De Beren Gieren - Less Is Endless (2021)

De Beren Gieren is een fijn Gents trio dat instrumentale muziek maakt, waarmee ze nu al enkele jaren in het jazz-hoekje furore maken. Internationaal succes is intussen hun deel en dit kan met deze nieuweling enkel groter worden. Nochtans, ze maken overwegend, vrij minimalistisch, niet te technisch, zeer goed in het gehoor liggende nummers die nooit zullen voldoen aan het klassieke jazz-idioom.

Een ontspannende reis met Less is Endless van De Beren Gieren is dus hoe dan ook zelfs voor de niet jazz-fan meer dan de moeite waard....

Hun bandnaam, die is fake. Alhoewel, de muziek van het trio heeft wel iets dierlijks. De groep is ook anti-kitch, leuk, want kitch is ook iets wat bij dieren niet bestaat.

De nummers van De Beren Gieren worden embryonaal vooral door Fulco Ottervanger geschreven, maar eens aangebracht in de groep, met Simon Segers en Lieven Van Pée erbij, worden ze uitgewerkt en groeien ze organisch tot een groepsnummer.

De songtitels op de plaat zijn in het Engels en het Nederlands. Tussen die songnaam en de muziek is er altijd wel ergens een link. Zo doet de muziek van 'Animalcules', kleine diertjes, wat krioelerig aan. Er zijn verwijzingen naar natuur. In 'Tuin' hoor je het psychedelisch wapperen van een boom. 'Gugenheim House' ontstond na het fluiten van een melodie aldaar in Japan. Die melodie werd meegenomen en uitgewerkt. Je hoort ook Japanse trommels.

Less Is Endless, de plaattitel. Dit kan je op verschillende manieren zien. Als met minder vulling, maar met meer focus. Soms gebruiken ze minder instrumenten en vertellen ze toch een langer verhaal. 't Kan evengoed ook zijn : muzikaal zoeken naar een kleine opening, die dan een schat aan potentieel blijkt te bevatten...

Zoals het gelaagde 'A Funny Discovery', gefocust op een dronende bas die eenzelfde motiefje blijft herhalen, met afgelijnde improvisatie rond enkele akkoorden. Of 'Gentse Leugentjes' : een melodie met maar één noot!

De Beren Gieren maakten weer een aantrekkelijke plaat met karakter. Virtuositeit, bij hen is het niet de essentie. Ze leveren wel pakkende songs met onderling duidelijke kleurverschillen, met suggestieve  melodieën, maar die vormen toch een coherent organisch geheel.

Rode draad op deze plaat, de synths. Van daaruit vertrekt dan telkens één lang klankexperiment. Mooi voorbeeld daarvan: het indrukwekkende monsternummer 'A Random Walk' waarmee ze Less Is Endless magisch afsluiten.

Ondanks de synths zijn de mannen van De Beren Gieren toch een op en top klassiek trio, in hun geval dus een met een elektroakoestische vermenging. Die van De Beren Gieren hebben intussen wel al een duidelijk eigen smoel. Met welke instrumenten ze er ook tegenaan gaan, altijd achterhaal je het wel dat De Beren Gieren-geluid.

Gebeten om nog meer te vernemen over hen, er is dat recente interview met hen op Luminousdash.be.

Intussen draait hun plaat hier rondjes. Endless!