Flyte - This Is Really Going to Hurt (2021)

Losing You en Under The Skin (met name Under The Skin) zijn subliem! Zelfs kippenvel bij hun laatste.

Wat een aangename plaat is dit geworden zeg. Beetje mix van Crowded House, Fleet Foxes, sixties en wat britpop.
Genietbaar van begin tot einde met een aantal uitschieters (I've got a girl, everybody's a winner). Gaat nog veel beluisterd worden komende tijd.

DIt is een goede, zeer degelijke plaat, zonder subliem te worden. Het aantal referenties springt me door de oren heen en leggen verbanden tussen de nasale zang van Roger McGuinn naar The Beatles, CSN&Y, via Big Star naar Teenage Fanclub. Af en toe wordt er geweldig samen gezongen door het Britse trio, maar af en toe is het ook wel erg vlak. Ik heb al een Half Moon Run wil ik bijna zeggen, want die band is toch echt beter.

Wel toont This Is Really Going To Hurt aan dat het leven heel overzichtelijk kan zijn. Een goed liedje is een goed liedje en daarvan staan er genoeg op de plaat. Sterker nog, de titel is wel erg raar. Deze muziek doet nergens pijn, laat staan heel erg. Het is ook grotendeels erg ongevaarlijk. Een zeer goede voldoende, maar niet excellent is daarom de uitkomst.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Flyte - This Is Really Going To Hurt - dekrentenuitdepop.blogspot.com

This Is Really Going To Hurt van Flyte is een wat weemoedig breakup album, maar het is ook een album vol geweldig gearrangeerde popsongs, die in veel gevallen herinneren aan de jaren 70

De naam Flyte zei me op voorhand niets, maar binnen een paar minuten was ik gegrepen door de muziek van de band uit Londen. Het is muziek die begint bij afwisselend The Beatles en The Byrds, maar die vervolgens opschuift in de tijd. Flyte verleidt meedogenloos met prachtige harmonieën, maar fascineert ook met fraai gearrangeerde songs vol avontuur. Het klinkt in eerste instantie als een omgevallen platenkast met grote namen als The Beatles, The Byrds, CSN, ELO en Crowded House, maar hoe vaker je naar dit bijzondere album luistert hoe meer er op zijn plek valt, waarna het album ook nog eens extra lading krijgt door de teksten waarin het stranden van een liefdesrelatie wordt verwerkt.

Wat een waanzinnig lekkere plaat is dit.

Een typische britpop band waarin je de invloed van ‘vroeger’ duidelijk terug hoort. Ik herken dan ook de bands die hierboven door andere leden worden genoemd.

Kan me aansluiten bij bovenstaande commentaren en referenties. I’ve Got a Girl en Under the Skin destijds opgenomen in een playlist en deze zijn me niet gaan vervelen. Integendeel. Kon onlangs deze plaat redelijk geprijsd oppikken op vinyl. Bovengenoemde nummers springen er in eerste instantie het meest uit, maar bij herhaalde beluistering blijkt de hele plaat vol te staan met goede songs. Misschien geen hele spannende plaat en daardoor wat weinig aandacht gekregen. Achteraf bezien een bovengemiddeld aangenaam album.