John Smith - The Fray (2021)

“With newfound pain coming from so many directions, dealing with the uncertainty it brings, I closed the curtains and picked up the pen, turning to songwriting as a lifeline.”. Zo legt singer-songwriter John Smith kort en bondig zijn beleving van het voor de mensheid in het algemeen rampzalige jaar 2020 uit. Het leverde het album met de strijdvaardige titel The Fray (het gevecht, de strijd) op. Zijn vorige, fraaie album Hummingbird bevatte drie originele songs, een cover en zes traditionals. Een behoorlijk traditioneel folkalbum met een zeer sobere inkleuring. Voor zijn intussen zevende album The Fray kozen Smith en medeproducer Sam Lakeman voor een wat meer avontuurlijke en minder sobere aanpak. Smith riep ook de hulp in van niet de minsten ; Sarah Jarosz, The Milk Carton Kids, Bill Frisell, Courtney Harman, Lisa Hannigan en Jessica Staveley-Taylot. Opgenomen werd in de Real World Studios van Peter Gabriel. Bij beluistering had ik door zijn stem en de singer-songwriterachtige aanpak volop associaties (in de meest positieve zin) met het vroege werk van John (en Beverley) Martyn. De dozijn liedjes hadden wat meer tijd nodig om te beklijven dan die op de voorganger. Wat niet vreemd is, omdat de zes traditionals op de voorganger tot mijn muziek DNA behoren. De single Eye to Eye met goede vriendin Sarah Jarosz werd reeds eind januari vrijgegeven en vormt een goed voorbeeld van wat de luisteraar van The Fray mag verwachten. Het vorige, meer traditionele album Hummingbird was fraai, maar toch komt Smith beter tot zijn recht wanneer zijn uitstekende singer-songwriterkwaliteiten worden belicht zoals op The Fray.

Afgelopen zondag hoorde ik op de radio een nieuw nummer van Katherine Priddy & John Smith. Het nummer heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai. Geen idee op dit gaat verschijnen op een nieuw album van haar, of van hem, of van hen beiden. Maakt verder ook niets uit.

Maar hierdoor ben ik ook weer wat meer naar de albums van John Smith gaan luisteren. Hij bivakkeert ergens in de hoek van Nick Drake, (de vroege) John Martyn, John Renbourne en Bert Jansch, maar heeft tegelijkertijd zijn eigen en zeer herkenbaar sound. En wat is het toch fraaie muziek, van de soort die alleen maar beter wordt hoe meer je hem beluistert.