Morning Dew - Morning Dew (1970)

Dit album is er eentje uit de categorie progrock/folk. Veel gitaar, sterke composities. Young Man, Cherry Street en Gypsy vallen onder psychedelische rock, erg fijne nummers! Something You Say is een prachtige ballad met mooie vocalen (strijkers!). Tel de epic erbij op en je hebt een zeer geslaagd album. 4*

Hmmm Erg interessant dus....

Ik zal hier naar gaan zoeken.

Is dit in de trent van Dead Meadow of Silver Sunshine?

Oke, je hebt me nieuwsgierig gemaakt. Ik ga hem proberen.

Dank voor deze ontdekking, Friek. Mooie plaatje, 'Gypsy' en 'Save Me' zijn voor mij de beste nummers (na één luisterbeurt). Deze ga ik zeker nog vaak draaien!

Vandaag op vinyl binnengekregen. Fijne plaat....

Tja, met zo'n hoes val je wel op natuurlijk.

Een album dat ik lange tijd vergeten ben en wat afgelopen week ergens weer in beeld kwam (dankzij de opvallende hoes, die me doet denken aan Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust van Sigur Rós).

Inmiddels op vinyl besteld, want dit is toch wel het soort psychedelische rock uit die periode waar ik graag naar mag luisteren.

Ik kom hier omdat ik de discografie van Kansas en hun afzonderlijke groepsleden beluister. Vijf jaar voordat die groep debuteerde (1974) schreef Kerry Livgren met huisgenoot Mal Robinson, zanger/gitarist van Morning Dew, het nummer Save Me en daarmee is deze plaat de eerste waarop diens naam staat vermeld. Maar ook zonder die connectie is dit een fijne plaat.

Het gehele album is hier te beluisteren. In mijn geval een onverwacht leuke bijvangst! Passend bij de psychedelische rock die in die dagen gangbaar was, waarbij melancholie welig tiert. Het leidt tot mooie melodieën en soms pittige slaggitaren zoals in Crusader's Smile, fel klinkend als de Britse gitaarnewwave vanaf 1976. Upon Leaving is deels ingetogen maar kent een stevig deel. Stevig drumwerk in het intro van Young Man, een heerlijk knallend nummer in de traditie van de Britse r&b-golf van de jaren '60.

Kant 2 start met Gypsy luid als bij tijdgenoten Iron Butterfly, met als contrast de bijna folkrock van Something You Say, gevolgd door het vrolijke uptempo Country Boy met daarin mondharmonica. Save Me is een aardig nummer, in niets lijkend op de complexe muziek van Livgren. Dan liever het bijzonder in elkaar geknutselde drieluik Epic- The Mann-Death Is a Dream dat de plaat afsluit.

In 1995 verscheen een retrospectief album van de groep, Second Album genaamd. Wie wil lezen hoe de rivalen van Kansas begin jaren '70 klonken, kan hier terecht.