The Offspring - Let the Bad Times Roll (2021)

Eindelijk na 9 jaar weer een album van The Offspring. 1e single Let the Bad Times Roll valt mij wat tegen maar dat is met de andere singels op de andere albums niet anders. Hoop nog steeds dat ze nog eens met een Smash 2.0 komen maar ben bang dat die tijd is geweest. Benieuwd naar de rest.

Vergeten. Coming for you is 5 jaar geleden al uitgebracht. Gone away zal een piano versie zijn van het origineel en It won´t get better die ze al een aantal keer live hebben gespeeld staat hier ook op maar dan onder een andere titel.

Ik vind let the bad times roll ook niet super sterk. Toch zit er wel een bepaalde hoop in... het doet denken aan een hit that en original prankster. Hitsingletjes die het album (hopelijk ook in dit geval) niet volledig representeren.

Na 9 jaar een plaat van net iets meer dan een half uurtje? met een heropname van Gone-Away en een nummer uit 2015 (coming for you) daarnaast 2 nummers die net een minuut duren (dat zijn meestal opvullers). Dat zijn 8 volwaardige nieuwe songs na 9 jaar. Ik ga de plaat zeker kopen (dat doe ik al sinds smash met al hun platen) maar ik ben wel sceptisch.

Op de streamingsdiensten is nu ook het nummer ‘we never have sex anymore’ te beluisteren en dat is geen pretje. Ik vond die andere single ook al niet best dus mijn verwachtingen zijn heel erg laag.

Dat was ook exact mijn gevoel. Ik heb tot toen nu alleen maar elementen gehoord die ik juist niet tof vind aan Offspring.

Na 1 luisterbeurt valt me dit niks tegen. De piano versie van gone away en lullaby hadden niet gehoeven. Over blijven toch wel 10 sterke tracks met een enkele stamper. Mischien iets te kort maar ik ben na 1 luisterbeurt positief verrast.

Ik dacht ff dat ze een andere zanger hadden...maar nee. Dun stemmetje geworden.

Heerlijk een nieuwe van The Offspring!
Ik weet dat ik mezelf niet populair maak op een site zoals deze want hier hoor je immers te zemelen over de art van een hoes of over hoeveel luister beurten je wel niet nodig hebt om een bepaald album eventueel wel of niet te gaan waarderen Of dat je het album al gepreorded hebt. (op vinyl wel te verstaan.) Al dat gebazel hier over van alles behalve waar het echt om gaat, namelijk de muziek.
Ik ben blij dat The Offspring weer een plaatje gemaakt heeft, een plaat vol met vrolijke opzwepende klanken met altijd weer een humoristische knipoog, zonder interessant gelul gewoon een lekker moppie rammelen. Ik ga er goed op. The Offspring bedankt voor weer een leuk album! De zon gaat nog veller schijnen

Zijn stem klinkt op bepaalde momenten heel apart. Gelukkig maakt hij het bij hogere octaven goed. Vind de songwriting wat tegenvallen op deze plaat. Toch wel jammer van z'n stem (ook al wordt Dexter natuurlijk ook een jaartje ouder)

Over het algemeen vind ik de nummers op dit album goed. Op dit moment spreken Coming For You en Let The Bad Times Roll me het meeste aan. Alleen de heropname van Gone Away had echt niet gehoeven, die is een stuk minder dan het origineel. Had liever nog 2-3 extra nummers gezien in plaats daarvan, nu is het net wat te kort.

Behind Your Walls begint echt te groeien bij mij, heerlijk nummer!

Beste album sinds Conspiracy of one. Maar zoals op (bijna) elk album weer een paar missers.

Top:
This Is Not Utopia
Army Of One
Breaking These Bones
The Opioid Diaries
Hassan Chop

Aardig/redelijk :
Let the Bad Times Roll
Behind Your Walls
Coming for You

Niet doen Offspring :
We Never Have Sex Anymore
In the Hall of the Mountain King ( klinkt nog wel ok maar wat is het nut? album opvulling)
Gone Away ( orgineel is goed maar deze piano versie nee. )
Lullaby ( Waarom? Maak er dan 11 nummers van ipv 12 )

Onderhoudende plaat, maar het gevoel van 'is dit alles na 9 jaar' blijft wel een beetje overheersen. Net als op de vorige plaat mis ik de echte knallers, ik vind eigenlijk alle nummers wel goed, echte grote missers staan er ook niet op maar nummers waar ik echt van overeind spring mis ook een beetje. Het klinkt een beetje inspiratieloos (wat misschien ook wel verklaart waarom Holland en Noodles na zo'n lange stilte met net iets meer dan een half uurtje muziek op de proppen komen.

Na 9 jaar wachten eindelijk nieuw werk van The Offspring. Je zou de band bijna vergeten zijn, mits ze (voor corona) niet altijd wel ergens aan het spelen waren.
Ondertussen gebeurde er ook genoeg in de band zelf. Zanger Dexter Holland was weer terug de studieboeken ingedoken en heeft zijn opleiding afgerond (iets wat na het succes van Smash er niet meer in leek te zitten), daarnaast heeft hij nog zijn hot sauce brand en maakt ook nog wat vlieguurtjes als piloot.

Daarnaast was er ook nog hommels in de groep. Mede oprichter en bassist Greg K lijkt met stille triomf vertrokken te zijn en is zonder ook dat er maar een woord over gerept is ingewisseld. Achter de schermen blijkt er wel het een en ander gebeurd te zijn en reden dat er nog niets over naar buiten gebracht is, is waarschijnlijk een lopende rechtzaak. Pak daarbij dan nog een pandemie en 9 jaar zijn zo voorbij.

Is dit dan het album waar je 9 jaar op hebt zitten te wachten. Ja en nee.
Het is weer ouderwets Offspring en dat is fijn. Op de twee vorige albums Rise And Fall Rage And Grace en Days Gone By probeerde de band zijn sound wat te verbreden en meerdere invloeden toe te voegen. Dit leverde hele fijne tracks op, maar ook een aantal dieptepunten uit de discografie van de groep.
Ditmaal was het doel om een meer oldschool gerichtere plaat te maken en dat is grotendeels gelukt.
Tracks als This Is Not Utopia, Army Of One, Breaking These Bones, The Opiod Diaries en vooral Hassan chop klinken allemaal als nummers die prima in de periode rondom Americana en Ixnay On The Hombre hadden kunnen uitgebracht worden.
Vooral Hassan Chop is een pareltje wat mij betreft. Kort, snel, melodieus en fel. Maar ook The Opiod Diaries ademt een en al The Offspring uit.
Daarnaast is Behind Your Walls een prima rocker met een lekkere gitaarriff en mag leadsingle Let The Bad Times Roll er ook zijn.

Problemen zijn er wat mij betreft vooral rondom de productie. Het album klinkt zo duf af en toe en de scherpe randjes zijn helemaal weg geproduceerd. Een nummer als This Is Not Utopia is hier een treffend voorbeeld van en had veel rauwer mogen klinken.
Daarnaast is de speelduur ook wel een probleem. Een krap halfuurtje is na 9 jaar wachten wel heel kort. Zeker als je dan meerekent dat Coming For You al uit 2014 stamt, We Never Have Sex Anymore al 3 jaar geleden gelekt is, The Opiod Diaries al een aantal jaar live gespeeld werd (onder de naam It Won't Get Better) en Gone Away een remake is van de versie die op Ixnay On The Hombre stond. Overigens vind ik het zelf wel een prachtige versie, maar tussen zo weinig nieuw materiaal was gewoon een verse song passender geweest. Als je dan kijkt dat In The Hall Of The Mountain King maar een instrumentale track van 1 minuut is en Lullaby een outro, dan houdt je gewoon te weinig over.

Mocht het album langer zijn en met meer nieuw materiaal had de score hoger uitgepakt. Maar wat er geboden wordt is prima te verteren en luistert goed weg. (Ja ook, We Never Have Sex Anymore is best een aanstekelijk nummer) .Sinds Conspiracy Of One is dit toch wel weer de beste plaat die The Offspring heeft uitgebracht.

3.5*

Toevallig vroeg ik me een paar weken geleden af of de band nog bestond. Bij wijze van, viel op dat moment een aankondiging van een single in mijn digitale postbus. Die vond ik al erg aardig, 'We Never Have Sex anymore' valt wel in het rijtje gimmick hits van de band. In dit geval door de aangename toeters.

Als geheel bevalt de plaat me prima. De melodieën zijn sterk, het enthousiasme spat er van af en alles retenstrak gespeeld, zonder het speelse en ondeugende te verliezen. We leven inmiddels ruim 25 jaar na de doorbraak en heeft de band eigenlijk negen jaar stilgelegen. In de tussentijd heeft de rock er wel een lid met een PHD titel bij gekregen. Een Smash 2.0 zit er dan gewoon niet meer in, maar wie echt objectief luistert, kan zich afvragen of dit het beste album is van de band. Ik neig meer naar 'Ixnay On The Hombre' en daar schurkt Let The Bad Times Roll aardig tegenaan. Inclusief pianoversie van 'Gone Away'. Daar mag iedereen wat van vinden, maar wat het in mijn oren aantoont, is dat een goed nummer een goed nummer is ongeacht het arrangement. Het blijft volkomen overeind.

De opvullinkjes? Ach, grappig toch, die Grieg verpunking? Zelfs al stond dit arrangement al in een 'Total Guitar' issue uit de tweede helft van de jaren 90. Alles daar omheen is van een prima niveau. Ruime voldoende dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Had zin in Offspring. Het album is wel wisselvallig. In het begin dacht ik dat de stem van de zanger zijn langste tijd wel heeft gehad. Dat trok gedurende het album enigszins bij. Of was dat enkel gewenning. Ik gok het laatste, omdat ik het album wederom luister en het mij ook bij de latere nummers op het album opvalt.

Opvallend: Hassan Chop

Na Splinter heb ik aan deze band geen aandacht meer besteed, maar ik kreeg in mijn YouTube feed opeens dit album in z'n geheel voorgeschoteld, dus ik dacht laat ik weer even kort in de pen klimmen.

Ik heb in geen tijden meer een album gehoord van een gerenommeerde artiest, met zo'n ongelooflijk slechte productie en mix.

Op zich heb ik geen moeite met een album van een half uurtje. Voor dit genre heb ik meestal een wat minder lange aandachtsboog, dus dat zit wel goed. Wat dan vervolgens wel teleurstelt, is dat pakweg een kwart van de nieuwe content fillers zijn in de vorm van covers en remakes. Had niet gehoeven.

Wat compositie betreft zit het wel leuk in elkaar op zich, maar de vocalen zijn er zeker niet beter op geworden. Tekstueel is het wel classic Offspring, kan ik weinig tegenin brengen.

Al met al in de kern dus stiekem best een aangenaam tussendoortje, maar mijns inziens ondergesneeuwd door de vreselijk doffe en ingetogen productie. Maar goed, als concert-materiaal zou dit wel eens het tegenovergestelde kunnen betekenen en dan ga ik het misschien toch nog een 3 geven.

Een nieuw The Offspring album, het vorige album dateert alweer van 2012. Ik keek wel uit naar nieuw werk.
Net zoals bij het vorig album, Days Go By, vind ik de productie van de plaat matig en bij het openingsnummer zelf wat storend. Ook jammer dat de tijdsduur wat kort is.
Maar gelukkig zijn de nummers opnieuw catchy en uiterst genietbaar.
Coming for You kende wel al, het titelnummer mag er wel zijn. Nummers als Breaking These Bones, Army Of One, The Opioid Diaries en Behind Your Walls zijn erg goed. We Never Have Sex Anymore is matig maar niet echt storend.
In the Hall of the Mountain King is een filler van een minuut (ik moest aan het Savatage nummer denken bij het bekijken van de achterkant van de hoes ).
De ingetogen versie van Gone Away en het slotnummer hadden niet gehoeven (hoewel deze versie van Gone Away er zeker mag zijn) maar ik had liever dan nog twee punkrock nummers gehad in de plaats.
Zeker vermakelijk enkel jammer van de productie.

Dit nieuwe album van The Offspring bevalt me eigenlijk beter dan ik voordien verwacht / gehoopt had. Elk nummer op het album is gewoon OK, dat is iets wat in het verleden zeker niet altijd het geval geweest is. Enkel de 2 laatste nummers hadden voor mij niet per sé gehoeven, maar ik vind ze nu ook niet echt slecht of afbreuk doen aan het geheel.

We Never Have Sex Anymore lijkt hier een nummer te zijn waar de meningen nogal over verdeeld zijn. Ik vind het zelf eigenlijk het beste nummers op het album! Het heeft een beetje een ska vibe, wat toch voor de nodige afwisseling zorgt op dit album dat verder vooral de typische punkrocksound van The Offspring heeft.

Andere favorieten op het album zijn The Opioid Diaries en Coming For You, al had die laatste eigenlijk door een heleboel andere nummers vervangen kunnen worden.

Al bij al positief verrast door de band die m'n jeugd kleur gaf!

3,5*