Billy F Gibbons - Hardware (2021)

Yeah. Hij is er weer. Een nieuwe plaat van ZZ Top frontman Billy Gibbons. Zijn 3e in 6 jaar. ZZ Top's laatste is al 9 jaar geleden maar Billy gaat lekker door met soloalbums opnemen. En ze worden steeds beter. Dit vandaag uitgekomen gloednieuw album is de beste plaat nu toe. Heerlijke gruizige zompige woestijn rock en blues met als altijd de zeer herkenbare stem van Gibbons en zijn fenomenaal fantastisch gitaarwerk. Wat een geweldige sound tovert deze man toch uit zijn elektrische gitaar. Technisch superieur, zeer melodisch, moddervet en zompig. Op drums horen we Mat Sorum die we nog kennen van Guns N Roses. Zolang ZZ Top niks opneemt laat Billy Gibbons maar zulke albums uitbrengen. Dan missen we niks. Verplichte kost voor elke ZZ Top fan èn rockliefhebber. Heb de LP en cd!

Heerlijke opener!!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billy F Gibbons - Hardware - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billy F Gibbons - Hardware
ZZ Top voorman Billy F Gibbons gooit er nog maar eens een soloalbum tegenaan en ook Hardware verzet weer geen muzikale bergen, maar klinkt wel bijzonder lekker

Sinds het negen jaar geleden stil werd rond de Amerikaanse band ZZ Top, heeft de voorman van de band er zin in. Zanger en gitarist Billy F Gibbons levert alweer zijn derde soloalbum af en ook op Hardware domineren heerlijke riffs, lekkere gitaarsolo’s en de rauwe strot van de Texaanse muzikant. Hardware kruipt hier en daar wat dichter tegen de muziek van ZZ Top aan en dat is helemaal niet erg, integendeel zelfs. Zeker als de bluesy rockmachine van Billy F Gibbons op volle toeren draait, is Hardware een bijzonder lekker album, dat het zeker bij een flink volume geweldig doet. De boog staat niet altijd gespannen op Hardware, maar dat vergeven we de 71 jaar oude muzikant natuurlijk graag.

Het laatste album van de Texaanse band ZZ Top, het ijzersterke La Futura, is alweer bijna negen jaar oud, maar voor gitarist en zanger Billy F Gibbons is het gelukkig nog veel te vroeg voor een plekje achter de geraniums. De inmiddels 71 jaar oude muzikant begon na La Futura aan zijn tweede jeugd en levert deze week met Hardware zijn derde soloalbum in zes jaar tijd af.

Na Perfectamundo uit 2015 en The Big Bad Blues uit 2018 knalt ook Hardware er direct vanaf de eerste noten lekker stevig in met het karakteristieke gitaarwerk van Billy F Gibbons, zijn rauwe strot en zijn goede gevoel voor aanstekelijke rocksongs. Hardware werd opgenomen in de Californische woestijn, waar onder andere voormalig Guns N’ Roses drummer Matt Sorum en het duo Larkin Poe aanschoven.

Hardware ligt deels in het verlengde van zijn twee voorgangers, maar klinkt ook duidelijk anders. Waar Billy F Gibbons op zijn eerste twee soloalbums ook experimenteerde met exotische invloeden, regeert op Hardware de muziek die hij ook met ZZ Top maakte. De zo bekende ZZ Top auto staat niet voor niets op de cover, want ook de meest commerciële jaren van de band worden niet vergeten, al domineert het ZZ Top geluid uit een verder verleden.

Hardware bevat flink wat lekker stevige rocksongs met een bluesinjectie, die ook niet hadden misstaan op een nieuw ZZ Top album. Het zijn songs die lekker vol zijn geproduceerd en die als een stoomwals op je af komen. Hier en daar hoor je invloeden uit de Californische woestijn met een vleugje stonerrock en een broeierige Robbie Robertson rip-off en zo nu en dan neemt Billy F Gibbons wat gas terug in songs die net wat meer bluesy klinken, maar in de meeste songs draait de rockmachine van de Amerikaanse muzikant op volle toeren.

Nieuw is het zeker niet en lang niet alle songs op Hardware zijn even sterk, maar als de Amerikaanse muzikant er nog wat heerlijke riffs, memorabele gitaarsolo’s en lekker rauwe zang tegenaan gooit is dat hem direct vergeven. Waar de vorige twee albums van Billy F Gibbons hier en daar nog verlangens naar de hoogtijdagen van ZZ Top opriepen, eert Hardware het rijke oeuvre van de band en dat voelt goed.

Ook op hardware treedt Billy F Gibbons incidenteel wat buiten zijn gebaande paden, maar van mij hoeft het niet. Hardware is immers op zijn best als rockmuziek zonder al te veel poespas wordt gemaakt. Een geoliede ritmesectie, rauwe zang en alle ruimte voor geweldig gitaarwerk zijn in het geval van de muzikant uit Houston, Texas, voldoende voor succes en hoe dichter hij tegen het geluid van zijn band aankruipt hoe beter het wordt. Het zijn wat mij betreft de aan ZZ Top herinnerende songs die Hardware een fantastisch album maken, ook al heb ik al stapels van de band in de kast staan.

Billy F Gibbons is de pensioengerechtigde leeftijd al een aantal jaren geleden gepasseerd, maar wat maakt hij met nog veel passie muziek. Natuurlijk had de kwaliteit van de songs hier en daar wat beter gekund en pakt gas terug nemen lang niet altijd goed uit, maar ga er maar aan staan om op je 71e nog met zoveel plezier en passie rock en roll te maken en de gitaar en de stembanden er zo van langs te geven.

Of we de komende jaren nog wat gaan horen van ZZ Top is zeer de vraag, maar zolang Billy F Gibbons in dit tempo soloalbums en soloalbums van dit niveau blijft maken is er echt niets te klagen. Draai open die volumeknop en genieten maar. Erwin Zijleman

Heerlijk album.
Derde soloalbum, na Perfectamundo en The Big Bad Blues.
Drie verschillende albums ook, de eerste met Latijns-Americaans ritsmes, de tweede bluesalbum en deze weer meer naar de Rock.
Hij mag van mij nog even doorgaan zo.

La Futura vond ik de beste ZZ Top plaat in 30 jaar, toch bevalt dit me beter, vooral omdat het iets afwisselender is. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd, zou Joost zeggen.

Ik dacht precies hetzelfde! En aan je cijfer te zien zit de rest ook wel goed

Ik volg ZZ Top als sinds late jaren 70 en met name Tres Hombres staat hier nog regelmatig rondjes te draaien. Het is een guilty pleasure want mijn wavie vrienden vonden het maar niks dat ik ZZ Top (en andere blues) goed vond. Heb er een hoop lol mee beleefd en de muziek van ZZ Top was goed voor talloze bieravonden met de vrienden die het wel konden waarderen.

De solo platen van Billy heb ik recent ook aangeschaft en dit is de laatste worpeling en deze valt hier meteen goed in de mix. Dit is eigenlijk hoe ZZ Top al heel lang niet meer geklonken heeft, het is allemaal wat meer relaxt en dat komt de muziek zwaar ten goede. Niks geen volgepropte geforceerde electronica bluesrock meer. Dit album is veel gevarieerdere en bezit alle ingredienten waar ZZ Top zo goed in is. Billy is natuurlijk ook de zanger en gitarist van ZZ Top dus de muzikale appel kan nooit ver van de boom vallen. Misschien komt het omdat er hier geen druk van een groot platenlabel is en Billy meer zijn eigen gang kon gaan, of door de andere muzikanten. Maakt ook niet uit dit is een prima solo album en hij mag van mij nog een hele trits van dit soort platen maken!