William Fitzsimmons - Ready the Astronaut (2021)

If I Fell Back to the Earth (You Will Never Find Me)

No Promises

Daedalus, My Father

De vooruitgesnelde nummers laten een iets vollere Fitzsimmons horen, minder breekbaar, maar ik hou van die man, dus dit gaat gewoon weer goed worden.

William Fitzsimmons kan het eigenlijk nooit fout doen bij mij. Ook tijdens zijn live-optredens niet.

Voor zijn albums gaat hetzelfde op: het fluisterende, de mooie en rustige sfeer. Elke keer val ik er weer voor, en dat is nu al niet anders.

De vraag is telkens: voegt hij er deze keer wat meer of minder lichte elektronische klanken aan toe? Zijn de nummers nu nog trager of is het tempo ietwat hoger? Op Ready the Astronaut horen we iets meer elektronica, maar niet op de manier zoals we het niet eerder hoorden. Hij experimenteert een beetje meer deze keer, maar het is nog niet om steil van achterover te slaan.

Toch merk ik wel dat ik de nummers daardoor net wat minder mooi vind: het haalt het hartstochtelijke wat weg en soms vind ik het zelfs een beetje lelijk klinken zoals op Down with Another One (dat was op oudere albums niet echt het geval). Maar ja dan komen die zijdezachte nummers als Daedalus, My Father er gelijk achteraan en besef ik weer hoeveel ik van de man houd.

Noemenswaardig is misschien nog de kleine uitspatting op het nummer Ready the Astronaut, een lang, ietwat psychedelisch outro is vrij nieuw voor Fitzsimmons.

Ready the Astronaut is geen plaat om bij af te haken. Het is wederom een degelijk Fitzsimmons album. Verwacht niet heel veel nieuws en laat je gewoon weer onderdompelen in zijn lieflijke liedjes met soms loodzware teksten.

Niet veel nieuws onder de zon, maar bij William Fitzsimmons is dat niet bepaald een negatieve waarneming, want hij weet steeds kwaliteit af te leveren. Er wordt wat met elektronica gespeeld, wat hij ook eerder reeds gedaan heeft, en het zijdezachte stemgeluid heeft Fitzsimmons ook nog niet afgezworen. Enerzijds slaat de verveling dan soms wel toe, maar anderzijds is dit gewoon mooi en breekbaar genoeg om toch weer te overtuigen.

Minder overtuigend dan ouder materiaal, maar alweer een solide worp!

3,5 sterren

Vandaag de lp gekocht (transparant vinyl). Daar zit een extra cd bij met drie bonustracks.

Dat zijn de leuke beloningen voor de vinyl-koper die vaak al veel meer betaalt, en regelmatig versies krijgt met juist minder nummers.

Inderdaad, niets nieuws onder de zon.
Op zich verwacht je dat ook niet na 6 -zonder meer- uitstekende platen en twee fantastische EP's (de Pittsburgh serie). Ook hier wordt weer kwaliteit geleverd, zei het in Fitzsimmons eigen universum. Dat wil zeggen, onmiskenbaar Fitzsimmons: de instrumentatie, de progressie, de vocalen.

Aan de andere kant bekruipt me ook een bepaalde soort irritatie en denk ik ook: Daar heb je hem weer, beetje in mijn oor fluisteren en zuchten. Ergens heb ik daarmee dus het idee dat voor mij een bepaalde verzadiging optreedt. Op zich ook niet gek na 9 vergelijkbare platen natuurlijk. Misschien is er hier iets meer (minimale)elektronica aanwezig dan voorheen, maar juist in zijn eenvoud vond ik Fitzsimmons zo sterk.

Hoe klikt deze op vinyl? Mission Bell was namelijk echt van beroerde kwaliteit door dat witte vinyl.
Het nieuwe album is wel echt een groeier. De instrumentatie is wat voller, en de productie is wat meer dicht gesmeerd maar het blijft mooie muziek die Fitzsimmons maakt, zelfs na zoveel platen. Progressie zit bij Fitzsimmons niet zozeer in zijn stem, maar toch weet hij per album genoeg te variëren in instrumentatie. Ook mooi is het thema van de Griekse mythologie van Icarus, dat mooi terugkomt in de tracktitels en het artwork.
Zijn fluisterstem is mooi, maar begint ook wat sleets te worden. Zou mooi zijn als hij daar nog iets meer in zou experimenteren of durven. Vooralsnog een dikke 3,5 sterren met kans op meer!

Prima, geen topkwaliteit, maar goed te doen.

Ik was bij deze plaat een soort van afgehaakt bij William Fitzsimmons, maar na het luisteren van zijn nieuwe album toch maar weer opgezet als vergelijkingsmateriaal. En ik moet zeggen dat het mij een stuk beter bevalt dan zo'n drie jaar geleden. Vooral qua muzikale begeleiding is het erg sterk. De donkere synths zoals op Dancing On The Sun en Ready The Astronaut versterken het concept van het album. Zoals vinylbeleving ook aangeeft begint zijn wel wat stem sleets te worden. De pijn is uit de muziek en dan is het lijntje tussen melancholie en simpelweg fluisterend zingen erg dun.