch verstopt onder enigszins treurig klinkende zang, het is JUIST NIET de ontwapende speelsheid die je normaal gesproken bij Iron & Wine hoort en dat siert de man. Die handklapjes op de achtergrond zijn ook veel te onweerstaanbaar! Ressurection Fern is ook een favoriet en ligt meer in het verlengde van zijn eerdere albums.

Met 4* kun je zo'n album natuurlijk moeilijk een tegenvaller noemen, ik denk toch dat ik teveel verlangde naar de overdonderende pracht van de eerste twee albums.

Gewoon een kutplaat dus?

Als je dat erin leest...

Ben nu helemaal verslaafd aan Carousel... ohmigod.

Releasedatum 25 september.

Jullie zijn er vroeg bij.

En ik moest maar 's kennis gaan maken met Iron & Wine, volgens mij heb ik er nog nooit een plaat van gehoord...

Je moest je schamen!

De verslaving is ingezet... je kon erop wachten. 4,5*

Ik heb hem ook binnengehaald en een lichte teleurstelling kan ik toch niet onderdrukken. Ik denk dat ik Iron and Wine ook een beetje gezien heb. Zijn zanglijnen beginnen voorspelbaar te worden, de percussie neemt een steeds belangrijkere rol in, wat mij niet bevalt omdat het de melodie wat meer naar de achtergrond drukt.
Ik ben persoonlijk dan ook het meest gecharmeerd van the creek drank the cradle. Toch zal ik deze cd nog wel wat vaker beluisteren, maar wat me opviel is dat er geen echte uitschieters zijn op het eerste gehoor. Dat was bij de andere cds wel het geval. Maar zoals gezegd, misschien heb ik teveel Iron and Wine geluisterd en is het gewoon even genoeg geweest. Dit kan betekenen dat ik deze plaat over een half jaar wel ga waarderen. Maar op dit moment zou ik mijn geld daar niet op inzetten.
Nog geen stem uitgebracht trouwens.

Zolang de voorraad strekt (volgens Pitchfork; volgens SubPop zelf gewoon als je 'm pre-ordert) een bonusdisc met twee unreleased tracks als je 'm dus bij SubPop pre-ordert, en nog wat extragratis stickers erbij (jeuj). De echte hoes is overigens een stuk anders; niet echt typisch Iron & Wine maar wel erg mooi (Boy With a Coin stijl).

En zie, nu dan de echte hoes. Fantastisch imo. Vind 'm zeker niet typisch Iron & Wine, maar wel degelijk erg mooi. Ook van de hand van Sam zelf overigens, de held.

Cool!!

ik ben nu aan m'n tweede luisterrondje bezig. Ik moet zeggen dat ik het volle geluid erg waardeer. Mooi rond en verzorgd. Zoals gebruikelijk duurt het een paar rondjes voordat de liedjes zich echt in je kop hebben gevreten, dus het aantal sterretjes laat nog even op zich wachten. Maar in ieder geval een aangename plaat!

Ik ben geen Iron & wine kenner maar dit bevalt mij wel. De oude albums wel eens geprobeerd maar om 1 of andere reden nooit doorgezet. Juist dat volle drukkere geluid ligt mij wel. Bij zijn vorige platen had ik meer het - dit ken ik nu wel- gevoel. Ook die platen er maar weer eens opzoeken. Ik kan me vergissen natuurlijk!

Blijkbaar!

Mooie plaat weer! Heel erg wennen hoefde ik hier niet aan, hoewel het verschil met het debuut inmiddels wel zo groot is dat Iron & Wine wat mij betreft niet vaak meer als Iron & Wine herkenbaar is. Tuurlijk, Sam's typische arrangementjes komen hier en daar nog wel terug (als in het prachtige Lovesong of the Buzzard) en net onder de oppervlakte herkennen we vaak nog zijn al even typische gitaarspel, maar zelfs in die gevallen zorgt de gigantisch uitgebreide muzikale ondersteuning (ook nog t.o.v. Woman King en In the Reins) voor een compleet nieuw geluid dat zo af en toe in songs resulteert die de man vijf jaar terug nog niet had kunnen maken (ik denk aan een Wolves).

Wat dat betreft lijkt Sam zijn (veronderstelde) kluizenaarschap een beetje te hebben ingeleverd. De eerste plaat en The Sea & the Rhythm (en in mindere mate Our Endless Numbered Days) waren toch vooral werken van introspectie, met songs die compleet op zichzelf leken te staan, los van de wereld en muzikale tradities, er onbewust van, en daarin zo ontzettend puur en schoon (eveneens gereflecteerd in de teksten, die een zelfde soort prachtige naïviteit en puurs lijken uit te drukken: "mother, remember the night that the dog had her pups in the pantry? blood on the floor, flees on their paws and you cried till the morning"; zo beeldend, zo mooi).

Hier is dat dus verdwenen; met het vergrootte instrumentarium lijkt ook Sam's blik verbreed te zijn, en uitwaards gekeerd. Dat is meteen het grootste gemis naar mijn mening; het pure is ervan af (iets wat ik overigens met Woman King al had bemerkt), en hierom blijven de oudere platen toch aanzienlijk mooier. Los daarvan staat The Shepherd's Dog wel tot de nok toe gevuld met prachtige songs (persoonlijke favorieten zijn Lovesong of the Buzzard, Pagan Angel and a Borrowed Car en het al wat oudere Resurrection Fern) en draai ik 'm al sinds ik 'm heb haast onophoudelijk. Hierom dan ook een verdiende 4,5*, want elk lager cijfer zou deze plaat toch zwaar tekort doen.

Tja, 'more is less' zeggen ze wel eens. De verstilde schoonheid en eenvoud zijn grotendeels verdwenen. Slechts in enkele songs zoals Resurrection Fern - een oudere song heb ik begrepen van sxesven - weerklinkt nog iets van het magistrale oudere werk...

Dit vindt ik persoonlijk een heerlijk album.. Geen probleem met het iets toegankelijkere geluid en de iets gevuldere arrangementen.. Door het volle geluid vindt ik het wel iets minder een wegdromer.. Waar ik de oude platen makkelijk op kon hebben tijdens het werken aan verslagen en dergelijke, wordt ik steeds afgeleid door weer een nieuw geluidje wat ik de vorige luisterbeurt niet hoorde.. Dit geeft gelijk wel het sterke punt van deze cd weer; hij blijft verassen en vooral je aandacht trekken.. favoriete zijn boy with a coin en wolves..

Ja, tijdens de vorige Europese tour (toch alweer anderhalf jaar geleden geloof ik?) werd Resurrection Fern hier en daar al in haast exact dezelfde vorm gespeeld; het nummer stamt dus een beetje uit de periode van The Trapeze Swinger, ook nog zo'n prachtig nummer dat meer richting het oude werk gaat. Peace Beneath the City speelde Sam destijds ook nog hier in Nederland, maar ik vond dat destijds een fijner arrangement (meer old school Iron & Wine) dan dat dat op het album verschenen is.

mijn eerste kennismaking met Iron And Wine.
Dit is waarschijnlijk zo'n plaatje die je zijn tijd moet geven voordat hij zich echt in je hoofd genesteld heeft.

Het eerste waar ik aan moet denken (vooral bij het eerste nummer):
Nick Drake !!!

nog mensen die dezelfde associatie gelegd hebben ?

ohmyholymoly. House by the Sea is echt zo een heel mooi liedje.

Een groeiertje.

Ik noemde het in m'n (unpublished) review een 'continuous tiptoe on the brink of tension release' en vergeleek het met een heavy metal album dat onder water werd afgespeeld. En daar blijf ik bij

Wat een prachtig, prachtig album.

Het meest briljante aan dit album is de percussie.
Eigenlijk is de complete akoestische muzikale invulling wel dik in orde.
Toch doet de monotone en erg vlakke zang voor mij persoonlijk het album de das om; erg jammer omdat het nu bijna 'uitzitten' is.

Mooi album, vanmorgen voor het eerst geluid. Ik kende Iron & Wine nog niet, maar dit bevalt mij prima.