MyGrain - V (2020)

Minste album van deze finse metalband tot nu toe, vooral door de veel te nadrukkelijk aanwezige en melodramatische refreintjes, die de meeste tracks ontsieren. De zangpartijen zijn overigens sowieso niet om over naar huis te schrijven, met vooral in de hogere regionen behoorlijk wat overdaad. De grunts kunnen er echter mee door; luister maar eens naar het brute The Way Of The Flesh, de beste track van het album. Qua geluid is het ditmaal wat meer melodieus en open, iets dat eigenlijk best goed werkt. Binnen de tracks gebeuren ook genoeg spannende dingen, met vooral spetterend gitaarwerk en veel afwisseling. Maar het blijft jammer dat de zanger niet echt kan meekomen met de rest van de band.