Ryan Adams - Love Is Hell, Pt. 1 (2003)

Welke kant je ook op wilt met Ryan, welke pilaar je ook uitkiest om tegen aan te knallen, The Shadowlands is altijd prachtig.

en zijn versie van Wonderwall overtreft zelf het origineel!!!

Love is Hell, pt 1 en pt 2 samen maakt een veelzijdig en subliem album van een van de beste singer-songwriters van laatste 10 jaar.

meesterwerk van 2003 en verschrikkelijk mooi en gevoelig en inderdaad zijn versie van wonderwall van oasis is veel beter dan het originele maar dit plaatje is fantastisch , verschroeiende zang en heel eerlijk naar voren gebracht , al zullen ze er wel een paar binnen hebben op die kamer waar dit opgenomen is , fans van neil young moeten dit eens beluisteren en me zeggen wat ze ervan vinden
groetjes

De Love is Hell EP's zijn het beste wat Ryan gemaakt heeft. Alles is mooi, maar The Shadowlands overtreft werkelijk alles... Meesterlijk mooi! Verhoging naar 4,5*

Deze cd werd een beetje in de schaduw gesteld, omdat ik hem tegelijk had gekocht met een paar andere cd's, maar sinds een halfjaar weet ik dat het een heel goeie cd is. Vooral de nummers Afraid not scared, Avalanche en Love is hell zijn erg goed. Al heeft mijn vader enkele gehoorbeschadigingen opgelopen aan Love is Hell, die een zeer grote hekel heeft aan het nummer. Maar helaas

Deze cd komt alleen gelijk uit de schaduw na het beluisteren van The Shadowlands

Zodra Ryan zijn country stem opzet haak ik af...vandaar dat ik deze EPs (& rock n roll) wél luister...
Deel 1is in subliem. Eigenlijk geen enkel zwak nummer.
Mijn fav.; Shadowlands (wie niet?), Avalanche en Afraid...

Het hardere deel van Love Is Hell is prachtig. Het emotionele en enigzins abstracte teksten maken het niet te zwaar. Prachtig.

Dit is de definitie van schoonheid, verpakt in een half uurtje muziek... En The Shadowlands... Kippenvel!

Dit kan mij ook erg goed bevallen. Tot nu toe was Ryan Adams voor mij vooral Heartbraker, die ik toch een beetje beu ben geraakt, en het onvolprezen Cold Roses.
Maar dit album kan de concurrentie met Cold Roses wel aan.
This house is not for sale, Wonderwall (veel mooier dan hoe Oasis het uitvoert), The Shadowlands en Avalanche zijn mooier dan mooie liedjes. Ryan heeft natuurlijk ook de stem hiervoor: de emotie druipt ervan af.
Gek alleen dat Caterwaul zo zacht is dat ik er de volumeknop er een draai voor moet geven, anders hoor ik nauwelijks iets.

Is die vergelijking wel terecht? Ik vind Ryan Adams toch wel iets andere muziek maken dan Neil Young. Ryan is in ieder geval iemand die zijn producties tot in de finesses afwerkt en daardoor klinken ze ook zo fantastisch, zeker op een goeie koptelefoon. Bovendien vormen zijn platen een geheel, bouwen een sfeer op.
Dit in tegenstelling tot het toch altijd nogal rommelige werk dat Neil Young tegenwoordig aflevert met vaak een matig geluid en een onsamenhangend allegaartje aan nummers door elkaar.
De tijd dat Neil Young een baanbrekend artiest was zoals Ryan Adams nu ligt al erg ver achter ons.

Overeenkomsten tussen Neil Young en Ryan Adams zullen eerder in het werk met The Cardinals liggen. Love Is Hell lijkt in ieder geval in de verste verte niet op Neil Young.

Ik hoor hier eigenlijk meer overeenkomst met de stijl en de zang van Jeff Buckley dan met Neil Young. Nog een halve ster erbij!

Het wordt eentonig maar wederom een fantastische plaat van Ryan Adams.
Een beetje jammer van de 2 bonustracks want die vind ik op dit album overduidelijk de minste nummers.
Dat weerhoudt mij zelfs om de volle mep te geven.
4.5 sterren dus.
Wonderwall, The Shadowlands & Avalanche zijn van een ontroerende schoonheid en hoewel ik de eerste 8 nummers steengoed vind springt dit drietal er nog even bovenuit.
Wat een prachtplaat.

Lekker album zeg, zowel deel 1 als 2.
Mooi gitaarwerk, piano en stem. Rustige tracks...
Lekker om bij weg te dromen...
5*

Ook niet op Tonight's the Night en On the Beach?

Bonustracks laat je buiten beschouwing in de beoordeling van een plaat. Beoordeel de plaat zoals die is uitgebracht. Die bonustracks bijna altijd minder en horen niet bij de oorspronkelijke uitgave.

Die bonustracks zijn in Europa wel degelijk onderdeel van de plaat, zo is deze destijds uitgebracht.

Blijft samen met z'n opvolger een van zijn absolute meesterwerken...

"Love is Hell".. fantastische titel.
Daarom toch maar eens even dit album beluisteren, had er nog nooit van gehoord.

Heel gek, maar ik hoor een vreemde verwantschap: Anybody Wanna Take Me Home zou zomaar op een album van......Suede kunnen staan.

Verder prachtig album, waar je heerlijk kan zwelgen in de melancholie

Mooie staalkaart van 's mans kunnen. Soms wil Adams net iets te geforceerd laten zien wat hij allemaal in huis heeft, dat maakt een in potentie zeer goed album een goed album. Maar dat mag de luisterpret niet drukken.

Voor mij ook het beste wat Adams aan plaat heeft toevertrouwd tot nu toe. De breekbaarheid die hij tentoon spreid heeft inderdaad iets weg van Jeff Buckley , maar ik hoor ook inderdaad On The Beach en Tonight's The Night van Ome Nelis erin. Beide platen zitten diep in mijn dna , dus vandaar dat dit mij aanspreekt. Het prachtige The Shadowlands is de parel hier . Maar de rest doet er nauwelijks voor onder. Mooie subtiele begeleiding en nummers die ergens over gaan. Nergens fillers , maar de bonustracks blijven inderdaad ietwat achter bij het reguliere album. Als er een album is die de kunde van Adams weergeeft is deze het. 5 sterren voor dit onderbelichte werkje.