Adrian Crowley - The Watchful Eye of the Stars (2021)

De singer-songwriter Adrian Crowley oogt met zijn donkere uiterlijk mediterraan. Dat klopt ten dele, van moeders kant Maltees, zijn vader is Iers. Crowley werd geboren op Malta, maar groeide op in de Ierse studentenstad Galway. Begin jaren negentig verhuisde hij naar Dublin. In 1998 verbleef hij een jaar in Toulouse, waar hij liedjes componeerde en geregeld optrad. Begin 1999 keerde hij terug naar Dublin en bracht dat voorjaar in eigen beheer zijn debuutalbum A Strange King uit. Voor zijn tweede album When You Are Here You Are Family trok hij de stoute schoenen aan en benaderde hij topproducer Steve Albini, die tot zijn verbazing gretig toehapte. Op zijn voorlaatste album Dark Eyed Messenger uit 2017, werd Crowley geassisteerd door topproducer Thomas Bartlett. En voor album nummer negen, The Watchful Eye of the Stars, kon hij rekenen op de hulp van niemand minder dan John Parish. Crowley werd en wordt beïnvloed door grote verhalenvertellers uit de jaren zeventig als Leonard Cohen en Nick Drake, maar wordt in de pers ook regelmatig vergeleken met artiesten als Bill Callahan en Nick Cave. Helaas heeft hij nog steeds niet de bekendheid als laatstgenoemde. Naar mijn mening volkomen onterecht, want hij heeft intussen een prachtig oeuvre opgebouwd. Multi-instrumentalist Crowley beschikt over bijzonder prettige, warme bariton. De basis voor The Watchful Eye of the Stars vormen de op gitaar of mellotron door Crowley gecomponeerde liedjes. Hij benadert teksten net zoals hij korte verhalen schrijft. “The songs straddle the conscious and subconscious world and some are even psychedelic in my mind, but to me they are all at once true stories and born of another place.”. Interessant is voor mij het verhaal achter Crow Song. Op een stormachtige nacht in Ierland bracht Adrian Crowley's broer een gewonde kraai mee naar huis. Na er een tijdje voor te hebben gezorgd, vloog de kraai vanzelf weg, een onuitwisbare indruk achter latend. Zelf heb ik mijn prille tienerjaren een jonge kauw grootgebracht, die een jaar later ook een gevolg gaf aan de roep van moeder natuur. Het verhaal over de kraai was dus voor mij volkomen herkenbaar. De stroom van nieuwe liedjes leken min of meer volledig gevormd tot hem te komen. Samen met producer Parish wist Crowley exact wat de aangrijpende liedjes nodig hadden. Ze worden op een subtiele manier ingekleurd, zoals we dat van hem gewend zijn. Het album weet me nog iets meer te beklijven dan al zijn geweldige voorgangers. De fraaie teksten worden, zoals het hoort, meegeleverd. The Watchful Eye of the Stars is een album om zeer zorgvuldig te koesteren. Het zou zomaar eens mijn favoriete album van 2021 kunnen gaan worden.

De uit Dublin afkomstige Adrian Crowley is de laatste jaren erg spaarzaam met het uitbrengen van nieuw materiaal. De vorige plaat Dark Eyed Messenger dateert alweer uit 2017 en is een wat behoudende opvolger van zijn meesterwerken I See Three Birds Flying en Some Blue Morning. Adrian Crowley brengt het beste van de grote singer-songwriters samen in zijn prachtige verstilde songs.

Ierland ademt muziek uit, en het residu van de traditionele pub songs als Bread and Wine heeft zich zo in de poriën en het grondwater vermengt dat het onmogelijk is om de muziekbeleving en het dagelijkse bestaan los van elkaar te koppelen. Dit vormt ook de basis van de hechte familieband en is te herleiden tot Crow Song; het sleutelnummer van The Watchful Eye of the Stars, welke geheimen Adrian Crowley tekstueel al eerder vrij geeft. Hij opent zijn persoonlijke dagboek en neemt de luisteraar mee naar de vroegere jeugdherinneringen die hij deelt met zijn broer.

Crow Song is het verhaal van een pijnlijk verwonde kraai, wiens vleugel gebroken is. Het wezentje wordt na een verontrustende stormachtige nacht zwaar getroffen gered van de dreigende ondergang. Ondanks de liefdevolle verzorging, het zichtbare opknappen en het gedeelde geluksmoment van vrij laten wordt de vogel later toch nog dood onder een hek terug gevonden.

De nostalgische vertelling laat ons stil staan bij de onvoorwaardelijke broederliefde om samen iets moois op te bouwen. Maar we gaan ook terug naar die vroege jaren tachtig, de periode dat de vijftiger zijn jeugdjaren beleefde. Crow Song is een melancholische opbouwende track met een trieste ondertoon, een avondvertelling welke de songs op The Watchful Eye of the Stars centraliseert. Als een groot verhalenverteller neemt Adrian Crowly de positie in van een begeleidende gids die je door de duisternis heen leidt.

Wat zou dit een prachtige albumopener zijn geweest, maar Adrian Crowly begint bescheiden met het net zo mooie Northbound Stowaway. Een nachtelijke boottrip waarbij de zwartgrijze schaduw van de poëet observeert, consumeert en reproduceert. Het krachtige samenspel tussen de mysterieuze Crash Ensemble strijkers, het ritme van de dirigerende golven en de voorgedragen gesproken woorden, waarna de troostende echo van Nadine Khouri op de achtergrond hem bij staat. Deze zangeres is geen vreemde voor de Ierse zanger, tijdens de Dark Eyed Messenger tournee in 2018 mocht ze al voor hem openen. De andere gastrol in het woest voort wiegende startpunt is weggelegd voor de uit Wales afkomstige singer-songwriter Katell Keineg.

Het is John Parish die deze duistere zelfkant zo treffend vorm geeft in zijn productie en die schemerige zijde zo beeldend naar de oppervlakte toe trekt. Het sluit zich als een verharde tweede huid om de kwetsbare ziel van de voortreffelijke vocalist heen die zijn zware verbitterende zang afwisselt met hemelse hoge uithalen. John Parish koppelt de David Lynch achtige mystiek aan licht vibrerende eighties dreampop romantiek. Een puurheid die om gewaagde ritmische begeleiding vraagt en waarbij juist de minder gangbare instrumenten als de harp, piano, hobo, viool en cello de zachtheid en hardheid van het bestaan vertegenwoordigen, en prominenter aanwezig zijn als de ronddobberende gitaar.

The Watchful Eye of the Stars bestaat uit hedendaagse nocturnes. Een nachtelijk vaarwel voor weer een afgesloten dag welke nooit meer in die hoedanigheid terug zal keren en het verlangen om dat heimelijke gevoel in de toekomst te herbeleven. Adrian Crowley kent de draagkracht van zijn vocale vermogen en herplaatst deze sterk in die rijk vervulde sterrenhemel waarachter bij elke glinstering een berustend slaapliedje als A Shut-In’s Lament zich verschuilt.

Adrian Crowley - The Watchful Eye of the Stars | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ongelooflijk dat deze klepper op Labadoux nog in een bijna lege tent speelde! Omringd door de besten timmert hij intussen voort aan de weg. Met een magistrale bariton à la Bill Callahan en literair talent à la Dylan. Hier bevestigt hij andermaal zijn status een der grootste singer-songwriters van deze eeuw te zijn. Heeft blijkbaar ook poëtische voorliefde voor vogels. Na zijn eerdere 'The Magpie Song' is er nu de 'Crow Song' en 'A Shut In's Lament'. Prachtig.

prachtplaat! Hij wordt beter naar mate je 'm vaker draait. Veel afwisseling waardoor ik deze mooier vind dan ouder werk van Adrian. Prachtige teksten die blijven hangen bij mij, mede doordat er veel ruimte voor de zang is gehouden. En in tegenstelling van user Tonio vind ik de dameskoortjes juist een aanwinst