Richard Hawley - Lady's Bridge (2007)
mijn stem
66 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Mute
-
Valentine (4:27)
-
Roll River Roll (5:10)
-
Serious (3:24)
-
Tonight the Streets Are Ours (3:39)
-
Lady Solitude (5:32)
-
Dark Road (3:58)
-
The Sea Calls (5:54)
-
Lady's Bridge (3:59)
-
I'm Looking for Someone to Find Me (3:18)
-
Our Darkness (4:07)
-
The Sun Refused to Shine (4:56)
0
geplaatst: 21 september 2007, 18:22 uur
Pop/Rock hoort een soort jeugdige rebelsheid te bevatten, dan pas is het opwindend en goed. Toch is er ook pop/rock die gemaakt lijkt te zijn door en voor heren (en dames?) 'op leeftijd'. Niet te veel fratsen, goed verzorgd en flink gerijpt.
Bij de muziek van Richard Hawley krijg ik dan ook eerder het beeld van een man die goed in het pak steekt, nipt aan een glas rode wijn, leest in een diepgaand boek dan dat van rondspringende jonkies die de wereld gaan bestormen. Gesoigneerde pop dus.
Beslist niet erg, want soms komen we uit de stoel om nog eens ouderwets de dansvloer op te gaan in het bescheiden rockabilly nummer Serious bijvoorbeeld. Maar niet te lang, want dan staan we voor gek; laten we het gewichtig houden.
Hawley past goed in het rijtje Jarvis Cocker (niet zo verwonderlijk als ex-Pulp lid zijnde), vroege Scott Walker, Cousteau enzovoort.
Toch mis ik hier net dat kleine beetje extra dat ik bij genoemde namen wel hoor. Net iets te flets om briljant genoemd te worden, net iets te Sir Cliff Richard-zoet en i.t.t. de vorige spreker mis ik juist de over-het-randje-kitsch. Hawley is een te nette meneer op deze cd om er voor te zorgen dat ik wild enthousiast raak. Ondanks dat vind ik het wel een zeer aangename cd (ook in mij schuilt af en toe die gesoigneerde meneer op leeftijd denk ik dan maar).
Niks mis met af en toe gewoon eens 'aangenaam'. Misschien vindt je schoonmoeder die zondagmiddag op de thee komt het ook nog wel wat
Bij de muziek van Richard Hawley krijg ik dan ook eerder het beeld van een man die goed in het pak steekt, nipt aan een glas rode wijn, leest in een diepgaand boek dan dat van rondspringende jonkies die de wereld gaan bestormen. Gesoigneerde pop dus.
Beslist niet erg, want soms komen we uit de stoel om nog eens ouderwets de dansvloer op te gaan in het bescheiden rockabilly nummer Serious bijvoorbeeld. Maar niet te lang, want dan staan we voor gek; laten we het gewichtig houden.
Hawley past goed in het rijtje Jarvis Cocker (niet zo verwonderlijk als ex-Pulp lid zijnde), vroege Scott Walker, Cousteau enzovoort.
Toch mis ik hier net dat kleine beetje extra dat ik bij genoemde namen wel hoor. Net iets te flets om briljant genoemd te worden, net iets te Sir Cliff Richard-zoet en i.t.t. de vorige spreker mis ik juist de over-het-randje-kitsch. Hawley is een te nette meneer op deze cd om er voor te zorgen dat ik wild enthousiast raak. Ondanks dat vind ik het wel een zeer aangename cd (ook in mij schuilt af en toe die gesoigneerde meneer op leeftijd denk ik dan maar).
Niks mis met af en toe gewoon eens 'aangenaam'. Misschien vindt je schoonmoeder die zondagmiddag op de thee komt het ook nog wel wat
* denotes required fields.
* denotes required fields.