Top 40 Philly Soul (2018)

Laat ik vooropstellen dat ik een soulliefhebber ben, maar geen groot kenner van specifiek de Philly soul. Of op dit dubbelalbum alle essentiële Philly-klassiekers staan of alleen de allergrootste top 40-hits, kan ik je dus niet vertellen. Wat ik wel weet: dit is tweeëneenhalf uur lang genieten van uiterst aanstekelijke soul van sterren als The O'Jays, The Jacksons, Harold Melvin & The Blue Notes, The Three Degrees, The Trammps, Lou Rawls, Patti LaBelle en Billy Paul. Ik heb zo het idee dat dit verzamelalbum het goed zou kunnen doen op menig (verjaardags)feestje, om de boel wat op te peppen en wellicht wat gasten aan het dansen te krijgen.

Ik ben in de jaren zeventig opgegroeid met de Philly-soul en heb er veel op gedanst. Naast de USA was deze specifieke soulvariant vooral in Nederland enkele jaren erg populair. Je zou zelfs kunnen stellen dat de vroege producties van Kenneth Gamble en Leon Huff door het gebruik van de hi-hat en de vierkwartmaat het begin van de discoperiode inluidden. Vooral door nummers als Love train (The O'Jays) en The love I Lost (Harold Melvin & the Blue Notes), die hier allebei opvallend ontbreken.
Wat een Philly-productie vóór had op de gemiddelde discoplaat uit die tijd was dat de kwaliteit van de vocalen bovengemiddeld was en dat er altijd nog wel wat soul-grit zat in zowel de vocalen als de perfect georkestreerde arrangementen.

Ik ben nog steeds een liefhebber van de Philly-sound en vanuit mijn kennis moet ik zeggen dat dit een tamelijk volledige verzamelaar is binnen de beperking van een een dubbel-CD. Natuurlijk mis ik wel een paar persoonlijke favorieten (zoals het uptempo-werk van Teddy Pendergrass of You gonna make me love somebody else van The Jones Girls), maar de meeste echte Philly-klassiekers staan er allemaal wel op, zeker de nummers dit hits werden in Nederland. Inclusief Shout van The Trammps, wat alleen in ons land een groot succes werd.

Wel hebben de samenstellers zich beperkt tot de releases die op het PIR-label (Philadelphia International Records) werden uitgegeven. Waarschijnlijk terecht, maar het had ook gekund dat ze tracks hadden meegenomen van het gerelateerde Gold Mind of Salsoul-label. Weliswaar een andere artiestenstal, maar op veel van die nummers (van bijvoorbeeld First Choice) speelt MFSB mee, de studioband van de Philly-producties.

De enige vreemde eend in de bijt is hier Blame it on the boogie van The Jacksons, die helemaal niets uitstaande heeft met Philly-soul. Dat geldt wel voor het andere Jacksons-nummer op deze verzamelaar: Show you the way to go. Dat is een Philly-productie van Gamble & Huff. Maar vanaf Destiny (1978) gingen The Jacksons grotendeels hun eigen platen produceren. Dus dat nummer hoort hier gewoon helemaal niet thuis - missertje van de samenstellers.

Dank voor je relaas, gaucho, fijn om wat meer achtergrondinformatie en duiding te krijgen.

Voor wat betreft het feit dat de samenstellers zich hebben beperkt tot de nummers die op het PIR-label werden uitgegeven en niet van het gerelateerde Gold Mind of Salsoul-label: dat lijkt me een rechtenkwestie. Alle rechten van PIR liggen bij Sony Music Entertainment, terwijl die van het Salsoul-label bij BMG Rights Management liggen (en Sony en BMG zijn in 2008 uit elkaar gegaan). Aangezien deze compilatie uitgegeven is door Sony, verbaast het dan ook niet dat er alleen artiesten uit de voormalige PIR-stal op staan.

Ja, alle PIR-opnames vallen onder Sony, dat was me bekend. Ik had eigenlijk geen idee waar de rechten van Salsoul tegenwoordig liggen; die zijn in de loop der jaren nogal eens in andere handen overgegaan. Tja, tot 2008 had het dus gekund, maar daarvoor komt deze compilatie dus 10 jaar te laat...
Aan de andere kant vind ik de Salsoul-output wel weer zo'n eigen geluid hebben (door mixers als Tom Moulton en Walter Gibbons was die muziek veel meer dan PIR gericht op de clubs) dat die muziek wel een eigen compilatie verdient. En daarvan zijn er dan ook legio.

Ik heb net nog even mijn originele single van Blame it on the boogie erbij gepakt. Gek genoeg heeft dat Epic-label wel een kleine imprint waarop ook het PIR-label zichtbaar is. Gek, want noch producer, noch componist van dat nummer heeft verwantschap met PIR. Ik denk dat het komt doordat de B-kant van die single afkomstig is van de LP Goin' places uit 1977, wat weer wél een Philly-productie is. Wellicht heeft de samensteller van deze compilatie zich daardoor laten misleiden.

Een logische gedachte die ook bij mij was opgekomen, ware het niet dat deze rechten pas in 2015 terecht kwamen bij BMG Rights Management, na een vijfjarige licentie aan de Verse Music Group. Maar goed, wellicht is het ook maar beter dat die opnames eigen compilaties hebben, als het geluid zo (sterk) afwijkt van dat van PIR als je zegt.

Verder heb je ongetwijfeld gelijk dat Blame It on the Boogie er onterecht op staat, maar ik vind het eigenlijk wel fijn dat dit ontzettend aanstekelijke nummer erop staat.

Had hier ook al naar gekeken, maar om de een of andere reden was ik - oorspronkelijk soulio vanaf eind 60; lees gerust 'ns mijn reisverslag (aug. 2013 oid) in dit topic Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis - niet zo overtuigd van de volledigheid van eea.

Van The Trammps ontbreken bijv "Spread the Love Epdemic", en van The Stylistics "Betcha by Golly Wow!" (gecoverd door Prince), "You Make Me Feel Brand New" en "You Are Everything".

Van The Three Degrees - imo toch een tikkie minder- staan er wél 4 op. Stylistics, samen met O'Jays, Trammps, Harold Melvin + Blue Notes en MFSB de top van de Phillysoul.

Grappig dat Blondie - Rapture probleemloos naast People's Choice - Do It Any Way You Wanna te leggen is.

The Stylistics zijn binnen de Philly-geschiedenis wel een verhaal apart. Ze namen weliswaar hun platen op in de Sigma Sound studio (de huisstudio van PIR) en die werden vaak gearrangeerd door Thom Bell, maar hun hits werden geschreven door Linda Creed en Thom Bell, en niet door Gamble & Huff. En ze zaten ook op een ander platenlabel (Avco, later Mercury), dus het is mede een rechtenkwestie dat ze hier niet op staan. Pas laat in hun carrière namen ze daadwerkelijk een album op voor PIR: Hurry up this wat again (1980). En laat het titelnummer - tevens hun laatste hit - nou weer wél op deze verzamelaar staan...

Ik ben het wel met Mjuman eens dat de Stylistics voor de soulmuziek belanrijker waren dan The Three Degrees. Maar deze verzamelaar lijkt me voornamelijk samengesteld voor de Nederlandse markt. En hier te lande waren de Three Degrees, samen me The Trammps, de succesvolste Philly-act. Internationaal lagen die verhoudingen wel anders. The Stylistics hadden in de VS en het UK veel meer hits dan bij ons.