Cocteau Twins - Peppermint Pig (1983)

Peppermint pig draai ik grijs op dit moment. Fantastisch!

mijn probleem is dat die van mij al helemaal niet meer te draaien is zo grijs als die is

4.5 * die 12 inch versie is helemaal geweldig.

Hazel is trouwens op de latere cd-versie van Garlands tijdens een Peel-sessie ongelofelijk goed vastgelegd, met Gordon Sharp (Cindybox en This Mortal Coil) als achtergrondzanger. Magistraal!
Ook de 12 inch van Peppermint Pig is inderdaad geweldig. Is deze ook op CD verschenen?

PEPPERMINT PIG
Voor de titel alleen al zou je vijf sterren geven.
Maar helaas is dit één van Cocteau Twins minste.

De laatste plaat met bassist Will Heggie.

Cocteau Twins probeert hier meer mainstream te klinken.
Als een doorsnee new wave band, zeg maar ... en dat is jammer.

Peppermint Pig zelf overtuigt het meest in de 12" versie,
omdat de compositie daarin muzikaal beter wordt uigewerkt.

Laugh Lines klinkt als een verzopen Cure met tamboerijn.
De wall of sound productie van Robin Guthrie is al hoorbaar.

Hazel is misschien het sterkste nummer van de drie.
Liz Frazer wint vocaal zelfvertrouwen en durft experimenteren.

Op het tweede album zullen de Cocteau Twins
deze mainstream koers verlaten en hun eigen geluid vinden.

Mainstream koers? Nou, ik vind dit behoorlijk ontoegankelijk.
Deze plaat kon bij de Twins zelf ook weinig goeds doen. Ze waren zeer ontevreden over de produktie van Alan Rankine (Associates) en Guthrie besloot nav daarvan zelf de produktie van alle platen te gaan doen die zouden uitkomen.

Ik vind de titelsong zo "straight forward" als een doorsnee new wave hit.
Zeker als je deze ep naast zijn voorganger Lullabies legt, valt op dat de Twins
voor een ritmisch compactere aankpak gaan ... "straight forward" dus.
Op beide EPs tasten ze naar een eigen muzikale identiteit,
die ze volgens mij pas op Head over Heels vinden.

Over de productie, dacht ik dat Guthrie al van in het begin
op zijn minst assisteerde. Maar ik lees nu dat het niet klopt (foutje).

Peppermint Pig kan mijn aandacht niet vasthouden, op een of andere manier boeit het nummer me gewoon niet, in welke versie dan ook.

Laugh Lines dreunt flink door, maar op 1:05 komt er tenminste nog een lekker stukje drama in en daar hou ik van, met of zonder tamboerijn. Die minuut is dan voor mij ook het hoogtepunt van het nummer en van deze EP.

Hazel dreunt me echt wat teveel aan een stuk door, waardoor ik er eerder knettergek van wordt dan dat ik er relaxt naar kan luisteren.

Dan vind ik Lullabies echt een stukken betere EP.

Fantastisch nummer juist, vind ik, Peppermint Pig. Heb alle reguliere Cocteau-albums inmiddels wel gehoord, maar aan EP'tjes ligt er nog een wereld voor me open, blijkt maar weer

Mwa dit vind ik toch minder klinken dat dat eerste album. Dat heerlijke typische gitaargeluid ontbreekt hier.

Dit herken ik wel. Deze ep klinkt wat toegankelijker dan ik van deze band gewend ben, al kan ik niet goed onder woorden brengen waar het aan ligt. De muziek is ondanks alles toch behoorlijk rauw. Zelfs nog wat rauwer dan ik van ze gewend ben. Van de andere kant lijkt ieder nummer hier van elke vorm van sfeer ontdaan en dat is toch een klein gemis.

Cocteau Twins klinkt hier nog lekker venijnig en van ethereal is nog geen sprake. Zo hoor ik deze band het liefst. Post-punk, veel pit, harde drums en uitbundige, soms schreeuwerige zang (vooral in Peppermint Pig en Hazel).

De 7"-versie van Peppermint Pig is erg goed, maar de 12"-versie is toch wat interessanter. Door de lange opbouw wordt namelijk meer de nadruk gelegd op de instrumentatie en wordt je aandacht wat afgeleid van de zanglijnen.

Het dromerige mystieke geluid is hier niet aanwezig, al zou je dat wel verwachten als je de hoes ziet !
Voor de eerste en laatste keer komen de Twins hier met 3 rechtlijnige rocksongs,

Deze EP heeft een wat metalige, scherpe sound. Het klinkt allemaal ongemakkelijk en dat was de sfeer in de studio destijds ook, dus Rankine heeft z'n werk goed gedaan