Dark Tranquillity - The Gallery (1995)

tjah, wat kan je zegge, echt een album die je als black/death metal fan moet hebben

Geweldige melancholische sfeer, heerlijk om op een regenachtige dag te luisteren. De drums, bas, zang en het geweldige gitaarwerk, alles valt op zijn plaats en heeft zijn momenten. Stanne krijst weer geweldig, vol emotie, en zijn teksten zorgen samen met de muziek voor een unieke sfeer.

Ik vind het alleen moeilijk het hele album door te komen, na een tijdje toch te veel van het goede.

Dit is echt het hoogtepunt van Dark Tranquillity's carrière en een klassieker uit de 'Göteborg metal'.

Precies waar ik ook last van heb. Ik hoor best een hoop mooie stukken voorbij komen, maar over het algemeen vind ik het her en der toch maar een saaie plaat die moeilijk is uit te zitten. Op veel momenten doet het me niks, misschien dat ik hem wat vaker moet luisteren, heb hem pas twee keer geluisterd. Ik weet het niet. Voorlopig een krappe 3 sterren.

Het beste melodieuze death metal (en Gothenburg) metal dat ooit is gemaakt. Fantastische teksten, zeer goeie grunts en mooi gitaarwerk, de solo's klinken heerlijk en zorgen voor een zeer speciale sfeer. 4,5 sterren!

Het probleem wat hier benoemd wordt heb ik met vrijwel elke Gothenburg bandje, het klinkt vaak retestrak, vooral bij de oudere albums van In Flames en Dark Tranquillity, maar na niet langer dan een half uur heb ik 't gehad.

De nummers zijn hier dan nog relatief kort, wat zeker helpt, maar uiteindelijk faalt deze plaat ook om mij tot 't einde te boeien.

Maar voor wat het is, The Gallery blijft een van de meest toonaangevende Gotherburg albums, for better or for worse.

Dit was een heel toonaangevend album destijds. Hoe de 2 gitaren tegen elkaar in spelen is "jawdropping".

Hoe je zo'n album in elkaar draait kan ik echt niet vatten.
En ik denk DT zelf ook niet want dit hebben ze niet meer nagedaan.

De hele melancholie, het complexe maar melodieuze gitaardubbelspel. En dan de teksten die het compleet maken.

nr.1 in Gothenburg platen ! (ben er dan ook mee opgegroeid)

The Gallery: de schoonheid van dit nummer doet me nog altijd spontaan in tranen uitbarsten !

Edenspring: het meest black metal nummer van de cd (maar toch als niet-blackmetal fan vind ik het zo geweldig)

The Dividing Line: complex en melodieus, dit nummer is een soort van statement van wat de cd vertegenwoordigt

The One Brooding Warning: net zoals hierboven: een meesterwerk qua gitaarspel, hoe goed moet je als gitaristen (en als band) op elkaar ingespeeld zijn?

Lethe: de meekrijser van het album, is dit de ballad van de cd ? Zo pijnlijk melodieus

The Emptiness from which I fed: alweer een voorbeeld van hun kunnen. Melodieuze gitaar, melancholie maar toch krachtig neergezet.

En dan die dubbelafsluiter... och ja je kan het al raden, ik vind het geweldig !
Met die dame die we ook al hoorden in The Gallery. De titel zegt het zelf:
...Of Melancholy Burning.

Tot hier mijn geraas.


En uiteraard Punish My Heaven, but that's a no-brainer zoals ze zeggen

Goed uitgevoerde metal, knap in elkaar gezet en goed geproduceerd, maar het is niet helemaal mijn stijl. Het gebrek aan variatie gaat de plaat na een paar songs parten spelen en het doorlopende gekrijs gaat op den duur ook wat vervelen. Jammer, want vooral het gitaarwerk is erg sterk. Ik kan me meer vinden in het meer recente, meer bombastische werk van de band

Een classic toch wel inmiddels! Ik ben hierna ook afgehaakt met de band..misschien niet helemaal terecht, maar ach je kan niet alles bij houden in het leven..en ze hebben er inmiddels ook wat op hun naam staan..Dit album is in ieder geval geweldig.

Dark Tranquillity is een band waarvan ik al langer graag iets wilde horen, aangezien ze vaak in een adem genoemd worden met In Flames en At the Gates als vaandeldragers van de Gothenburgmetal. Een paar jaar geleden had ik me al eens aan We are the Void gewaagd, maar dat album beviel me maar matig.

The Gallery is gelukkig een heel ander verhaal dan We are the Void. Intens, strak, melodieus. Eigenlijk alles wat ik zoek bij dit soort melodische death metal. Waar de albums van In Flames en At the Gates nog wel eens in monotonie vervallen, weet Dark Tranquillity die valkuil te omzeilen. Moeiteloos, wat mij betreft. Door onverwachte tempowisselingen en de toevoeging van Eva-Maria Larsson, die met haar zang op het titelnummer, Lethe en ...Of Melancholy Burning een extra laag toevoegt aan de muziek. Daarnaast, en het is al eerder genoemd bij dit album door andere MuMe’ers, zit het gitaarwerk gewoon heel erg goed in elkaar.

Hoogtepunten van dit album zijn voor mij Punish My Heaven, The Dividing Line, het titelnummer, Lethe, en het laatste nummer, ...Of Melancholy Burning. Dat zijn inderdaad een hele hoop hoogtepunten. Dat zegt veel over dit album, want hoewel ik normaal niet zo goed ben in kiezen, kan ik me meestal wel tot een nummer of drie beperken als ik de beste nummers uit moet zoeken.

The Gallery is de afgelopen weken nauwelijks weggeweest uit mijn afspeellijst. Een erg mooie ontdekking dus. Voor nu houd ik het bij vier sterren, maar daar kan over een tijdje best nog een halfje bijkomen.

4.0*