Kaipa - Angling Feelings (2007)

aardige plaat van deze Scandinavische band. Zonder flower king Stolt deze keer. Klinkt in ieder geval een stuk geinspireerder dan de voorganger.

Ik kan er niks aan doen, maar ik juist blij dat Stolt weg is. Kaipa klinkt na het zeer tegenvallende "Mindrevolutions" bevlogener dan ooit.

Klasseplaat!

Wat een lekkere drive zit in deze plaat. Prog waar je vrolijk van wordt.

Inderdaad klasse.

Fijne symfonische plaat die niet schroomt om af en toe naar rechts (folky fluitwerk) of naar links (jazzy drumwerk en percussie op Broken chords en Path of humbleness) te leunen. Toetsen en gitaar houden de hoofdrol (hoewel ik de laatste soms wel wat prominenter in de mix zou willen horen), maar ook de fretloze bas laat zich horen, en de afwisselende composities geven alle instrumenten de gelegenheid om te schitteren, hoewel de wat kortere (en poppier) nummers halverwege het album niet tot de sterkste behoren. Het grote minpunt hier is echter de zang: Patrik Lundström komt af en toe al wat schreeuwerig over (soms ben ik bang voor een Freddie Mercury-sound-alike), maar de partijen van Aleena Gibson zijn echt vreselijk – in een eerder bericht vergeleek ik haar met Carol Decker van T'Pau, maar op dít album doet ze me vooral denken aan een klein meisje dat graag met een grote-mensen-band mee wil doen en zich daardoor gaat overschreeuwen, en als ze sommige zangregels dan ook nog eens beëindigt met een dramatische hijg vind ik het al helemáál niet om aan te horen. En aangezien ze diverse belangrijke vocale gedeeltes (inclusief op de twee langste nummers) voor haar rekening neemt vergalt dat mijn plezier in dit album in niet onaanzienlijke mate. Misschien dat ik ooit nog eens ga wennen aan het geschreeuw van hem en dat afzichtelijke gekrijs van haar (dat is me bij James LaBrie per slot van rekening ook grotendeels gelukt), maar ik betwijfel het.