Iceage - Seek Shelter (2021)

Hallelujah! Zijn de punkers van Iceage bekeerd? Shelter Song is ondergedoopt in een flinke dosering aan soul. Ja, zelfs inclusief een prachtig viertallig Portugese Lisboa Gospel Collective koor die nog wat meer dynamische donkere kleuren aan het geheel toevoegt. Een radicale koerswijziging welke buitengewoon goed uitvalt. Sterker nog, je zou niet geloven dat dit dezelfde band is die met de gedrilde militaire hardcore postpunk zo allesvernietigend toesloeg met New Brigade en het nog verwoestendere You’re Nothing.

Op Plowing Into the Field of Love was er al ruimte voor piano melodieën en onderneemt Elias Bender Rønnenfelt al een serieuze poging om te gaan zingen. Toch is het nog allemaal The Birthday Party achtig primitief tragisch en duister, met hier en daar wat rockabilly uitspattingen. Op Beyondless gaat het tempo sterk omlaag en worden er blazers toegevoegd. Toch functioneren ze nog steeds op een totaal ander level als op het nieuwste wapenfeit Seek Shelter.

Ze bewandelen dus tegenwoordig hetzelfde pad als Primal Scream en Spiritualized. Niet vreemd trouwens als je nagaat dat Jason Pierce van laatstgenoemde dezelfde muzikale achtergrond heeft als Peter Kember die als Sonic Boom verantwoordelijk is voor de productie. Ooit in een grijs geestverruimend verleden gingen ze samen als Spacemen 3 helemaal los in een rollercoaster aan psychedelica en drugs.

Ondanks dat Peter Kember tegenwoordig helemaal into elektronica is waagt hij zich toch aan de klus om de Deense rockers van een andere sound te voorzien, en dat geluid ligt behoorlijk dicht bij het werk van zijn voormalige collega. Eventjes een steek onderwater om te laten zien dat hij hiermee ook uit de voeten kan?

Die orkestrale aanpak ligt hem dus wel. Het zijn de subtiele genuanceerde middelen waarmee hij net het verschil weet te maken. Anders P. Jensen, die als een gehuurde pianostemmer binnen wandelt om vervolgens met zijn mellow new age loungeroom toetsenwerk er bij de Burt Bacharach liftmuziek van Drink Rain er speelse vrolijke luchtigheid aan toevoegt.

Love Kills Slowly is bijna episch geïllustreerd, terwijl er juist bij het voort tikkende The Holding Hand gekozen is voor een spookachtige dreiging. Het briljante vioolspel van Nils Gröndahl zorgt voor een meer theatraal jaren zeventig geluid waarbij Peter Kember als dirigent ver boven zichzelf uitstijgt. Tijdens The Wider Powder Blue breekt hij op het einde eventjes met de regels en geeft het stokje over aan de blazers, die het zwaar overspannen mogen uitluiden.

Er staan de nodige stevige rockers op waarbij Dan Kjær Nielsen ouderwets maniakaal tekeer gaat op het drumstel. Zo mag ook Jakob Tvilling Pless zijn bas uitbundig laten funken in de drukkende postpunk van High & Hurt, al worden hier ook de lijntjes met de soul strak aangetrokken. Vendetta en Dear Saint Cecilia hebben de opgefokte arrogantie van nineties Britpop, met heerlijke retro beats en noisy shoegazer ruis.

Het hernieuwde Iceage verrast vriend en vijand met Seek Shelter. Niet alleen de keuze voor Peter Kember dwingt respect af, de band heeft tevens een extra gitarist aan hun bezetting toegevoegd. Met Casper Morilla Fernandez in de line-up is er meer ruimte voor uitwaaiende slidegitaargolven en kan Elias Bender Rønnenfelt zich voornamelijk richten op de zang. Ondanks dat hij absoluut geen denderende vocalist is brengt hij wel de nodige emotie over. Zeker als de depri geblazen mondharmonica in het sentimentele Gold City hem aankondigt, en hij werkelijk diep moet gaan. Iceage schud met deze geslaagde onverwachte stijlbreuk het verleden definitief van zich af.

Iceage - Seek Shelter | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met het rijpen der jaren zijn ook de punkrockers van Iceage muzikaal  geëvolueerd : nemen nu schoon hun tijd voor alles, vallen zelfs in met een heus dameskoor, doen een Thom Yorkeje op 'Love Kills Slowly', weg ook het Shane MacGowangebral, in de plaats komt een toonzoekende Pete Doherty-soundalike. Kijken ook diepzinniger naar het leven, liefde en het gebrek eraan. Maar komen op deze bestudeerde en coherent opgepoetste rock&rollplaat vooral mooi met alles weg : sterk songmateriaal, melodieus, gevarieerd ingekleed. Iceage, blijft Deense glorie!