Cosmograf - Rattrapante (2021)

Aldus Robin Armstrong.

De paar minuten die zijn vrijgegeven laten wel weer wat moois horen. Maar ja... het zijn tot nu toe slechts enkele minuten. En... da's toch echt te weinig tijd, Robin!

We zullen het binnenkort gaan horen. Tot dan!

Als hij de kwaliteit van de laatste paar albums voortzet, dan is dat het wachten zeker nog wel even waard...

Ben heel benieuwd wat dit gaat worden. Heb inmiddels 4 cd’s in bezit na de tip van Alicia en ben zeer benieuwd welke stijl dit gaat worden. Ik hoop zoals When age had done its Duty, The men Left in Space of Capacitor en niet zoals de laatste Mind over Depth want die beviel me niet zo (en heb ik dan ook niet aangeschaft).

Ik hoop met je mee, Clownvis. Ik vond Mind over Depth ook niet zo heel erg goed, al had dit meer met de zang te maken dan met de muziek zelf.

De eerste single I Stick to You laat een donker liefdesliedje horen met een mooi instrumentaal gedeelte. De zang van The Blackheart Orchestra's vocaliste Chrissy Mostyn als gastzangeres doet inderdaad een beetje 'goth' aan.

Kijk er naar uit....nog even wachten !!

Mooie recensie alvast: Cosmograf - Rattrapante by Martin Hutchinson | Progradar

Mooie recensie inderdaad maar lijkt een beetje door een fan geschreven vind ik. Als deze zo goed is als beschreven in de recensie dan wordt dit in ieder geval een bestelling.

Nou mensen. Het album is uit. Dat wordt hopelijk weer smullen. De vinyl editie is trouwens wel erg prijzig. Gevolg van de Brexit?

Alicia.....schrijft mooie recensie....waar ik helemaal achter sta.
Ik geniet er erg van na pas 2 luisterbeurten.
Pracht Plaat !!

Oeps... Alicia drukte per ongeluk op de verkeerde knop en foetsie... wég was het bericht! Maar ik heb 'm teruggetoverd:

Een heuse Floydiaans intro, bij tijd en wijle een uithalende, getormenteerde of lekker schor klinkende Robin, een verhalend en licht psychedelisch sfeertje, enkele flarden jaren '80 (stadion) rock à la Journey of zoiets, uitstekende gitaarsolo's en mooie melodieën. En wij reizen gedwee mee in zijn tijd en kunnen er nog slechts naar terugverlangen. Hier klinkt dus een overbekend en wellicht een beetje ouderwets geluid en dat is logisch, want Robin vertelt. Maar het is wel een Cosmograf geluid zodat je niet het idee hebt dat de tijd helemaal stil heeft gestaan.

Rattrapante zal zeker een plekje krijgen tussen al dat andere fraaie werk van multi-instrumentalist Robin Armstrong en zijn muzikale vrienden. Welke plek dat gaat worden zal op een of ander moment in de toekomst blijken en omdat er in dit tijdperk toch verder niet veel te doen valt, kunnen we maar beter gaan genieten van alweer de achtste muzikale 'terug in de tijd' trip van Robin Armstrong. 

(Of is het toch de negende...?)

Gister de 1e luisterbeurt gehad. Erg mooi album, waarbij de opener en de afsluiter er qua sfeer, ieder op hun eigen wijze, uitspringen.

Sowieso 4 sterren, maar gaan we sowieso nog vaker luisteren...

Robin doet ook mee op de nieuwe John Holden - Circles in Time => ook zeker de moeite waard om te checken

"In 1985" blijft hier maar op repeat staan. Maar alle nummers bevallen mij wonderwel. Bij vorige platen van Cosmograf waren er altijd een paar nummers die ik minder vond. Dat gevoel heb ik hier totaal niet. Genieten dit! Ik ga "In 1985" nog maar eens opzetten...

Gezien de huidige score zou je op z’n minst verwachten dat we met een nieuwe “OK Computer” of “The Raven That Refused To Sing” te maken hebben. Maar helaas, dit zien we wel vaker bij albums die (te) weinig beoordeeld worden. Cosmograf, ofwel Robin Armstrong, is een project van een sympathieke creatieve Brit die zich bezighoudt met wat je wat mij betreft progrock, neoprog of wat dan ook kunt noemen. Wat hij maakt, klinkt erg goed. Dit album is als geheel evenwichtiger dan z’n vorige “Mind Over Depth”. Verder is het thema tijd hem als horlogemaker op het lijf geschreven. Maar Rattrapante heeft ook z’n beperkingen, Robin’s beperkte zangcapaciteiten bijvoorbeeld. Dit hoeft echter geen probleem te zijn, denk maar aan al dat mooie werk Steven Wilson of Roger Waters. Nee, het zit hem denk ik bij Robin toch meer in de muziek. Ik heb telkens het gevoel dat ik deze muziek al eerder heb gehoord. Ik hoor iets teveel Pink Floyd, Porcupine Tree. Iets wat ik bij artiesten als Bjørn Riis en RPWL ook heb. Maar misschien heb ik de laatste jaren wel teveel prog geluisterd. Nu ook Steven Wilson de weg kwijt is en het weer 13 jaar wachten is op een nieuwe Tool, is het wellicht tijd voor iets anders. Maar vooruit, ik verhoog m’n score. Dit album is toch zeker wel vier sterren waard.

Gewoon een fijne "A trip down memory lane" plaat.

Half puntje eraf. Het album "vervliegt" snel. Draai 'm nauwelijks meer.

Beetje middle of the road floyd inspired prog rock. Ik vind de zangstem niet erg goed of aansprekend. Slecht is het geenszins maar echt spannend of meeslepend wordt het nergens.

Na maanden weer eens opgezet. Dit blijft een prachtplaat!