menu

John Grant - Boy from Michigan (2021)

mijn stem
3,67 (53)
53 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Bella Union

  1. Boy from Michigan (7:38)
  2. County Fair (5:09)
  3. The Rusty Bull (7:59)
  4. The Cruise Room (4:15)
  5. Mike and Julie (6:20)
  6. Best in Me (5:18)
  7. Rhetorical Figure (3:59)
  8. Just So You Know (7:58)
  9. Dandy Star (6:55)
  10. Your Portfolio (5:48)
  11. The Only Baby (9:39)
  12. Billy (4:25)
totale tijdsduur: 1:15:23
zoeken in:
avatar van Ducoz
4,0
geplaatst:
aERodynamIC benieuwd? Qua titels moet ik een beetje aan the Queen of Denmark denken

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Ducoz schreef:
aERodynamIC benieuwd? Qua titels moet ik een beetje aan the Queen of Denmark denken

De single is intrigerend, maar het niveau van Queen of Denmark? Daarvan ben ik nog niet overtuigd.

avatar van Poles Apart
geplaatst:
Wat een foeilelijke hoes... Vind het titelnummer wel goed klinken. Benieuwd hoe de rest is.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Hier wat meer achtergrond over het album: boy from michigan | Bella Union - bellaunion.com

Wel interessant dat de eerste nummers chronologisch het leven van John Grant volgen: eerst de Michigan-trilogie (1-3), gevolgd door de Denver-jaren (4-5). Dan twee dancetracks 6-7 (ik verwacht in de stijl van Preppy Boy/Diet Gum), gevolgd door ‘ Just So You Know’ een traditionele John Grant-song (misschien meer in de stijl van Queen of Denmark) en daarna wat meer de focus op de VS/politiek.

Wat mij enthousiast maakt is dat het album 75 minuten lang is en dat zowel de titeltrack als The Only Baby een heerlijke opbouw hebben. Het is nog even wachten tot eind juni. Ik vermoed dat er nog wel 1-2 singles gedropt gaan worden voor de tijd, naar verwachting Rhetorical Figure (omdat John die al een beetje aan het hypen was afgelopen jaar).

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
AstroStart schreef:
Ik vermoed dat er nog wel 1-2 singles gedropt gaan worden voor de tijd, naar verwachting Rhetorical Figure (omdat John die al een beetje aan het hypen was afgelopen jaar).


Zoals verwacht morgen dus Rhetorical Figure. Presaven/luisteren kan hier: John Grant - Rhetorical Figure - ffm.to

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Meer wave dan dance en dat past 'm goed, heerlijk basje cq gitaarloopje die ons zo mee terug nemen naar 1978. Althans, dat stel ik me zo voor iig.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Rhetorical Figure doet me een beetje aan Falco denken.

avatar van Poles Apart
geplaatst:
Aan Falco doet het mij ook denken, Grant kennende zal ie vast bekend zijn met de Oostenrijker.

avatar van Mausie
geplaatst:
Boy from Michigan erg gaan waarderen, maar de mafheid van Rhetorical Figure gaat aan mij voorbij.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Maandag verschijnt de vierde single ‘Billy’. Presaven kan hier: John Grant - Billy - ffm.to

avatar van Roxy6
4,0
geplaatst:
Iets om naar uit te kijken

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Billy had even wat tijd nodig om te groeien - en is misschien wat minder sterk als Boy From Michigan en Rhetorical Figure - maar toch wel weer een fraaie melancholische track.

avatar van Ducoz
4,0
geplaatst:
De nieuwe John Grant is weer een fijne plaat geworden. Weer zeg ik, maar eigenlijk is weer (voor mij persoonlijk) niet het beste woord dat ik hier voor had kunnen gebruiken. Zijn vorige worpen vond ik erg matig.

Grant voer in een water wat mij niet zo kon bekoren. In zekere zin kroop er een bepaalde extravagantie en 'weirdness' door de muziek waar bij mij de nekharen overeind gingen staan. 'Pale Green Ghosts' vond ik nog erg goed. Daarna niet meer.

'Boy From Michigan' is eigenlijk weer een stap in de richting van die plaat. Maar in de buurt komen van zijn magnum opus 'Queen of Denmark' doet het -logischerwijs- niet. Het is ingetogener, de springerige elektronica is wat meer gaan liggen. Al zit het er natuurlijk nog wel in. Het lijkt op een bepaalde manier een beetje alsof Grant weer meer full circle met zichzelf komt.

Mij bekruipt daarbij het gevoel dat ik het wel allemaal eerder van hem heb gehoord, zij het in een iets andere en misschien beter jasje. Afin. Het is weer genietbaar.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
John Grant behoort al wat jaartjes tot mijn grote favorieten. Ook live altijd van hem kunnen genieten. Ik waardeer zijn constante 'vernieuwingsdrang' in zijn eigen muziek, ook al vind ik niet alles altijd even geslaagd.

Zo mooi als Queen of Denmark wordt het nooit meer denk ik, maar is dat niet vaker het geval met inmiddels gesettelde artiesten?! Bijna al mijn mijn grote helden evenaren die ene (of paar) klappers niet echt meer, zo ook John niet.

Ik verwachtte dan ook geen Queen of Denmark part 2. Maar de richting van Pale Green Ghosts zou ook heel mooi wezen. En eigenlijk denk ik wel dat het een beetje die kant op gaat.
De elektronische snufjes zijn aanwezig, de wat oudere jaren '80 sound ook, maar de gekte op dat vlak lijkt iets minder dan op de twee voorgangers. Minder geforceerd en dat vond ik op Pale Green Ghosts ook niet het geval, waardoor ik dat album heel hoog heb zitten.

Toch hou ik het qua waardering gelijk aan Love Is Magic en Grey Tickles, Black Magic. Niet omdat ik moeite heb met de wat mindere magie door de jaren '80 popsound, maar omdat de nummers iets minder pakken of raken.
Het is ook gewoon zo dat Grant zoals bijna al mijn helden voortborduurt op wat al gedaan is. Dan merk je toch een beetje dat de spanning en opwinding weg is. Wel kan ik nu al wel zeggen dat dit voor mij op de derde plaats zou eindigen qua John Grant albums.

Is dat erg? Welnee! Het is nu gewoon elke keer hopen dat het degelijk is en dat je er met plezier naar kunt luisteren, en dat is hier zeer zeker het geval.
Boy from Michigan is wat je mag verwachten van deze sympathieke artiest en we hebben er gewoon weer een aantal fijne nummers bij gekregen op deze manier.

De minpuntjes? De lelijke hoes, en de nummers hadden best wat korter gemogen wat mij betreft.

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Ducoz schreef:
Mij bekruipt daarbij het gevoel dat ik het wel allemaal eerder van hem heb gehoord, zij het in een iets andere en misschien beter jasje.

Precies, wat een monotone brij.

Elk opeenvolgend album van Grant werd wat minder, wat geen straf hoeft te zijn met zo'n debuut. Elke worp kende wel z'n absolute uitschieters en het aanstekelijke plezier droop er vaak van af.

Echter wordt voor mij nu wel de grens van voldoende/onvoldoende bereikt. Stroperige, te lang uitgesponnen nummers met vlakke melodielijnen. Gisteren bij wijze van vergelijking nog even Pale Green Ghosts op gezet tijdens het sporten; die is scherp, direct en gevarieerd.

Grant de juiste keus gemaakt vwb de singles, relatief gezien de aantrekkelijkste songs van deze veel te lange zit.

Vervelend om dit te constateren bij een artiest die ik hoog heb zitten.

avatar van Zwaagje
geplaatst:
Ik herken wat je zegt Venceremos, ik vond zijn debuut geweldig. Het sloeg bij mij in als een bom. Daarna was ik keer op keer teleurgesteld en zelf het debuut luister ik niet meer. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik er nog aan ga beginnen. Beter van niet misschien. Een plaat beoordelen op de hoes is natuurlijk absurd, maar helpt ook niet om er zin in te krijgen.

avatar van rolandobabel
geplaatst:
Zeker een degelijk album met degelijke melodieen, maar dat geflirt met synthesizers voelt gekunsteld aan, net als de laatste Pearl Jam en Sufjan Stevens. Het lijkt wel alsof elke producer er dat doorheen wil drukken. (ik ben zeker een fan van synthpop maar de laatste tijd klopt het gewoon vaak niet)

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Grant doet dat al op elk solo-album, sinds 2010.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Veel lange uitgespannen nummers en niet altijd even toegankelijk, zoals de vorige worpen. De eerste vier nummers zijn heerlijk melanchonisch, maar Mike and Julie valt wat tegen. Daarna een heerlijk tweeluik, waarbij Rhetorical Figure toch wel het hoogtepunt is van dit album. Wel een gemis dat er niet meer ‘quirky’ popnummers op dit album te vinden zijn, terwijl die op ‘Love Is Magic’ nog in overvloed aanwezig waren. Ook ontbreken wat hardere rocknummers in de stijl van You & Him en Guess How I Know van Grants beste album Grey Tickles, Black Pressure.

De tweede helft is zwakker. Just So You Know is een van de mindere Grant-ballads. Het nummer gaat wat te lang door en is melodisch niet interessant genoeg. Dandy Star en vooral Your Portfolio zijn ook zwakjes. Stroperig, zo noemt Venceremos het, en daar heeft hij groot gelijk. De laatste twee nummers kenden we natuurlijk al en zijn weer ijzersterk. Wat dat betreft heeft Grant de beste singles gekozen en aangevuld met nummers 2-4 en 6 is er een mooi album.

*5 - De eerste vier nummers, Rhetorical Figure, The Only Baby, Billy
*4,5 - Best In Me
*3 - Mike and Julie, nummers 8-10

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
Lockdown, 2020-2021. In het verre Reykjavik telt John Grant z'n lidtekens, begint er aan z'n hoogst persoonlijke Ijslandsuite. Na de vreemde begintonen -begint hier de 'The Shining'-soundtrack?- doemen de als vanuit wolken scherper wordende contouren van zijn getroubleerde vaderland Amerika op, van zijn geboortestreek ook. In de suite, een sleutelvers, "Никогда не извиняйтесь чем вы стали. Всё что мы имеем заработали потом и кровью", diep in 't stuk verborgen, "Verontschuldig nooit voor wat je bent geworden. Alles wat we hebben is met zweet en bloed verdiend." (In 'Your Portfolio').
Nja, het beeld door de songs opgeroepen is ambigu. Een aantal scenes verre van fraai. De synths klinken er o zo dissonant donker, knellend en bijtend. Daarnaast zijn er ook die andere, warme, zo luchtig dansende, zo tedere, of grappig en frivole als wat. Er is z'n hunker naar de zorgeloze kindertijd, z'n roze kinderlijke onschuld. Vergeten we daarin de scary movie in 'Dandy Star', dan toetsen z'n drie beginsongs de Michiganperiode als nostalgie ten top. John groeit vervolgens op in Denver in een voor zijn geaardheid vijandige conservatieve omgeving vol masculiniteit. Ie is dan ook laat uit de kast gekomen, pas rond z'n vijfentwintigste. Wat een totale openheid hier van John Grant! 'The Cruise Room', over 'zijn dingen met een vriend, waarover ze toen het fijne niet wisten'. Aandoenlijk! 'Mike and Julie', prachtige schets over de moeilijkheden met het aanvaarden van zijn geaardheid. " 'k Weet dat ik toch niet mijn hele leven op de loop kan. Schande over mij als ik anderen laat beslissen over wie ik ben." Of 't melancholisch wringende terugdenken aan z'n bedvriendje 'Billy  (in 'Billy')... Slíkkén! Vergeet zeker ook niet z'n schitterende ode bij leven aan z'n dierbare geliefden, 'Just So You Know', andere song dit om in te kaderen. Wat een songwriter. Maar zoals Roger Chapman op zijn uitstekende laatste, veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen ('The Only Baby'). Z'n continu meesterlijk spel met de taal! In het engels, duits, russisch, hem totaal om 't even. Neologismen en 't cynisch citeren van de lege woordenschat der bekrompenen, hi-la-risch! De muziekband, de sound dient overal consequent en synchroon de uitzonderlijke lyrics. Als een Rufus Wainwright op zijn melodische best, een even mooie nasale bariton, z'n stem is een sterinstrument. Maar ook veel synths dus hier, in tal van stijlen, epische soundtrack, retro wave, synthpop, elektronische drums. Ze volgen de sfeer, onderlijnen de charmante muzieklijnen. Maar net zo John's mooie piano en bekoorlijke blazers. En een dank ook voor 't puntgave werk van Cate Le Bon, z'n producer-maatje...
Wat een wonderbaarlijk pakkende zit, wat een diepmenselijke plaat! John Grant, boy from Michigan, je vurige rechteroog ziet het vlammend en schiet. Doe vooral verder, zelfs als een Don Quichote, hard tegen de molens in (DQ in 'Just So You Know'). Grotesk of niet, "никогда не извиняйтесь", verontschuldig je vooral niet, je herinnert je tenminste de maatstaven van beschaving. Daarop heeft inderdaad niemand, nooit, persoonlijk noch maatschappelijk, op in te leveren. Weergaloze luisterplaat dit.

geplaatst:
Het zou jammer zijn als een muzieksite zoals Musicmeter een politiek podium zou worden. Of het nu links of rechts is, maakt mij niet uit.
Bovenstaande bericht is bovendien een respectloze uithaal en generalisering naar een land dat ons heeft bevrijd en waarmee vele Nederlanders een band hebben. Persoonlijk heb ik ook moeite met het doorgeschoten kapitalisme en globalisme, maar dat geeft mij niet een carte blanche om over de schreef te gaan.

"...veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen

Als Musicmeter is verworden tot een scheldpodium, uit welke politieke of maatschappelijke hoek dan ook, haak ik af.

avatar van Mausie
geplaatst:
Marjet schreef:
Het zou jammer zijn als een muzieksite zoals Musicmeter een politiek podium zou worden. Of het nu links of rechts is, maakt mij niet uit.
Bovenstaande bericht is bovendien een respectloze uithaal en generalisering naar een land dat ons heeft bevrijd en waarmee vele Nederlanders een band hebben. Persoonlijk heb ik ook moeite met het doorgeschoten kapitalisme en globalisme, maar dat geeft mij niet een carte blanche om over de schreef te gaan.

"...veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen

Als Musicmeter is verworden tot een scheldpodium, uit welke politieke of maatschappelijke hoek dan ook, haak ik af.


Overdrijven is ook een kunst ik heb meer problemen met de leesbaarheid qua zinsconstructie en punctuatie

avatar van ohmusica
4,0
geplaatst:
Marjet schreef:
Het zou jammer zijn als een muzieksite zoals Musicmeter een politiek podium zou worden. Of het nu links of rechts is, maakt mij niet uit.
Bovenstaande bericht is bovendien een respectloze uithaal en generalisering naar een land dat ons heeft bevrijd en waarmee vele Nederlanders een band hebben. Persoonlijk heb ik ook moeite met het doorgeschoten kapitalisme en globalisme, maar dat geeft mij niet een carte blanche om over de schreef te gaan.

"...veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen

Als Musicmeter is verworden tot een scheldpodium, uit welke politieke of maatschappelijke hoek dan ook, haak ik af.


Och, och, och. Een quote uit de context halen, en deze dan veroordelen als schelden, politiek en dreigen met afhaken. Dit is een prima inhoudelijk stuk, met een eigen visie, het spoort mij aan te gaan luisteren. Het hoeft niet allemaal binnen de lijntjes en ook zeker niet als om Trump gaat, als we het over schelden hebben. En popmuziek staat midden in de maatschappij en de politiek, en is een uiting daarvan.

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
Marjet schreef:
Het zou jammer zijn als een muzieksite zoals Musicmeter een politiek podium zou worden. Of het nu links of rechts is, maakt mij niet uit.
Bovenstaande bericht is bovendien een respectloze uithaal en generalisering naar een land dat ons heeft bevrijd en waarmee vele Nederlanders een band hebben. Persoonlijk heb ik ook moeite met het doorgeschoten kapitalisme en globalisme, maar dat geeft mij niet een carte blanche om over de schreef te gaan.

"...veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen

Als Musicmeter is verworden tot een scheldpodium, uit welke politieke of maatschappelijke hoek dan ook, haak ik af.


Je mag niet op de pianist schieten, Marjet. Dit is nu  toch helemaal geen politiek pamflet, kom zeg. Met alle respect, ik zou je willen voorstellen om, zoals ikzelf ook altijd doe, om John Grant's lyrics eens rustig en grondig te gaan beluisteren en om je dan, zoals ik ook altijd doe, je ook te gaan verdiepen in die data die heel dicht bij de kunstenaar staan (John Grantwebsite, biografie...), waar door en over hemzelf  uitspraken en toelichtingen vermeld staan, dito heel in concreto over deze 'The Boy From Michigan'. Dan zal je in zijn geval alle straffe dingen die hier weergegeven staan ook  terugvinden. Als je dit niet gewoon bent te doen wil ik je desnoods persoonlijk daarin begeleiden. Nu goed het feit dàt daar over John Grant, als persoon, als  lgbtq-er én in zijn maatschappelijke visies op de plaat en in het kader van de release straffe zaken terug te lezen zijn, dat betekent toch niet dat ze daarom moeten genegeerd of doodgezwegen worden of dat zijn plaat van MusicMeter zou moeten verwijderd worden. Dat ik op het einde zelf persoonlijk vind dat hij inderdaad verder moet zingen zoals hij gebekt is en voor zichzelf en zijn maatschappijbeeld verder moet blijven opkomen, de man heeft blijkbaar in zijn leven al heel veel moeten opboksen en heeft ook als American al veel  gerealiseerd zien worden, maar sorry dat is nu toch niet pamflettair. Die man en bij bij uitbreiding iedereen heeft recht op meningen en zijn democratische vrijheden.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
geplaatst:
Even voor de goede orde: politieke discussie is inderdaad niet toegestaan op MusicMeter, tenzij (en ik realiseer me dat deze uitzondering niet expliciet in de gedragsregels benoemd staat) duidelijk in de context van de muziek. Die context dient zich op MovieMeter of BoekMeter wellicht vaker aan dan op MusicMeter, maar naar mijn inschatting (alsook die van de collega-moderatoren) is henrie9's bespreking hierboven gewoon een interpretatie van dit album cq. de gedachtegang van John Grant. Over die interpretatie mag gediscussieerd worden, maar ik zie in het bericht nauwelijks iets wat in strijd is met de gedragsregels.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Grant - Boy From Michigan - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Grant - Boy From Michigan
John Grant klonk op zijn vorige soloalbums wat wisselvallig, maar het prachtige klinkende Boy From Michigan evenaart het niveau van zijn debuut Queen Of Denmark en gaat er hier en daar overheen

John Grant leek zijn kruit na de meesterwerken met The Czars en zijn solo droomdebuut Queen Of Denmark verschoten te hebben, maar hij heeft de oude vorm hervonden op het geweldige Boy From Michigan. Het is een album vol echo’s uit het verleden van John Grant en met name echo’s van zijn solodebuut, maar deze echo’s vloeien prachtig samen met de atmosferisch klinkende elektronica op het album. De productie van Cate Le Bon is prachtig, de instrumentatie inventief, de zang van John Grant geweldig en dan zijn er ook nog eens de ijzersterke songs en de persoonlijke en vaak donkere teksten van de Amerikaanse muzikant, die vijf kwartier lang in topvorm verkeert.

Het lijkt wel of ik bij ieder nieuw album van John Grant weer ben vergeten waar de Amerikaanse muzikant vandaan komt. Ik associeer zijn naam nog altijd zeker niet onmiddellijk met de meesterwerken van de Amerikaanse band The Czars, die met Before...But Longer uit 2000, The Ugly People Vs. The Beautiful People uit 2001, Goodbye uit 2004 en Sorry I Made You Cry uit 2006 voor mij vier onbetwiste meesterwerken afleverde.

Over het solowerk van John Grant is mijn mening minder uitgesproken. Zijn solodebuut Queen Of Denmark uit 2010 vond ik prachtig, maar bij alle sindsdien verschenen albums had ik mijn reserves, zeker wanneer de inmiddels al een tijd vanuit het IJslandse Reykjavík opererende muzikant zich omringde met een flinke batterij elektronica en zijn songs de theatrale kant op gingen. De drie albums die John Grant na Queen Of Denmark maakte hadden allemaal hun momenten, maar ik vond ze geen van allen zo indrukwekkend als het solodebuut van John Grant of de albums die hij maakte met The Czars.

Het deze week verschenen Boy From Michigan opent met atmosferische en wat psychedelisch aandoende elektronica, maar na een lang intro begint John Grant aan een popsong die ook niet had misstaan op Queen Of Denmark. Waar de instrumentatie op dit album vooral aansloot bij de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, klinkt Boy From Michigan moderner. Dat is deels de verdienste van de elektronica, maar ook de soms wat jazzy en soulvolle klanken op het album zorgen ervoor dat het nieuwe album van John Grant moderner klinkt dan zijn debuut, zonder alle elektronica en met name de beats van de voorgaande albums nodig te hebben.

Op Boy From Michigan gaat het weer om de tijdloze songs en die zijn vrijwel zonder uitzondering prachtig (het ene wat theatrale uitstapje hoeft van mij niet zo). John Grant bekeek het leven nooit door een roze bril, maar Boy From Michigan klinkt nog wat donkerder en somberder. John Grant keert terug naar zijn jeugd en alle jaren waarin hij worstelde met zijn homoseksualiteit in zijn aartsconservatieve vaderland. Persoonlijke ervaringen worden fraai gecombineerd met de teloorgang van de Verenigde Staten, die John Grant niet voor niets een jaar of tien geleden de rug toe keerde.

Boy From Michigan is een donker album, maar de songs op het album zijn prachtig. Veel songs op het album herinneren, zeker wanneer de piano domineert, aan het zo goede solodebuut van John Grant of zelfs aan de prachtplaten van The Czars, maar Boy From Michigan borduurt zeker niet fantasieloos voort op alles dat hij eerder maakte.

Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant valt op door een bijzonder fraaie instrumentatie, die trefzeker is gevangen in de al even mooie productie. Voor die productie tekent Cate Le Bon, die wederom laat horen dat ze niet alleen een geweldig singer-songwriter is, maar ook een uitstekend producer.

Net als Queen Of Denmark zit Boy From Michigan in muzikaal opzicht vol verwijzingen naar de jaren 70, maar de songs zijn dit keer ook voorzien van een sausje uit de 21e eeuw, zeker wanneer de elektronica wat zwaarder maar zeer smaakvol wordt aangezet. Het wordt allemaal gecombineerd met de prachtige zang van John Grant, die na een aantal wat mij betreft wat wisselvallige albums op Boy From Michigan twaalf songs en vijf kwartier lang (!) zijn klasse etaleert. Erwin Zijleman

geplaatst:
iedereen heeft recht op meningen en zijn democratische vrijheden.
Dan zal ik dat vanaf heden ook ongezouten doen, want kennelijk zijn de grenzen ruim.

Ik ben een onafhankelijk muziekliefhebber en zit op Musicmeter vanwege onze gezamenlijke passie voor muziek. Het laatste wat ik wil lezen is (extreme) politieke uitingen (ge quote of niet ge quote), uit welke hoek dan ook. Wanneer gebruikers dat kennelijk kunnen doen, is Musicmeter mogelijk geen veilige en beschaafde omgeving meer. Ik schrik ervan dat bovenstaande bericht kennelijk 'binnen de grenzen valt'. Het past in een tijdsbeeld, waarin mensen in Nederland niet meer nadenken, maar schreeuwen, ongeacht de consequenties voor de ander of juist vanwege de consequenties voor de ander. Provoceren en kwetsen is legitiem. Politiek kaapt muziek.

Ik zal vanaf heden uit protest niet meer actief deelnemen en hoop dat anderen in het vervolg wegblijven van felle politieke uitingen. Dat doen ze maar op een congres van de partij naar keuze.

avatar van Ducoz
4,0
geplaatst:
Ik zie geen fel politieke uitingen, maar een interpretatie van de tekst zoals John Grant deze brengt. De man die zich niet prettig voelde in het land waar hij is geboren om wie hij was en een nieuw thuis op Ijsland heeft gevonden.
Dat de hedendaagse context daar bij wordt gehaald als in de American Dream anno 2020 waarin Donald Trump (goed of fout, who cares in deze setting?) het voor het zeggen heeft en de realiteit langzaam troebel wordt; men leeft in extremen en het klots op alle fronten de spuigaten uit.

Het enige wat ik wel zie is een reactie die buiten de grenzen valt; al heb je alleen jezelf daarmee.

Muziek is emotie. Muziek is af en toe ook best politiek. De muziek van John Grant is zo nu en dan het middel om (emotionele?)boodschappen(innerlijke struggles en what not) te begeleiden. Een zelfde discussie zou plaats kunnen vinden onder een plaat van Neil Young en dan zou deze ook 100% op zijn plaats zijn.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Hoe zie je de nummers van je favoriete band, The Beatles, Marjet? Lennon was ook niet vies van een flinke dosis politiek in de muziek. Nummers als Get Back, All You Need Is Love, Revolution, Taxman, Imagine en Piggies zijn politieke statements.

On-topic: met een hoofdtelefoon klinkt dit album nog vele malen beter. Volledig opgaan in de wereld van Grant.

avatar van ohmusica
4,0
geplaatst:
Marjet schreef:

Ik ben een onafhankelijk muziekliefhebber en zit op Musicmeter vanwege onze gezamenlijke passie voor muziek. Het laatste wat ik wil lezen is (extreme) politieke uitingen (ge quote of niet ge quote), uit welke hoek dan ook. Wanneer gebruikers dat kennelijk kunnen doen, is Musicmeter mogelijk geen veilige en beschaafde omgeving meer. Ik schrik ervan dat bovenstaande bericht kennelijk 'binnen de grenzen valt'. Het past in een tijdsbeeld, waarin mensen in Nederland niet meer nadenken, maar schreeuwen, ongeacht de consequenties voor de ander of juist vanwege de consequenties voor de ander. Provoceren en kwetsen is legitiem. Politiek kaapt muziek.

Ik zal vanaf heden uit protest niet meer actief deelnemen en hoop dat anderen in het vervolg wegblijven van felle politieke uitingen. Dat doen ze maar op een congres van de partij naar keuze.

John Grant is eigenlijk het verkeerde adres voor dit type (politiek?) statement, want zijn songs vallen buiten de grenzen van de zogenaamde ‘fatsoenlijkheid en een veilige en beschaafde omgeving’.
Was het ook niet een ‘fake’ façade en onderdeel van diezelfde American Dream. Fatsoenlijk en beschaafd zijn, en vooral niet over de schutting kijken..? John Grant, schreeuwt ook niet en zoekt een ‘partij’ op, hij uit zich via een song waarin hij ons deelgenoot maakt van zijn eigen persoonlijke ervaringen en opvattingen.
> Beware when you go out there / They'll eat you alive if you don't take care / They have different rules they're using / The American Dream can cause scarring and some nasty bruising / Beware when you go out there / They'll eat you alive if you don't take care /They're using different rules / The American Dream is not for weak soft-hearted fools. / < Boy from Michigan

avatar van Roxy6
4,0
geplaatst:
Prachtig nieuw Album van John Grant!

De meningen zijn nogal verdeeld lees ik hierboven, daarbij valt ook op dat sommigen juist de quirky achtige nummers als Rhetorical Figure en Portfolio mooi vinden, terwijl anderen meer gaan voor de ballad achtige songs.

Meer dan op zijn vorige albums zijn de songs hier zorgvuldig opgebouwd, vaak met gebruik van electronica.De eerste twee nummers zijn geweldig, de titel track met een prachtige ouverture en beide nummers met hemelse refreinen.

In Rusty Bull komen de ballad en de electronica samen zoals ook op zijn drie voorgaande albums.

Rhetorical Figure heeft een Depeche Mode-achtige opening om daarna verder gegaan als een cross over tussen Erasure en Falco, niet echt mijn cup of tea dit nummer (terwijl ik DM en Erasure zeer waardeer).

All over vind ik het een heel mooi album dat groeit naarmate je het vaker hoort. De prachtige blazers in the cruise room, de mooie atmosferische koorwerkjes, de electronica, John Grant heeft hiermee weer een mooi staaltje van zijn kunnen en talent aan de wereld getoond.

Een wereldartiest!

avatar van Cor
3,5
Cor
geplaatst:
Mooie samensmelting van de singer-songwriter Grant en electro-John. Hij heeft een prachtige stem en kan die nog steeds goed kwijt in die melancholiek peinzende ballads. Maar 'Rhetorical Figure' (John Grant doet een Ariel Pink) kost 'm 0,5 strafpunt. Dat is jammer.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Inmiddels zijn we bijna een maand na de release en terugblikkend op mijn eerdere review zijn er toch wel wat veranderingen. Het dagelijks draaien van dit twaalftal heeft geleid tot nieuwe favorieten.

Zo is Mike and Julie flink gegroeid. Een van de meest persoonlijke songs van Grant. Ook het trio Just So You Know tot Your Portfolio is geen skipmoment meer. In Just So You Know zit ook een leuke verwijzing naar een eerdere song van Grant ("I still get my DQ on with some frequency / No, I don't mean Dairy Queen / I covered that on album three"), dat is natuurlijk "Guess How I Know". Wat ik waardeer aan Your Portfolio is het Russische stukje, dat brengt het nummer tot leven.

Het sterkste nummer vind ik Billy. En dat is vreemd, want ik zit in kamp Electro-John. Een a-typische ballad met een tekst die door je ziel snijdt en een heerlijke opbouw.

Dit zou wel eens een album kunnen worden voor in mijn persoonlijke top 10. Ik snap de score ook niet. Als je kijkt naar Queen of Denmark - een minder album - en die heeft 3,97. Dat album had wat zwakkere countrypopsongs (Chicken Bones, Silver Platter Club) en saaie ballads (Caramel, Leopard and Lamb). In z'n geheel is Boy From Michigan veel beter, maar dat is mijn bescheiden mening.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:51 uur

geplaatst: vandaag om 03:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.