The Coral - Roots & Echoes (2007)

The Coral................ zoals ik al eerder opmerkte past dit bandje in de categorie: tijd om af te haken en tegelijkertijd vertik ik het elke nieuwe release weer om vervolgens te concluderen dat het toch wel weer een fijn plaatje en dito bandje is.
Roots and Echoes heeft de eer om dit terugkerende praatje weer waar te maken.
Lukt dat?

Als ik opener en tevens single Who's Gonna Find Me hoor kan ik dat volmondig met ja beantwoorden. Ook een grote ja vanwege het hoge 'been there done that gehalte' (ik hoor een oude en vertrouwde Coral) en een dikke ja vanwege mijn terugkerende glimlach omdat ik het wederom een lekker nummer vind. Voeg daarbij korte ja-knikkende bewegingen met mijn hoofd die dus aangeven dat ik lekker mee doe op het nummer en het zit wel goed. Maar 1 nummer is nog te weinig dus dan maar gewoon door met Remember Me. Een lekker orgeltje en voor mij heeft dit nummer een beetje een country & western sfeertje. Ik zie zo een video-clip voor me in een of andere saloon. Dit slaat natuurlijk nergens op want het is gewoon perfecte britpop, maar dan wel britpop van uitstekende kwaliteit.
Op Put The Sun Back gaat het gaspedaal wat lager. Een lekker loom een laidback nummer is dan het gevolg. Sprankelend en fris, dat is hoe het klinkt en daarmee toont de band aan toch nog steeds relevant te zijn en niet door de aERo's van deze wereld aan de kant te mogen worden geschoven. Maar ik wilde toch wat nieuws horen? Misschien wel, maar stiekem ben ik ook wel blij dat het gewoon van een uitstekend niveau is en dan toch maar liever dat dan een experimentele miskleun. Dit is gewoon een heerlijke song.
Jacqueline heeft diezelfde frisse zomerse geur en laat het nu ook heel even zomer zijn! Hoe heerlijk schalt dit nummer dan uit de boxen met de deuren open en een verkoelende zomeravond als achtergrond-decor. Roseetje erbij en het is goed. Hier wil ik niet mee zeggen dat de band is afgezakt tot het niveau 'strandtent-muzak', maar dit nummer past nu gewoon heel goed bij het zomerse weer.
Fireflies kent ook de grilligheid niet die we op het debuut nog wel eens tegenkwamen. Ik vind dat niet erg omdat ik hun tweede album nog steeds als favoriet beschouw en ook dat album bevatte popnummers als deze. Het melancholieke toontje bevalt me goed. Weinig fratsen wat de geloofwaardigheid wel ten goede komt.
In The Rain gaat weer een tandje hoger. Lekker swingen is het zeker. De voetjes gaan in elk geval al goed mee op de maat dus dat zit goed.
Not So Lonely heeft een akoestische ondertoon. Hierdoor is het een melancholisch liedje geworden waar alle romantische zielen onder ons goed mee uit de voeten zullen kunnen. Soms is het heerlijk zwijmelen en als dat dan ook kan met The Coral dan zeg ik geen nee.
Cobwebs valt ook op door een ietwat akoestische toonzetting met sprankelende gitaren. Het valt me dit hele album al op: het klinkt allemaal bruisend, bubbelend en sprankelend. Licht, luchtig, zonder te verzanden in niksigheid. Nee, het is niet meer die spanning en sensatie van hun debuut, maar heel eerlijk gezegd vond ik dat deze band toen ook wat te veel gehypt werd daardoor. Dit klinkt allemaal wat degelijker en doordachter en daar hou ik wel van bij deze band. Normaal schuw ik het avontuur niet, maar dit jasje past ze goed. Althans: ik vind het ze goed staan.
Rebecca You is wederom uitstekende pop. Het is redelijk to the point en wint daardoor kracht. Het 'spannende' zit hem nu juist in hele kleine details zoals de instrumentatie. Het zijn de instrumenten op de achtergrond die hier juist een hoofdrol op eisen. Heel subtiel en daardoor uiterst krachtig. Geen noot te veel.
She's Got A Reason is lekkere catchy britpop.Het lijkt allemaal uiterst eenvoudig maar als je verder luistert hoor je dat deze band toch net even wat sterker is dan veel soortgenoten. Hoe alles in elkaar verweven is vind ik eigenlijk zeer bijzonder gedaan. Het spectaculaire bandje The Coral zoals we die leerden kennen indertijd is nog wel degelijk aanwezig alleen met wat minder bravoure.
Music At Night pakt je gelijk al weer in. Mij in elk geval zeer zeker. Een dwingend ritme en mooie koortjes en wederom een schitterende instrumentatie.

Tja, dan verdien ik toch virtuele billenkoek door weer even getwijfeld te hebben door te gaan met The Coral want ik ben eigenlijk heel erg in mijn nopjes met dit nieuwe album. Ik geniet er volop van. Misschien is het het zonnetje in mijn bol waar dit album een perfecte soundtrack bij vormt, maar ik ben er wel degelijk ook van bewust dat dit een ijzersterke cd is. Ze zullen er geen potten mee breken. Ze zullen er ook geen nieuwe fans meer mee vergaren maar ze hebben mij toch weer aan boord weten te houden. Wat zeg ik? Ze hebben mijn liefde weer helemaal doen oplaaien!

Ondanks dat ik Dreaming of You zeker wekelijks nog wel eens draai (want daar kikkert een mens van op tenslotte) ben ik The Coral als geheel een beetje kwijtgeraakt. Totdat iemand me op deze plaat wees, en ik ben blij toe!

Prima plaatje namelijk, een stuk evenwichtiger wmb dan het titelloze debuut. Lekker in het gehoor liggende zomerse popliedjes, daar lusten we wel pap van. Als de plaat halverwege eventjes in lijkt te dutten (met Not So Lonely en Cobwebs) is er even paniek maar gelukkig heeft de band het mooist voor het laatst bewaard: Rebecca You is een bijkans perfecte popsong en Music at Night klinkt zoals music at night hoort te klinken...

Positieve verrassing: 3,5*.