John Smith - The Fray (2021)

“With newfound pain coming from so many directions, dealing with the uncertainty it brings, I closed the curtains and picked up the pen, turning to songwriting as a lifeline.”. Zo legt singer-songwriter John Smith kort en bondig zijn beleving van het voor de mensheid in het algemeen rampzalige jaar 2020 uit. Het leverde het album met de strijdvaardige titel The Fray (het gevecht, de strijd) op. Zijn vorige, fraaie album Hummingbird bevatte drie originele songs, een cover en zes traditionals. Een behoorlijk traditioneel folkalbum met een zeer sobere inkleuring. Voor zijn intussen zevende album The Fray kozen Smith en medeproducer Sam Lakeman voor een wat meer avontuurlijke en minder sobere aanpak. Smith riep ook de hulp in van niet de minsten ; Sarah Jarosz, The Milk Carton Kids, Bill Frisell, Courtney Harman, Lisa Hannigan en Jessica Staveley-Taylot. Opgenomen werd in de Real World Studios van Peter Gabriel. Bij beluistering had ik door zijn stem en de singer-songwriterachtige aanpak volop associaties (in de meest positieve zin) met het vroege werk van John (en Beverley) Martyn. De dozijn liedjes hadden wat meer tijd nodig om te beklijven dan die op de voorganger. Wat niet vreemd is, omdat de zes traditionals op de voorganger tot mijn muziek DNA behoren. De single Eye to Eye met goede vriendin Sarah Jarosz werd reeds eind januari vrijgegeven en vormt een goed voorbeeld van wat de luisteraar van The Fray mag verwachten. Het vorige, meer traditionele album Hummingbird was fraai, maar toch komt Smith beter tot zijn recht wanneer zijn uitstekende singer-songwriterkwaliteiten worden belicht zoals op The Fray.

schitterende plaat, tijdloze singer-songwriter sound, niet te veel geneuzel of experimentjes, John Smith gaat voor pure kwaliteit deze keer. mooie samenwerkingen ook, met goede artiesten.

Slechts een paar stemmen en posts bij de albums van John Smith. Maar ja, John Smith is nou niet bepaald de ideale naam als je een geweldige internationale muziekcarrière nastreeft. Maar dat is ook niet zijn bedoeling. John probeert alleen maar zo mooi mogelijke muziek te maken en dat lukt hem prima.

John's eerste album gooide ik destijds op de heel grote hoop van singer-songwriters: mooi, maar het onderscheidde niet echt van de rest. Maar die eerste indruk bleek toch niet waar. Op de een of andere manier bleef ik hem toch geregeld beluisteren. Een echt groeiplaatje, dus.

Zijn tweede was iets minder, maar met de derde (Hummingbird) bleek hij flink gegroeid. De fijne songs kregen nu een uitvoering die ze verdienden. Ook dit album bleek ik keer op keer weer te beluisteren.

En deze lijn trekt hij op The Fray door, mede door de samenwerking met een keur aan uitstekende collega's. Zonder de andere nummers te kort te willen doen: luister eens naar The Best in Me, met het schitterende gitaarspel van Bill Frisell. Als je nu niet valt voor John's muziek, dan gaat dat helaas nooit meer lukken ...

Werkelijk PRACHTIG! Mooie nummers, heerlijke stem. Aanrader!

Afgelopen zondag hoorde ik op de radio een nieuw nummer van Katherine Priddy & John Smith. Het nummer heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai. Geen idee op dit gaat verschijnen op een nieuw album van haar, of van hem, of van hen beiden. Maakt verder ook niets uit.

Maar hierdoor ben ik ook weer wat meer naar de albums van John Smith gaan luisteren. Hij bivakkeert ergens in de hoek van Nick Drake, (de vroege) John Martyn, John Renbourne en Bert Jansch, maar heeft tegelijkertijd zijn eigen en zeer herkenbaar sound. En wat is het toch fraaie muziek, van de soort die alleen maar beter wordt hoe meer je hem beluistert.