Cocteau Twins - Peppermint Pig (1983)

PEPPERMINT PIG
Voor de titel alleen al zou je vijf sterren geven.
Maar helaas is dit één van Cocteau Twins minste.

De laatste plaat met bassist Will Heggie.

Cocteau Twins probeert hier meer mainstream te klinken.
Als een doorsnee new wave band, zeg maar ... en dat is jammer.

Peppermint Pig zelf overtuigt het meest in de 12" versie,
omdat de compositie daarin muzikaal beter wordt uigewerkt.

Laugh Lines klinkt als een verzopen Cure met tamboerijn.
De wall of sound productie van Robin Guthrie is al hoorbaar.

Hazel is misschien het sterkste nummer van de drie.
Liz Frazer wint vocaal zelfvertrouwen en durft experimenteren.

Op het tweede album zullen de Cocteau Twins
deze mainstream koers verlaten en hun eigen geluid vinden.

Dit herken ik wel. Deze ep klinkt wat toegankelijker dan ik van deze band gewend ben, al kan ik niet goed onder woorden brengen waar het aan ligt. De muziek is ondanks alles toch behoorlijk rauw. Zelfs nog wat rauwer dan ik van ze gewend ben. Van de andere kant lijkt ieder nummer hier van elke vorm van sfeer ontdaan en dat is toch een klein gemis.

Cocteau Twins klinkt hier nog lekker venijnig en van ethereal is nog geen sprake. Zo hoor ik deze band het liefst. Post-punk, veel pit, harde drums en uitbundige, soms schreeuwerige zang (vooral in Peppermint Pig en Hazel).

De 7"-versie van Peppermint Pig is erg goed, maar de 12"-versie is toch wat interessanter. Door de lange opbouw wordt namelijk meer de nadruk gelegd op de instrumentatie en wordt je aandacht wat afgeleid van de zanglijnen.