Godspeed You! Black Emperor - G_d's Pee AT STATE'S END! (2021)

Terwijl de wereld zijn wonden likt, strooit Godspeed You! Black Emperor er juist een flinke hoeveelheid aan zout in. De Apocalyps, het doemscenario waarna de band al memoreert in het verbitterende statement wat GY!BE via de volledig te belezen visie op de bandcamp pagina naar buiten brengt. De kromme verhouding tussen burger en politie, het hedendaagse imperialisme, de fatale pandemie. Genoeg redenen om zich na het vier jaar oude Luciferian Towers opnieuw op te sluiten met een breed scala aan instrumenten om hun Save Our Souls boodschap te verkondigen. Red niet de aarde, maar beperk de schade. De postrock anarchisten van Godspeed You! Black Emperor zijn niet zozeer terug van weggeweest, ze ontwaken uit de tijdelijke slaapstand omdat er behoefte aan is, juist nu.

De schijnbare rust in de zomermaanden wordt ruw verstoord als de tweede golf aan besmettingen zich in de herfst van 2020 aandient en de mensheid overspoeld met nog een grotere dosis aan verwoestende ellende. De band schrijft hun eigen soundtrack voor deze beroerde tijd. Ze verwoorden op typerende Godspeed You! Black Emperor wijze de grootschalige gevolgen hiervan en benadrukken dat we ons nog midden in deze zwarte periode bevinden. De pracht van oorverdovende noise en de vernietigende werking van sereniteit komen ook hier weer treffend samen in G_d’s Pee AT STATE’S END! De verwachting is dat we hier te maken hebben met een loeizware brok aan deprimerende teringherrie, waar amper doorheen te komen is. Het tegendeel is het geval, sterker nog, de Canadezen hebben mij nog nooit eerder zo duidelijk overtuigd.

A Military Alphabet (Five Eyes All Blind) [4521.0kHz 6730.0kHz 4109.09kHz] / Job’s Lament / First of the Last Glaciers / Where We Break How We Shine [ROCKETS FOR MARY] wil chaotisch opstarten, met een hoop ruis en kakofonische rumoerige bijgeluiden. De schoten op de achtergrond roepen een onprettig beangstigend gevoel op en komen totaal onverwachts op het einde nogmaals terug. Als de zoemende vredigheid overschakelt naar luid opspelende rockgitaren die krachtig neerslaan en je niet meer loslaten, wordt je gepakt door dit eerste hoogtepunt. Het veelzeggende moment dat uit de verdorde resten een prachtige nieuwe bloem tot bloei komt. Er is zoveel aandacht besteed aan deze veerkrachtige suspensie welke op de achtergrond opgevuld worden met stemmige new wave synthesizers. Een mooi contrast weer, welke direct al de luchtigheid laat spelen met het zwaarmoedige toekomstbeeld. De postrock zoekt verschuiling bij typerende jaren zeventig symfonische rock en krijgt een aangenaam vervolg in een stormvloed aan logge drumpartijen en rondcirkelende elektrische zaaggitaren, die al hypnotiserend naar een trance opwekkend geheel toewerken.

Het dromerige in beweging zijnde Fire at Static Valley drijft heerlijk weg op die voorbij waaiende onweersgolven waarbij ook zeker de nadruk op het sfeervolle gitaarspel wordt gelegd. De ijzigheid die uit het instrument getoverd wordt legt ook weer die link naar het onzekere tijdsbeeld uit de jaren tachtig. De eenzaamheid en stilte die onderbroken wordt door de pulserende hartslagen die het drum tandem Aidan Girt en Timothy Herzog hieraan toevoegen.

Er wordt in “Government Came” (9980.0kHz 3617.1kHz 4521.0 kHz) / Cliffs Gaze / Cliffs’ Gaze at Empty Waters’ Rise / ASHES TO SEA or NEARER TO THEE weer aangenaam teruggegrepen naar die seventies symfonische rock, welke een verbredend effect op de postrock hebben. De track is ouderwets opgebouwd rondom verlichtende drones volgens het Godspeed You! Black Emperor aantekeningenboek principe. Vermorzelende basakkoorden geven de dreigende ondergang aan, waarna verbitterend gitaarspel en de huilende viool van Sophie Trudeau de beschamende treurnis van 2021 uitstralen. Ook hier volgen de donderslagen die keihard de boel nog wat extra ontwrichten. De brandende wereld die in vurige roodgloeiende glans overschakelt naar verkoold somber zwartwit in het prachtige epische eindstuk waarbij het klokkenspel de dag des oordeels aankondigt.

Our Side Has to Win (For D.H.) schroeit op gepijnigde wijze de zichtbare littekens dicht door er die kenmerkende oorverdovende geluidsbrij op los te laten welke er als een beschermende aura er een solderend laagje omheen verbind. Een formulering waarbij de nadruk op de schilderachtige schoonheid gelegd wordt, maar welke ingelijst wordt met een diepzwart rouwrandje. Godspeed You! Black Emperor slaat genadeloos toe, het kolossale monster heerst als een onoverwinnelijk paard van Troje met het veelvoud aan slagvaardige muzikanten.

Godspeed You! Black Emperor - G_d's Pee AT STATE'S END! | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Snel hierboven scannend, zie ik dat het leven een stuk overzichtelijker is, als dit je eerste album van de band is. Alle recensies die ik tot nu toe las, vertelden me dat dit geen muziek voor mij was. Omdat ik een streaming link kreeg toegestuurd, ben ik toch maar eens gaan luisteren en vanaf dat moment viel ik van de ene verbazing in de andere. Het grote openingsstuk bevalt me het best. Het is stevig aangezet, maar heel veel anders dan de grote werken van Pink Floyd, Motorpsycho of Soap is het niet. Het blijft instrumentaal, dat is het grote verschil. Er zit heel veel dreiging in het werk. Als een onweersstorm aan het einde van de regenboog, waar men alle hoop moet laten varen. Behalve de hoop van enorm goede muziek. Mooi dat mijn nieuwsgierigheid het won van de vooroordelen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Had even wat tijd nodig om er weer in te komen, Godspeed You! Black Emperor een tijd niet gedraaid, maar nu zo'n drie weken na de release van G_d's Pee AT STATE'S END! (2021) ben ik toch weer om. En hoewel ik er niet echt iets nieuws op kan ontdekken is de plaat weer een erg boeiende luisterervaring die je langzaam maar zeker steeds hechter in je hersenpan weet te nestelen. Na het min of meer intro achtige nummer A Military Alphabet (Five Eyes All Blind) doet wat dat betreft Job's Lament meteen grondig werk. Zonder meer één van de sterkste songs op het album.
In de daaropvolgende tracks heeft de band uit Montreal, Canada wat moeite om dat hoge niveau opnieuw te benaderen/bereiken, alhoewel het allemaal zeker de moeite waard blijft. Vanaf het lange "Government Came" wordt de weg omhoog weer ingezet en weet de post rock formatie met Cliffs Gaze / Cliffs' Gaze at Empty Waters' Rise / Ashes to Sea or Nearer to Thee, een nummer dat me wel wat aan de Duitse pioniers van Neu deed denken, en het bezwerende Our Side Has to Win (For D.H.), weer twee hoogtepunten aan hun oeuvre toe te voegen. Valt ook op dat dit duo wat lichter en optimistischer van toon is.
Alles te samen levert dat een plaat die misschien wat tijd nodig heeft maar per draaibeurt steeds meer weet te overtuigen.
Zeer goed.

Inmiddels zijn we een jaar verder en valt niet meer te ontkennen dat op elk vlak de winter is afgelopen. Helaas was mijn winterdepressie dit jaar niet lang en diep genoeg om veelvuldig de behoefte te hebben dit album op te zetten. NIet getreurd, met het vooruitzicht van een herleving van de koude oorlog kan dit album ook eind maart nog prima opgezet worden. Want hoewel de sfeer zoals altijd doem en verderf ademt, is er vooral ook weer ruimte voor hoop. Dat maakt GYBE waarschijnlijk ook zo'n geschikte band voor de neerslachtige mens. We horen zelfs vogelgetjilp en kerkklokken als na een bruiloft.

Met zo'n soundtrack krijg je haast zin in een nucleaire winter, een klimaatcatastrofe, het einde van wereldorde of een opleving van de pandemie. Wellicht de beste GYBE in 20 jaar.