Miles Davis - Birdland 1951 (2004)

Met: Miles Davis (trompet); Art Blakey (drums)
En op track 1-7: Sonny Rollins (tenorsax); J J Johnson (trombone); Kenny Drew (piano); Tommy Potter (bas)
Op track 8-10 Eddie ‘Lockjaw’ Davis (tenorsax); ‘Big Nick’ Nicholas (tenorsax); Billy Taylor (piano); Charles Mingus (bas)

Blue Note verzamelt hier materiaal dat, zoals de titel al zegt, opgenomen is in 1951 in jazzclub Birdland (New York), op drie verschillende avonden. Deze opnames, gemaakt voor de radio, zijn van een vrij abominabele kwaliteit. Dieptepunt zit in de vijfde track, waarin het een minuut lang lijkt of er een antenne van het dak was gevallen. Eigenlijk een officiële release onwaardig.

Als ik na een paar nummers me daarbij heb neergelegd, gaat opvallen dat er qua spel toch wel het een en ander te genieten valt. We horen soms een behoorlijk soepele en virtuoze Davis, hier ná zijn werk met Charlie Parker en de Birth of the Cool-sessies, maar vóór zijn echte doorbraak met het Eerste Grote Kwintet.

Plus nog een paar andere jazzlegendes, grote (Blakey, een al behoorlijk op dreef zijnde Rollins, een nauwelijks hoorbare Mingus) en kleinere (John Coltrane zou later een nummer schrijven over een van de tenoren op de laatste drie tracks, zo leert men nog eens wat). Niet beperkt door de plaatlengte van drie minuutjes van die tijd, overtreffen stukken als 'Half Nelson' en 'Down' de studioversies in vitaliteit. Door het duidelijk spelplezier vergeet ik soms de beroerde opnamekwaliteit en verbaas ik me erover dat zeker de helft van het podium hier is gevuld met junkies (al zouden deze ná het afkicken nog betere muziek gaan maken).

Allmusic spreekt van een plaat met geïnspireerd, furieus en bijtend spel, die alleen interessant is voor Davis-completisten. Veel korter is het niet samen te vatten.