MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

John Hiatt with The Jerry Douglas Band - Leftover Feelings (2021)

mijn stem
3,91 (86)
86 stemmen

Verenigde Staten
Roots / Rock
Label: New West

  1. Long Black Electric Cadillac (3:25)
  2. Mississippi Phone Booth (3:06)
  3. The Music Is Hot (3:45)
  4. All the Lilacs in Ohio (3:29)
  5. I’m in Asheville (3:26)
  6. Light of the Burning Sun (4:38)
  7. Little Goodnight (4:43)
  8. Buddy Boy (3:26)
  9. Changes in My Mind (3:34)
  10. Keen Rambler (3:25)
  11. Sweet Dream (4:28)
totale tijdsduur: 41:25
zoeken in:
avatar van erwinz
4,5
Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Hiatt with The Jerry Douglas Band - Leftover Feelings - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Hiatt voegt, samen met snarenwonder Jerry Douglas en zijn band, nog maar eens topalbum toe aan zijn inmiddels imposante oeuvre en onderstreept wederom de topvorm van de afgelopen jaren

John Hiatt is misschien niet meer zo productief als in zijn jonge jaren, maar de afgelopen twintig jaar heeft de Amerikaanse muzikant geen slecht album gemaakt. Ook Leftover Feelings is weer een prachtalbum. Dat is deels de verdienste van John Hiatt zelf, die weer een aantal uitstekende songs heeft geschreven en deze vol gevoel vertolkt, maar ook de bijdragen van muzikant Jerry Douglas en zijn band mag niet worden onderschat. Het Amerikaanse snarenwonder en zijn band tekenen voor een prachtig geluid dat de songs van John Hiatt van nog wat extra kracht voorziet. John Hiatt behoort al vele jaren tot de smaakmakers binnen de rootsmuziek en laat nogmaals horen waarom.

avatar van DjFrankie
3,0
DjFrankie (moderator)
John Hiatt, ik hou niet van zijn stem, het album zit boordevol roots muziek die je ook in een western movie zou verwachten, maar het gaat mij allemaal wat vervelen na een tijdje. Voor Americana verwijs ik gaarne naar Etan Huijs - The Monochrome Veil met zijn laatste plaat.Die is net wat poppier en afwisselender.

Voor John net aan een voldoende omdat het muzikaal gewoon wel goed in elkaar steekt 6

avatar van henrie9
4,0
In 't moderne Nashville 2021? Begin je, net zoals John Hiatt, je nieuwe toch geestig kwelend over je lange zwarte, nu elektrische Cadillac? Grapje dit dan, want inhoudelijk houdt Hiatt zich voor het overige altijd ver van voorgebakken Nashville-clichés. Getuigt de releasevideo van single 'All The Lilacs In Ohio' dan weer wel en onmiddellijk : deze gezellige plaat hier werd vooral met de grootst mogelijke gretigheid en enthousiasme door 't gezelschap ingeblikt. Ongelooflijke meezinger ook, echt live klinkend, gebracht door rotten in het vak. Hiatt, met 'n goedgesmeerd gruiziger stemgeluid en Douglas en zijn band. Nee, je hoort geen drums, enkel gitaar, dobro, lap steel, viool en contrabas, maar samen leveren ze altijd de juiste emotie, de juiste sfeer. Je hoort bluegrass, americana, countryblues en countryrock, up-temponummers en andere, met de sound van een Ry Cooder, een late Dylan, een Steve Forbert. Het gaat zoals meer over melancholie, sentimenten, gebroken harten en groter verdriet. Hiatt zelf kende in z'n jeugd ook z'n deel van de smarten. Hier brengt ie bloedstollend de zelfmoord van z'n 21-jarige broer tijdens z'n schooltijd. Het nummer is tegelijk ook uiterst representatief voor de uitgesproken muzikale chemie tussen Hiatt en de subtiel spelende Douglas. 't Is ook de sleutel van de grootsheid van de hele plaat. Wat klinkt ze vitaal en veerkrachtig! Hiatt zit nu op z'n 69ste al zeker boven de 20 platen, maar toch is de houdbaarheidsdatum van z'n songschrijverschap, zo je 't wil, op verre na niet bereikt. Hij deed het hier net iets anders dan gebruikelijk, zoals Bruce Springsteen ooit met z'n ode aan de Pete Seegersound. Maar grote talenten puren dit uit en leveren ook dan steevast iets unieks. Hier, bij John Hiatt en kompaan Jerry Douglas, is dit dus uiteraard niet anders.

avatar van potjandosie
4,0
begrijp niet helemaal goed waarom dit album door velen hier als een bluegrass album wordt beschouwd. ik hoor het er niet vanaf. vind dit eerder een rootsy album zoals Crossing Muddy Waters. een klassiek bluegrass album is dit niet. de muzikale begeleiding met een klasbak als Jerry Douglas zit geramd, maar de composities van John HIatt vind ik hier niet allemaal even sterk. de kwaliteit van de trits Bring The Family, Slow Turning en Stolen Moments zal hij denkelijk nooit meer evenaren en dat hoeft ook niet. de man heeft ons door de jaren heen al zoveel muzikale rijkdom geschonken. dit album is stukken beter dan zijn "mindere" albums zoals The Tiki Bar Is Open of Little Head en zou ik kwalitatief eerder vergelijken met albums zoals Same Old Man of The Open Road maar minder dan subtoppers zoals Crossing Muddy Waters en Walk On.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 14:08 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 14:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.