Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

De ultieme popplaat van Sigur Rós. Meer liedjes i.p.v. lange sfeerstukken. En met meer nadruk op percussie en hier en daar een prominenter aanwezige gitaar. Ik vind het mooi. Zeker als ze in 'Festival' en 'Ára Bátur' de (van eerdere albums) reeds bekende mooie opbouw weten toe te voegen. Anders dan 'Ágaetis Byrjun' en ( ) maar niet minder mooi.

Net als op Takk, vind ik hier de twee populairste nummers de minste van het hele pakketje. Te clichématige opbouw. Neen geef mij dan maar de gekte van Gobbledigook, de vrolijkheid van Inní Mér Syngur Vitleysingur of het hemeltergend mooie en melancholische Fljótavík.

Fljótavík is inderdaad schuimbekkend mooi. De rest bungelt er een beetje omheen en is eigenlijk niet zo boeiend.

Het heeft er vast mee te maken dat dit mijn eerste kennismaking met Sigur Ros was en dat ik daarom 4,5* geef, ook na vele malen luisteren overigens. Ik vind het een boeiende plaat met schitterende stukken muziek waar ik zeer goed naar kan luisteren.

Dit is een mooie tijd om alle Sigur Ros albums weer eens door te ploegen. Te beginnen met deze, omdat dit mijn eerst Sigur Ros plaat was.

Misschien dit dat wel mijn favoriet is uit het goed gevulde repetoirde van de band. De kenmerkende bombasitische sfeerscheppingen zijn ook hier aanwezig. Daarbij is de afwisseling door wat kortere uptempo nummers zeer geslaagd te noemen. Mist wellicht een beetje de magie van een (), maar blijft wel veel langer interessant.

Prachtig hoe dit album manisch begint en als een kaars uitgaat, een storm die is gaan liggen. Vanavond weer eens gedraaid en toch weer onder de indruk geraakt. Soms is het tegen de kitschrand aan, maar eigenlijk is Ara Batur gewoon onweerstaanbaar. Het moment dat hij 'ljoeso' enorm hoog zingt en hem eigenlijk net niet haalt zodat zijn stem een beetje breekt is fenomenaal...

De kritiek op Festival snap ik wel. Het nummer klinkt een beetje als 'de standaard SR-uitbarsting'. Hoewel ik dat nog meer vind van Varud van Valtari.

Simpele pop is het natuurlijk niet, wél de vrolijkste plaat van Sigur Ros.

Vanochtend dit album in z'n geheel maar weer eens de revue laten passeren. Soms laat ik SR maanden rusten en als ik dan 1 album heb geluisterd volgt er vaak meer. Heerlijk album en vooruit dan ( ) maar in de cd speler.

Wat niet genoeg gezegd kan worden is hoe ongelooflijk spot on Danny Boyle het nummer Festival heeft toegepast in zijn film 127 hours.
Sigur Ros maakt sowieso muziek die zich perfect leent voor het ondersteunen of versterken van bepaalde beelden maar in die film is het wel heel effectief.

De plaat "Med Sud...." zelf? OK plaat, maar deze maakt gewoon net even minder indruk dan de voorgaande "grote 3".

Anders van opzet, maar doet toch niet veel onder voor de vorige twee albums, vind ik.

Góðan Daginn, Festival en Ára Bátur springen er wat mij betreft uit.

Na jaren mijn stem maar eens verhoogd naar 4,5.

Ik heb na het beluisteren van vroeg en later werk nog steeds grote moeite met de sound van deze band. Het raakt me bijna nergens echt. Die zangstem is het ook net niet op al die albums. Ik bespeur slechts 2 hemels mooie tracks: Ara Batur, Fljotavik!
Door de bank genomen tegenvaller dat SR

Wat een verschil met de vorige albums zeg!
Hier hebben ze een goede balans gevonden tussen niet te moeilijk en niet te makkelijk doen. Precies waar het raakt juist. Vond dat ze in de vorige albums altijd een beetje te verweg stonden. Hier zijn vrolijke nummers goed gecombineerd met de mooie nummers. Dit gaat ook hand in hand in bijvoorbeeld het 2e nummer.
Ijsland, le me come