Signal - Loud & Clear (1989)

Daar heb je gelijk in: je noemt zelf al het meest voor de hand liggende vergelijkingsmateriaal: Survivor (ten tijde van Jimi Jamison) en Giant. Zelf vind ik in Signal - uit het hoofd gezegd - ook wel invloeden doorklinken van Journey en Foreigner, maar dat geldt voor bijna alle AOR-bandjes.

Dat is natuurlijk wel een ander aspect van AOR: het is een genre waarin je niet gemakkelijk van de platgetreden paden kunt (of wilt) afwijken. Daardoor lijkt het allemaal op elkaar, zeker voor de niet-ingewijden in het genre. Ik draai dit soort muziek thuis nog wel eens in de huiskamer, vanwege de relatief hoge WAF (Wife Acceptance Factor). Mijn vrouw vindt dit soort muziek doorgaans ook best aardig, maar ik merkte onlangs weer dat ze Foreigner niet van Magnum kan onderscheiden...

Er werd in geïnvesteerd want populair. Ja. Toch vind ik dat ook veel bands veel liefde en enthousiasme weten over te brengen.

In Signal hoor ik veel Giant en Survivor terug. In Giant hoor ik vooral Giant. In Survivor gewoon Survivor. Toch een verschil.

Desondanks is het de kwaliteit van de songs en de overgave waarmee het gebracht wordt wat Signal aan de goede kant van de streep houdt.

Tja, en wie, hoe innemend ook, Foreigner niet van Magnum kan onderscheiden, zal niet de graadmeter zijn. Mijn vrouw kan Dissection weer niet van Emperor onderscheiden. Dat wil niet zeggen dat de overduidelijke verschillen er niet zijn.

Natuurlijk wil ik mezelf daarmee nket als de graadmeter opwerpen. Maar toch ff roepen wat ik hoorde.

Natuurlijk, ik bedoelde ook niet te zeggen dat er geen sprake is van liefde en vakmanschap. Dat werd vroeger, toen AOR nog in de charts stond, maar al te vaak aangenomen door de haters: het is commerciële uitverkoop van bands die inspelen op wat de massa wil horen.
'Corporate rock' werd het ook wel genoemd: rock die zou worden gemaakt door bands die door de platenmaatschappij waren bedacht. Terwijl het negen van de tien keer natuurlijk bands waren die organisch ontstaan waren en die ook gewoon moesten ploeteren in de aanloop naar succes.

Wat dat betreft moet je hedendaagse AOR-bands nageven dat ze het in elk geval niet voor het geld doen: er valt geen droog brood meer mee te verdienen met een nieuwe release. Wie anno 2020 nog een album in dit genre uitbrengt, moet dat wel doen omdat-ie een missie heeft.

Signal heeft net genoeg onderscheidends, wat mij betreft. In elk geval als het gaat om het schrijven van klasse-songs. Vreemd eigenlijk dat deze band maar één album heeft gemaakt; daarna heb ik nooit meer wat van ze gehoord.

Dat is zeker waar. Missie is misschien wat zwaar aangezet. Het zijn ook gasten die gewoon de muziek missen en het voor de lol maken. Maar dat oude gevoel keert er niet mee terug vind ik. Dat is dan de nostalgiefactor.

In de VS zijn het alleen de dinosauriërs die ze nog op de stadionplanken zetten. Dat is wel oneerbiedig.

Dat laatste komt natuurlijk vooral omdat de liefhebbers - toch overwegend oudere witte mannen - zich die grote namen het beste kunnen herinneren. En dan nog is de belangstelling niet altijd groot. Ik was vier jaar geleden nog in de VS en bezocht daar een country-fair - een soort grote braderie, zeg maar - waar Styx optrad voor de spreekwoordelijke anderhalve man en een paardenkop. Toch niet de eerste de beste in het genre.

Om toch nog even on-topic te blijven: ik ben even gaan googelen naar Signal en dit album, maar kan, behoudens veel jubelende recensies, weinig inhoudelijks vinden over de band. Drummer Jan Uvena zat eerder in Acatrazz, dat weet ik dan nog. En over de lotgevallen van Marcie Free is bij de insiders genoegzaam bekend.

Dit stukje tekst kwam ik nog ergens tegen op een AOR-site:

I interviewed Mark Baker (who wrote most of the songs on this album) a few years back (a top bloke, btw). He told me that working with Marcie was a joy as he felt that she was the only person who could do his songs justice. Also there was going to be a second album, which he'd already written songs for, but because the first one bombed, it was shelved. Still "Loud & Clear" is a great legacy to leave behind.

Er kwam dus nooit een tweede plaat omdat dit album het slecht deed. Ik had het idee dat dit album onder liefhebbers wel redelijk goed verkocht was, maar het blijkt destijds - in 1989 al, nog steeds een topjaar voor het genre - toch een behoorlijke flop geweest te zijn.
Nu ik mijn exemplaar erbij pak (de originele uitgave op EMI-America), zie ik dat er een heel klein sneetje in het doosje zit. Met zo'n zogeheten cut-out markeerden ze vroeger albums die niet voldoende verkochten en die op die manier in de uitverkoopbakken werden gelegd. Zodat ze niet meer voor de volle prijs verkocht (en eventueel geruild) konden worden. Dat zegt natuurlijk al iets. Toch mooi dat het album desondanks een legendarische status heeft gekregen. Tenminste, alleen bij een selecte groep liefhebbers natuurlijk...

Nee joh, Signal was nauwelijks bekend. Die platenlabels contracteerden alles wat los en vast zat en besteedden er nauwelijks aandacht aan. Als een soort Manchester City dat alles aan talentvolle spelers maar koopt voordat ze bij de concurrentie opduiken.

Je kon erover lezen in de Aardschok omdat dat moest van grote broer Metal Hammer met wie het blad een soort joint venture had toen.

Zelfs Dream Theater en Savatage zaten bij een major zonder enige vorm van promotie. Behalve een opnamebudgetje dan. Bij te weinig verkopen, werd je direct gedropt. Signal viel uit elkaar en Mark Free ging verder met Unruly Child.

Daar lijk je gelijk in te hebben. Ik kom zowaar nog een heus interview met Marcie Free tegen dat dat bevestigt: gebrek aan labelsupport deed hen de das om. Ene Bruce Dickinson (nee, niet die... ) had ze gecontracteerd voor EMI, maar die werd kort daarna vice-president bij een andere platenmaatschappij, waarna de band stiefmoederlijk behandeld werd.

Nou ja, als jij en ik - en die andere zestien stemmers op deze site - er dan maar van kunnen genieten, dan is het tochj nog ergens goed voor geweest...

Dat is de Bruce Dickinson van de "more cowbell" sketch. I kid you not

Echt waar? Verdraaid, je hebt gelijk. Geweldig - hebben we toch nog een gezicht bij die man. Meesterlijke sketch trouwens.

Voor de lezers die niet snappen waar we het over hebben:

More Cowbell - SNL - YouTube

Haha jaa. Legendarisch natuurlijk. Als je 'Bruce Dickinson producer' googlet, krijg je als eerste een plaatje van Cristopher Walken als hem te zien.

Dan heeft déze Bruce Dickinson ("The Bruce Dickinson" in zijn eigen woorden) dankzij SNL tenminste ook zijn 'fifteen minutes of fame' gehad.

Grappig, dit album staat (sinds kort?) eerste in de Toplijst van de jaren 80. Anders had ik het wellicht nooit ontdekt, ik had nog nooit van Signal gehoord.

Ook grappig, op hun "2e album" gooide Signal het over een hele andere boeg.

Go is hetzelfde nummer als Running in the night, eerder opgenomen door Triumph voor het album Surveillance. Het is geschreven door onder meer bassist Eric Scott, en de leden van Triumph, maar die zijn op Go afgevoerd als medecomponisten. Scott schreef ook Run into the night voor Signal, maar dat weer een heel ander nummer. Dus. Voor de duidelijkheid.

Het is gelijk de beste song van het album haha