Cocteau Twins - The Spangle Maker (1984)

In 1984 beleefden de Cocteau Twins hun gloriejaar. Het van deze EP afkomstige Pearly-dewdrops' drops werd hun grootste hit, ook met hun uitvoering van Song to the Siren (via de cd It'll end in tears van This mortal coil) haalde de band de hitlijsten en hun alom bejubelde album Treasure werd in dat jaar uitgebracht.

THE SPANGLE MAKER
verwelkomt Simon Raymonde op bas.
Robin Guthrie wordt alsmaar vinniger in de studio.
En Liz Fraser ontdekt de hogere registers van haar stem.

Gek genoeg is het titelnummer een beetje saai.
Het duur lang voor de song echt op gang wordt getrokken,
waardoor The Spangle Maker toch wat aan spankracht verliest.

Maar het idee achter de song is wel interessant ...
een timide opbouw die uitmondt in een wal of guitar sound.

Niet verwonderlijk dus dat Pearly-Dewdrops' Drops met de eer ging lopen.
De eerste song waarmee de Cocteau Twins de Britse hitlijsten haalden.

http://nl.youtube.com/watch?v=9-hSQBaSf-0

Kenmerkend is de "weeping" bas van Simon Raymonde.
Ik vind de 7" versie van Pearly-Dewdrops' Drops de meest essentiële.

Pepper Tree borduurt op hetzelfde ritme als het vorige nummer.
Maar hier verkent Elizabeth voluit haar hogere stembereik.
Een sfeervolle afsluiter die de 4 sterren verechtvaardigt.

Een nummer uit dezelfde sessies dat kwalitatief
van een vergelijkbaar niveau is, heet lief Millimillenary.
Het verscheen op cassette en later ook op The Pink Opaque,
een CT verzamelaar die bedoeld was voor de Amerikaanse markt.

The Spangle Maker's enige echte sterke punt vind ik het contrast tussen de eerste minuten en het moment dat die gitaarmuur erin komt. Dit gebeurt op de 3:30 en dan wordt het nummer werkelijk compleet van de grond getild. En dat is toch wel erg mooi.

Pearly-Dewdrops' Drops heeft het lieflijke van Sugar Hiccup, het soort liedjes dat me heen en weer doet wiegen en in gedachte zie ik die schattige kleine Liz staan zingen (toen ik ze ooit live zag verbaasde ik me erover dat ze zo'n schattig klein vrouwtje was met zo'n groot volume).

Pepper Tree, sfeervol wel, maar verder ook weer niet echt boeiend vind ik.

Over het geheel niet zo'n hele sterke EP. Mijn voorkeur gaat dan toch naar Sunburst and Snowblind.

Een slaapverwekkende ep van Cocteau Twins.

Titelnummer The Spangle Maker is ronduit saai en doet niets anders dan langzaam voortkabbelen. Heel langzaam. Ook de 'uitbarsting' na drieënhalve minuut weet geen gevoelige snaar te raken.

Pearly-Dewdrops' Drops is net zo saai, maar heeft dan ook nog eens een irritant refrein. Op de een of andere manier krijg ik enorme jeuk van de zanglijnen. Ook het gebrabbel van Liz wekt meer weerstand dan waardering op.

Het enige lichtpuntje is Pepper Tree. Dit klinkt minder feeëriek en een stuk volwassener. Sfeervol op een mooie manier. Het kan dus wel. Dan nog is Pepper Tree geen bijster spannend nummer, maar het doet aardig aan schadebeperking.

Slaapverwekkend?
Nu ik deze EP en Tiny Dynamite/Echos in a Shallow Bay en Aikea-Guinea terug luister, valt mij het irritante gedateerde gebonk van de drumcomputer op. De productie van Guthrie op deze EP is in orde, op de andere drie klinkt het te geforceerd.
The Spangle Maker vind ik juist geraffineerd toewerken naar de gitaarstormen op het eind, alleen die drumcomputer....

Ik begin langzamerhand ook een beetje de buik vol te krijgen van de mupu's die onbevlekt en onbevangen zonder enige context hun openbaringen hier posten: Narcissus kijkt in de vijver, ziet zichzelf, hoort muziek en post zijn idee.

De gitaartapijten (ook de bas) zijn prachtig, de drumcomputer is idd relatief simplistisch geprogrammeerd - maar dat vloeit voort uit het gegeven om zonder live drummer te willen werken. Latere live opnames met drummer (oa BBC-sessions) en extra gitaar zijn wel erg fraai. 'k vidn het eerlijk gezegd ook een vrij zinloze exercitie om alle ep's per stuk te willen beoordelen - in context tussen de albums waar ze bijhoren of aan voorafgaan, of in het geheel - de dubbele dubbelaar Lullabies to Violaine - snijdt het veel meer hout.

Met die ep's per stuk recenseren enkel en alleen met de ogen van nu vind ik erg gemakkelijk, en heeft voor mij echt de indruk van even een 'oeuvre te willen afwerken' - aan het einde van de rit wacht de stempel van de juffrouw

Deze ep is imo bijv een aardig voorbeeld van de vocale ontwikkeling die Liz heeft doorgemaakt

Ach, ik vind de "oeuvre-afwerking" van stoepkrijt wel amusant om te lezen. Hij heeft een duidelijk voorkeur voor de donkere kant van CT (ik ook), een aanrader is dan inderdaad om eens de BBC-sessions te beluisteren, waarop een fantastische uitvoering van Seekers Who are Lovers (alleen daarom al de aanschaf waard).

Ik heb nu eenmaal ogen van nu. Daar verander ik niks aan.
Ik ben dan ook niet van plan om alle ep's zorgvuldig te 'recenseren', ik pen gewoon mijn bevindingen neer omdat ik dat graag van me af wil schrijven.
Over saaie muziek heb ik nu eenmaal niet al te veel te vertellen. Ik weet ook wel dat CT zich aan het ontwikkelen was en deze ep vormt een tussenstop waarop die ontwikkeling mooi zichtbaar is, maar ik voelde niet de behoefte om dat er allemaal bij te halen. Dat weten de fans toch al.

Ik vind dit geen goede liedjes. Punt.

Ja da's de eeuwige discussie tussen de 'pro-' en 'anti-Gothen', en in mindere mate de 'moderati' - ik zweef ergens tussen de twee laatsten. Zo 'sec' heb ik ook moeite met deze ep, maar binnen het kader van Lullabies to Violaine valt ie goed. Een muzikale lijn kan niet alleen maar omhoog gaan.

Te veel narcistische aanmatiging en stelligheid zoals

met name het laatste - die punt staat er nl al (na liedjes) - wekt bij mij irritatie op. Vaak beluisterd op een kopelefoon, middels mp3. Voor ons betekende iedere ep een verwachtingsvolle nieuwe gang naar de platenboer - een beetje als het eerste biertje op een zonnige vrijdagmiddag. Dat perspectief van iets ontdekken, terwijl het vers, nieuw en fris is, is dertig jaar later godsonmogelijk - daarover kan ik me dan wel verkneukelen Niet niet weg dat ik de verkenning kan waarderen, maar doe in vredesnaam dan niet zo stellig - dat irriteert.

Van alle wave bands is CT ongeveer wel een van m'n meest constante faves.

Die stellige opmerking heb je helemaal zelf uitgelokt met die zure reactie van je.

Dit vind ik dan wel weer een zinnige opmerking van je.

Ach nou nog leuker - ik "zuur" - vind je het gek met mupu-posts als "slaapverwekkende ep (...), geen gevoelige snaar, enorme jeuk van de zanglijnen" - dat vind IK buitengewone pretentieuze OHK van een mupu. Doe mij dan maar "zuur". Laten we kappen, maar blijf wel draaien.

A propos draaierds - check het draai-topic - net weer Neutral Milk Hotel (cd) gedraaid: wat een stierlijk vervelende blanke jankmuziek