Ray Barretto - Acid (1968)

Ik vond 'wereldmuziek' altijd al een wat gare term, maar het is mij inmiddels wel duidelijk dat er muziek onder wordt geschaard die kan wedijveren met de beste albums van de 'normale' jazz en rock. Dit geldt ook voor deze Acid van Ray Barretto.

Want dit is zo'n plaat die ik al veel eerder had willen kennen. Ademt heel erg de energieke en soms psychedelische sfeer van de sixties, maar dan net even anders. Salsa is hier namelijk het fundament, met hier en daar sterke soul- en rock-invloeden. Dat is dan blijkbaar 'boogaloo', moet zeggen dat ik die term wel kende maar de muziek uit het (sub)genre nooit had gehoord.

Het enige dat ik een beetje jammer aan dit album vind is dat de Engelstalige crossover nummers - die stuk voor stuk ideaal voer zijn voor soundtracks overigens - net iets te anders zijn dan de salsatracks. Dat tast de coherentie aan. Verder niks dan goeds.