William Fitzsimmons - Ready the Astronaut (2021)
mijn stem
18 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Nettwerk
-
Dancing on the Sun (3:25)
-
No Promises (3:39)
-
Down with Another One (3:07)
-
Daedalus, My Father (4:01)
-
As Long as I Can Breathe (2:30)
-
Ready the Astronaut (4:26)
-
You Let Me Down (3:42)
-
Maybe She Will Change Her Mind (4:55)
-
If I Fell Back to the Earth (You Will Never Find Me) (3:11)
-
Icarus (4:23)
-
To Love Forever (2:53)
-
Adore You * (4:02)
-
Maybe She Will Change Her Mind (Decensionism) * (3:06)
-
Ready the Astronaut [Alternate Version] * (3:08)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
40:12
(50:28)
2
geplaatst: 24 juni 2021, 18:44 uur
William Fitzsimmons kan het eigenlijk nooit fout doen bij mij. Ook tijdens zijn live-optredens niet.
Voor zijn albums gaat hetzelfde op: het fluisterende, de mooie en rustige sfeer. Elke keer val ik er weer voor, en dat is nu al niet anders.
De vraag is telkens: voegt hij er deze keer wat meer of minder lichte elektronische klanken aan toe? Zijn de nummers nu nog trager of is het tempo ietwat hoger? Op Ready the Astronaut horen we iets meer elektronica, maar niet op de manier zoals we het niet eerder hoorden. Hij experimenteert een beetje meer deze keer, maar het is nog niet om steil van achterover te slaan.
Toch merk ik wel dat ik de nummers daardoor net wat minder mooi vind: het haalt het hartstochtelijke wat weg en soms vind ik het zelfs een beetje lelijk klinken zoals op Down with Another One (dat was op oudere albums niet echt het geval). Maar ja dan komen die zijdezachte nummers als Daedalus, My Father er gelijk achteraan en besef ik weer hoeveel ik van de man houd.
Noemenswaardig is misschien nog de kleine uitspatting op het nummer Ready the Astronaut, een lang, ietwat psychedelisch outro is vrij nieuw voor Fitzsimmons.
Ready the Astronaut is geen plaat om bij af te haken. Het is wederom een degelijk Fitzsimmons album. Verwacht niet heel veel nieuws en laat je gewoon weer onderdompelen in zijn lieflijke liedjes met soms loodzware teksten.
Voor zijn albums gaat hetzelfde op: het fluisterende, de mooie en rustige sfeer. Elke keer val ik er weer voor, en dat is nu al niet anders.
De vraag is telkens: voegt hij er deze keer wat meer of minder lichte elektronische klanken aan toe? Zijn de nummers nu nog trager of is het tempo ietwat hoger? Op Ready the Astronaut horen we iets meer elektronica, maar niet op de manier zoals we het niet eerder hoorden. Hij experimenteert een beetje meer deze keer, maar het is nog niet om steil van achterover te slaan.
Toch merk ik wel dat ik de nummers daardoor net wat minder mooi vind: het haalt het hartstochtelijke wat weg en soms vind ik het zelfs een beetje lelijk klinken zoals op Down with Another One (dat was op oudere albums niet echt het geval). Maar ja dan komen die zijdezachte nummers als Daedalus, My Father er gelijk achteraan en besef ik weer hoeveel ik van de man houd.
Noemenswaardig is misschien nog de kleine uitspatting op het nummer Ready the Astronaut, een lang, ietwat psychedelisch outro is vrij nieuw voor Fitzsimmons.
Ready the Astronaut is geen plaat om bij af te haken. Het is wederom een degelijk Fitzsimmons album. Verwacht niet heel veel nieuws en laat je gewoon weer onderdompelen in zijn lieflijke liedjes met soms loodzware teksten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.