John Grant - Boy from Michigan (2021)

Prachtig nieuw Album van John Grant!

De meningen zijn nogal verdeeld lees ik hierboven, daarbij valt ook op dat sommigen juist de quirky achtige nummers als Rhetorical Figure en Portfolio mooi vinden, terwijl anderen meer gaan voor de ballad achtige songs.

Meer dan op zijn vorige albums zijn de songs hier zorgvuldig opgebouwd, vaak met gebruik van electronica.De eerste twee nummers zijn geweldig, de titel track met een prachtige ouverture en beide nummers met hemelse refreinen.

In Rusty Bull komen de ballad en de electronica samen zoals ook op zijn drie voorgaande albums.

Rhetorical Figure heeft een Depeche Mode-achtige opening om daarna verder gegaan als een cross over tussen Erasure en Falco, niet echt mijn cup of tea dit nummer (terwijl ik DM en Erasure zeer waardeer).

All over vind ik het een heel mooi album dat groeit naarmate je het vaker hoort. De prachtige blazers in the cruise room, de mooie atmosferische koorwerkjes, de electronica, John Grant heeft hiermee weer een mooi staaltje van zijn kunnen en talent aan de wereld getoond.

Een wereldartiest!

Mooie samensmelting van de singer-songwriter Grant en electro-John. Hij heeft een prachtige stem en kan die nog steeds goed kwijt in die melancholiek peinzende ballads. Maar 'Rhetorical Figure' (John Grant doet een Ariel Pink) kost 'm 0,5 strafpunt. Dat is jammer.

Inmiddels zijn we bijna een maand na de release en terugblikkend op mijn eerdere review zijn er toch wel wat veranderingen. Het dagelijks draaien van dit twaalftal heeft geleid tot nieuwe favorieten.

Zo is Mike and Julie flink gegroeid. Een van de meest persoonlijke songs van Grant. Ook het trio Just So You Know tot Your Portfolio is geen skipmoment meer. In Just So You Know zit ook een leuke verwijzing naar een eerdere song van Grant ("I still get my DQ on with some frequency / No, I don't mean Dairy Queen / I covered that on album three"), dat is natuurlijk "Guess How I Know". Wat ik waardeer aan Your Portfolio is het Russische stukje, dat brengt het nummer tot leven.

Het sterkste nummer vind ik Billy. En dat is vreemd, want ik zit in kamp Electro-John. Een a-typische ballad met een tekst die door je ziel snijdt en een heerlijke opbouw.

Dit zou wel eens een album kunnen worden voor in mijn persoonlijke top 10. Ik snap de score ook niet. Als je kijkt naar Queen of Denmark - een minder album - en die heeft 3,97. Dat album had wat zwakkere countrypopsongs (Chicken Bones, Silver Platter Club) en saaie ballads (Caramel, Leopard and Lamb). In z'n geheel is Boy From Michigan veel beter, maar dat is mijn bescheiden mening.

Een album met een aantal prachtige tracks, zoals opener Boy from Michigan, Mike and Julie en Just So You Know. Echter ook met helaas één grote misser in de vorm van Rhetorical Figure.
De electroniosche passages vind ik enigszins wisselvallig. Your Portfolio bijvoorbeeld. Ze vallen wat buiten de toon van de rest van het album.

Maar het is voor mij vooral een erg positieve kennismaking met John Grant wat middels The Only Baby en Billy nog eens wordt benadrukt. De voorgangers staan op mijn to-do lijstje!
4*

Toch weer een keer beluisterd. Ik vind het een behoorlijke kloteplaat. Hetzij zo, ook uiterst sympathieke gasten als Grant doen dat soms

Zijn elektronische strapatsen voelen voor mij aan als een slechtzittende jas.

Ik hoop heel erg op een betere opvolger...