Son House - Father of Folk Blues (1965)

"Father of Folk Blues" is een treffende titel voor dit album. Het doet Eddie James "Son" House eer aan. Folk blues of delta blues of hoe je het noemen wil, maar dit is een van de meest basale vormen van muziek, de echte oervorm. Son House komt hard bij je binnen als je luistert naar "Father of Folk Blues". Alles wat de blues zo echt maakt komt voorbij: vrouwen, intriges, misdaad, religie, geweld. Alle zonden van het leven worden door Son House met de meest mogelijke intensiteit gezongen en gespeeld. Op een oude akoestische gitaar met een bottleneck snerpt hij door je ziel. De opnamen zijn oud, maar verrassend goed en helder. Vele van de nummers heb ik al in diverse uitvoeringen gehoord door een keur aan artiesten, maar om ze nu origineel te horen maakt ze zoveel malen mooier. "Death Letter" blijft hartverscheurend, maar de nummers die wat mij betreft het meest impact hebben, zijn juist de a capella nummers (enkel ondersteund door wat handgeklap). Alleen de stem van Son House, verder helemaal niets op "John the Revelator" en "Grinning in Your Face" is bloedstollend mooi. Juist door die soberheid voel je het leven van de beste man aan je voorbijtrekken. Emotie ten top. Persoonlijk vind ik Robert Johnson iets intenser en rauwer, maar door de kwaliteit van de opnamen is misschien "Father of Folk Blues" van Son House iets genietbaarder. Maar zowel Robert Johnson als Son House relativeren alle moderne muziek terug tot de kale essentie: de blues.