Jon Allen - ...meanwhile (2021)

Heel lang geleden mocht Carice van Houten bij De Wereld Draait Door af en toe een lans breken voor een minder bekende singer-songwriter. Een ervan was de toen nog onbekende Jon Allen. Hij verkreeg in Nederland enige bekendheid met de single In Your Light, wat in 2011 en 2012 de Top 2000 wist te halen. Allen werd overigens ooit ontdekt door de legendarische gitarist Mark Knopfler die hem hoorde zingen op een feestje in West-Londen. Tot nu bracht hij vier albums uit, waarvan Deep River de fraaiste is. Alle vier geproduceerd door Tristan Longworth. Het nieuwe album …meanwhile besloot de inmiddels vierenveertigjarige singer-songwriter zelf te produceren. Hiertoe gedwongen door de huidige tijd waarin we leven. Ook werd hij vooral op zichzelf aangewezen voor het inkleuren van de songs. Slechts op vier nummers kreeg hij hulp op drums, Rich Milner is op twee nummers te horen op Hammond orgel en op een nummer is de accordeon te horen van de Ierse klasse muzikant Sharon Shannon. Net als iedereen in de afgelopen tijd is Allen door een achtbaan van emoties zijn gegaan. Hij denkt dat zijn doorstane emoties op deze plaat goed worden weerspiegeld. De nummers Western Shore, Can't Hold Back the Sun en Hold On zijn geschreven tijdens de piek van de lockdown en geven de hoop, de angsten en de frustraties van dat moment weer. Hij hoopt dat de verschillende stemmingen op de plaat de luisteraar meevoeren en ze wat afleiding en hoop kunnen bieden in deze tijd. Handelsmerk blijft uiteraard zijn rauwe, hese stem die vaak vergeleken wordt met artiesten als Rod Stewart, Paolo Nutini tot zelfs Bruce Springsteen. Het grootste deel van het album nam Allen thuis op. Net als op eerdere albums pint hij zich niet vast op een genre. Hierdoor sluit …meanwhile naadloos aan op zijn voorgangers.

Dat was vanochtend aangenaam wakker worden. Lekker op de bank met koffie en de oren op het hoofd en Jon Allen luisteren.

Heb hem ook vanochtend beluisterd. Ik heb een beetje dubbel gevoel bij Jon's muziek. Hij heeft een aangename stem en maakt fijne muziek. En toch is er iets waardoor hij mij niet echt weet te raken.

Aan de andere kant beheerst hij de kunst van een catchy nummer. Jonah's Whale van zijn vorige album Blue Flame hoor ik nog regelmatig op de radio langskomen. Ook op dit album hebben sommige nummers hitpotentie.

Maar je moet hierbij ook een beetje geluk hebben. De hierboven genoemde Paolo Nutini is hier een mooi voorbeeld van.

En hoewel Jon mij dus niet weet te raken gun ik hem wel een dergelijk commercieel succes. Hij heeft er alles voor in huis.

Heb hem nu voor de tweede en derde geluisterd en het album is iets minder dan voorgaande. Een gebrek aan diepte in de muziek en gelaagdheid en de blazers doen het hem samen met dat zijn stem wat vlakker is op dit album.

Aangename verrassing dit! Wist niet dat deze eraan zat te komen. Deep river vond ik een pareltje en draai ik nog regelmatig, blue flame kon mij helaas iets minder bekoren. Na een paar keer draaien bevalt deze plaat mij weer een heel stuk beter! Favorieten tot nu toe zijn mercy en how long.
Ik hoor nutini of springsteen er trouwens niet in terug, vind hem qua stem wel wat weg hebben van don henley.

Blue flame is een prima album. Zeker blij mee in deze tijd van muzikale armoede. Maar Meanwhile is een graadje beter. Wat een heerlijk, bezield en eerlijk album. Jon blijft trouw aan zichzelf en dat betaalt zich hier terug. Deep river is wellicht zijn beste, maar deze zit dat album dicht op de hielen.

Volg Jon Allen al vanaf het allereerste begin. Hij heeft de gunfactor, lijkt mij een erg sympathieke gozer, schrijft prachtige liedjes een imponerende, hese Rod Stewart achtige stem en zijn liefde voor de muziek, zijn passie straalt er met stralen vanaf. Ja, dat moet je inderdaad het geluk hebben dat je internationaal eens scoort, al zit hij daar zelf misschien niet eens op te wachten. In zijn intieme setting lijkt hij volledig op zijn gemak.

Inmiddels op 1 in mijn rotatielijst en inspirator van mijn rowart.auteursblog.nl en roman De Erfenis van Karlijn (recensies op bol.com). Zijn stem hangt al de hele morgen in mijn hoofd, maar door onverwacht bezoek en daarna drukke week moet Jon nog even wachten op een definitieve beoordeling.

Maar dat is inmiddels gelukt hoop ik?

Iets van haastige spoed is zelden goed, door het mooie weer (terrasjes, op reep met vrienden en promotie eigen werk) is het mij nog niet gelukt een helder beeld te krijgen van dit album. Komt absoluut goed!

Sluit mij aan bij Janneman en Tonio, het is een lekker, vertrouwd en integere plaat, maar ergens weet deze mij minder te raken dan eerdere albums. Moeilijk daar de vinger op te leggen, mis misschien een nummer, nummers die echt meteen het wow gevoel geven, die je meteen helemaal wegblazen. Maar wel uitermate geschikte partner voor een zwoel zomeravondje en een artiest naar mijn hart.

op t eerste gehoord wat inwisselbaar maar toch wel een erg sterk album met 2 geweldige songs, Mercy en How Long. 4,0 sterren.

Grappig, ik heb op bijna elk nummer een momentje "hey, dit ken ik ergens van", zonder het echt thuis te kunnen brengen. Meer algemeen hoor ik wel lichte invloeden van Bruce Springsteen en Neil Young (maar dan met een aanmerkelijk betere stem). Fijne plaat.

Raar dat iedereen hier over Rod Steward, Springsteen praat .... ik hoor heel veel Sting